ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1895

เมื่อเห็นบรรยากาศที่แสนจะคึกคัก หลิงอวี๋ก็เข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

นางเห็นประกาศว่า สำนักศึกษาชิงหลงกำลังรับสมัครบัณฑิตในหลายสาย เช่น สายนักปรุงโอสถ สายนักสร้างอาวุธ สายนักทำนายดวงดาว สายนักอัญเชิญ และสายจอมยุทธ์

ขณะที่หลิงอวี๋กำลังอ่านประกาศ นางก็ได้ยินผู้คนรอบ ๆ พูดคุยกัน

จากบทสนทนาของพวกเขา ทำให้หลิงอวี๋ได้รู้ว่า สำนักศึกษาชิงหลงนั้นอยู่ในการดำเนินงานของราชสำนักซึ่งให้การศึกษาด้านการฝึกฝนในระดับสูง

ผู้ที่ดำรงตำแหน่งเป็นครูคือปรมาจารย์ที่โดดเด่นในด้านต่าง ๆ หากมีบัณฑิตที่มีความเป็นเลิศประจักษ์แก่สายตาของอาจารย์เหล่านี้ พวกเขาก็สามารถรับเป็นศิษย์และเข้าร่วมกับกองทัพของราชสำนัก หรือสำนักใหญ่ ๆ ได้

แดนเทพเปิดกว้างมากเรื่องความแตกต่างระหว่างบุรุษและสตรี สตรีนั้นสามารถเข้ามาร่ำเรียนในสำนักศึกษาและได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับบัณฑิตชาย

หลิงอวี๋รู้สึกถูกใจในสิ่งที่ได้เห็น การที่ได้ไปร่ำเรียนในสำนักศึกษาเช่นนี้ จะทำให้ตนเข้าใจการปรุงโอสถได้ง่ายขึ้น ดีกว่าลองผิดลองถูกมิใช่หรือ?

นางตั้งใจอ่านอีกครั้ง ข้อกำหนดในการลงทะเบียนมิได้เข้มงวดเกินไป และใช้เงินเพียงห้าตำลึงเงินเท่านั้นในการลงทะเบียน แต่ต้องผ่านการประเมินทั้งสามรอบให้ได้ เฉพาะผู้ที่ผ่านเกณฑ์เท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์เข้าศึกษาในสำนักศึกษา

ค่าเล่าเรียนก็แพงมากเช่นกัน ซึ่งสูงถึงปีละห้าหมื่นตำลึงเงิน

ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดเป็นอันดับหนึ่งในการประเมินจะได้รับการพิจารณาให้เป็นศิษย์ระดับต้นโดยจะได้รับการยกเว้นค่าเล่าเรียนทั้งหมด

หลิงอวี๋เข้าใจทุกอย่างชัดเจนแล้วจึงถอยออกมา

ขณะนั้น หอโอสถไป๋เป่าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ติดประกาศเรื่องเดียวกันนี้ด้วย

ลูกจ้างหอโอสถไป๋เป่าเรียกทุกคนให้ไปลงทะเบียนอย่างแข็งขัน โดยบอกว่าในครั้งนี้ปรมาจารย์ปรุงโอสถของทางหอโอสถไป๋เป่าจะรับหน้าที่เป็นครูสอนวิชาปรุงโอสถให้ด้วย

คำพูดดังกล่าวทำให้เกิดความฮือฮาในทันที

มีคนตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ “ปรมาจารย์ปรุงโอสถแห่งหอโอสถไป๋เป่าเป็นถึงนักปรุงโอสถประจำตระกูลหลงเชียวนะ!”

“ว่ากันว่าโอสถเซียนชั้นยอดที่ส่งไปให้ราชสำนักล้วนแต่เป็นฝีมือของเขาทั้งสิ้น หากได้รับคำชี้แนะจากเขา ทักษะการปรุงโอสถจะต้องพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นแน่!”

นางดูออกว่าหอโอสถซ่างกู่และหอโอสถไป๋เป่าเป็นศัตรูกัน หากนางอยากผ่านเข้าไปเรียนในสำนักศึกษานี้จริง ๆ นางคงต้องขอให้ผู้รอบรู้ไปสอบถามเกี่ยวกับลักษณะนิสัยของปรมาจารย์ปรุงโอสถของหอโอสถทั้งสองแห่งนี้

นางมิอยากติดตามร่ำเรียนกับอาจารย์ที่นิสัยมิดี ซึ่งมิเพียงนางจะมิได้เรียนรู้อะไรเลย แต่ยังเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ด้วย

หลิงอวี๋ใช้เวลาอยู่ที่ตลาดเครื่องยาสมุนไพรเป็นเวลานาน นางมิเคยเห็นสมุนไพรเหล่านี้มาก่อน นางจึงใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำความรู้จักและทำความเข้าใจคุณสมบัติทางยาของสมุนไพรเหล่านี้

กว่านางจะกลับมาถึงเรือนหลังเล็กก็ค่ำมืดแล้ว ระหว่างทางหลิงอวี๋ได้ซื้ออาหารปรุงสุกและหมั่นโถวมา โดยตั้งใจว่าจะทานอาหารกับผู้รอบรู้

แต่เมื่อนางเดินเข้ามาก็พบว่าผู้รอบรู้ยังมิกลับ หลิงอวี๋จึงรีบจัดโต๊ะและอุ่นหมั่นโถวขณะที่รอให้ผู้รอบรู้กลับมาทานอาหารด้วยกัน

หลังจากนั้นมินาน ผู้รอบรู้ก็เดินเข้ามาอย่างหงุดหงิด เมื่อเขาเห็นหลิงอวี๋ เขาก็ยิ้มเจื่อนและพูดว่า “น้องชาย ต้องขอโทษเจ้าด้วย ข้าเที่ยวสอบถามไปทั่วทั้งวันแต่ก็มิได้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์เลย!”

“ตำรับการกลั่นโอสถเหล่านั้นข้าว่ามันไร้ประโยชน์สิ้นดี ยาอายุวัฒนะธรรมดาทั่วไปสามารถซื้อได้ในราคามิกี่สิบอีแปะ แต่ยาลูกกลอนราคาแพงนั้นหาซื้อตำรับยามิได้เลยด้วยซ้ำ แทบจะเป็นไปมิได้เลยที่พวกเราจะร่ำรวยจากการกลั่นโอสถ!”