"ไทเฮาเพคะ!" ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้น "เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะหม่อมฉันเป็นต้นเหตุ ไทเฮาอย่าได้ทรงโกรธเลยเพคะ"
"เจ้าเด็กโง่ เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่อย่างนั้นหรือ ข้าไม่ได้คนตาบอดเสียหน่อย หากเจ้าผิดจริง เช่นนั้นข้าก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ หากตระกูลเสิ่นต้องการเรียกร้องอะไร เช่นนั้นก็ให้เรียกร้องจากข้า จะปล่อยให้พวกเขาบีบบังคับเยี่ยเอ๋อร์เช่นนี้นี้ได้อย่างไร เจ้าลุกขึ้นก่อนเถอะ" ไทเฮาฮุ่ยเสด็จไปข้างหน้าและยื่นพระหัตถ์ออกไปจับแขนของไป๋ชิงหลิง จากนั้นประคองนางให้ลุกขึ้น
ไป๋ชิงหลิงไม่กล้าที่จะคุกเข่าต่อไป จากนั้นจึงได้ลุกขึ้นตาม
ไทเฮาฮุ่ยหันไปมองไป๋ชงเซิงและทอดพระเนตรด้วยความอ่อนโยน "พาเด็กน้อยคนนี้ไปด้วย เด็กคนนี้ปากน้อย ข้ากลัวว่าเยี่ยเอ๋อร์จะไม่ยอมตามข้ากลับมา พาเด็กทั้งสองคนไปพร้อมกัน เมื่อเขาเห็นเด็กสองคนนี้แล้ว เช่นนั้นก็จะไม่ทำอะไรโหดร้ายกับตัวเองเกินไป"
ในเมื่อเรื่องนี้ถูกบังคับจนถึงขั้นนี้แล้ว ไทเฮาฮุ่ยจึงมีความเห็นแก่ตัวด้วยเช่นกัน
และเห็นว่าควรจะกำหนดเรื่องการแต่งงานของท่านอ๋องหรงโดยเร็ว เพื่อทำให้ตระกูลเสิ่นและฮองเฮาอู๋ยอมรับชะตากรรมเสียที
ไป๋ชิงหลิงกลับไม่ได้คิดไปถึงขั้นนั้น "ตามที่ไทเฮาเห็นสมควรเพคะ"
"อวี่อัน ไปตำหนักเฟิ่งหลิวและตามฮองเฮามายังตำหนักเฉียนชิง จากนั้นสั่งให้ฮองเฮาอู๋ส่งคนไปตามคนของตระกูลเสิ่นเข้ามาในวังหลวง มู่ซิน เจ้าไปเตรียมเก้าอี้เก๋งเดี๋ยวนี้!"
"เพคะ!" ทั้งสองตอบรับพร้อมกัน
ขณะที่แม่นมอวี่อันเดินไปที่ตำหนักเฟิ่งหลิวนั้น ฮูหยินเสิ่นก็ได้มาถึงตำหนักของฮองเฮาเรียบร้อยแล้ว
นางร้องไห้จนตาบวมแดงและคุกเข่าต่อหน้าฮองเฮาโดยไม่ยอมลุกขึ้น "เสด็จพี่ เม่ยเอ๋อร์ไม่สามารถเป็นลูกสะใภ้ของท่านได้ ตอนนี้นางเพียงลืมตาขึ้นมาก็กลัวว่าท่านอ๋องหรงจะทำร้ายนาง แต่เม่ยเอ๋อร์บาดแผลถึงเพียงนั้น วันข้างหน้านางจะแต่งงานกับคนมีชื่อเสียงและตระกูลชั้นดีได้อย่างไร เสด็จพี่ต้องให้ความยุติธรรมกับหม่อมฉันนะเพคะ"
"น้องข้า เจ้ารีบลุกขึ้นเถอะ ที่ตำหนักของข้าเจ้าไม่ต้องมีพิธีรีตองเช่นนี้หรอก" ฮองเฮาอู๋จับเสื้อของนางและต้องการประคองนางให้ลุกขึ้นจากพื้น ทว่าฮูหยินเสิ่นกลับไม่ยอมและยังคงนั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่เช่นนั้น
จากนั้นฮองเฮาอู๋จึงเรียกนางกำนัลเข้ามาและประคองนางให้ลุกขึ้นนั่งที่เก้าอี้
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ไป๋ชิงหลิง บุปผาพิษลิขิตแค้น
จากขทที่ 907ข้ามมาบทที่ 987 เลยเหรอคะหายไป 80บท...แอดขาตามกลับมาให้หน่อยค่าาาาา😅😢😘...
จักรพรรดิตายแล้วค่อยมีกำลังใจอ่านหน่อยอย่างน้อยๆก็ไม่ต้องหัวเสียกับตาแก่งี่เง่าคนนี้อีก......
เรื่องนี้ทำพี่น้ำตาท่วมบ้าน...สามีบอกว่าถ้ามันโศกมันเศร้านักก็เลิกอ่านเหอะ...ไม่ได้สิตามมาขนาดนี้แล้วเอาให้สุดแล้วหยุดที่กระดาษทิชชู่...
อยากรู้ว่าพระเอกและนางเอกจะรู้ความจริงตอนไหนว่าเป็นครบครัวเดียวกันและจิ่นหลินคือลูกอีกคน ช่วยสปอยหน่อยค่ะ...
นางเอกเรื่องนี้เก่ง..แต่อ่อนแอและงี่เง่า..หลายครั้งที่อ่านไปถอนหายใจไป...
อัพต่อนะคะ..กำลังสนุกเลยค่ะ...
บทที่614-623เนื้อหาไม่ครบมีแค่5-6บรรทัดอ่านไม่รู้เรื่องเดาทางไมาถูกเลย...
บทที่594-602สั้นมากค่ะ...
ตอน 460 โอ้โหวว หนักหน่วงมาก ตั้งแต่แมวตาย หลังจากนั้นคนที่นางเอกรักตายเป็นใบไม้ร่วงเลย แต่คนล่าสุดเนี่ย ได้ไงวะ รับไม่ได้อย่างแรง😭 ชีวิตนางเอกบัดซบมาก คนธรรมดาที่ไหนจะทนได้วะเนี่ย เป็นคนปกติป่านนี้เป็นบ้าตายไปแล้ว ว่าแต่อีจักรพรรดิจะเลิกประสาทแดกได้ตอนไหน🤬🤬...
อยากผ่าสมองอ๋องเฉินออกมาดูว่าข้างในมันมีมันสมองอยู่จริงๆรึเปล่า...อะไรจะมึนและง่าวได้ขนาดนี้...