บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน [符皇] นิยาย บท 932

บทที่ 932 อดีตและปัจจุบัน

บทที่ 932 อดีตและปัจจุบัน

หลุมดำกว้างใหญ่ราวกับปากประตูนรก โดยมีแผ่นทรงกลมลอยอยู่กึ่งกลาง ซึ่งเผยภาพของหกวิถีแห่งสังสารวัฏอยู่!

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นไวเกินไป หลังจากปิงซื่อเทียนตายแล้ว ก่อนทุกคนจะได้สติจากความตกตะลึง มันก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของชิงซิ่วอี้ในทันที!

เมื่อเฉินซีหันศีรษะ เขาก็เห็นเพียงว่า ร่างของชิงซิ่วอี้ถูกปกคลุมด้วยแผ่นเทพทรงกลมดังกล่าว ตั้งแต่ต้นจนจบ นางไม่มีกำลังจะขัดขืนแม้แต่นิดเดียว!

“รนหาที่ตาย!”

เลี่ยเผิงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด เขายืนอยู่ใกล้ชิงซิ่วอี้มากที่สุด ทำให้ตอบสนองได้ไวที่สุด จึงเอื้อมมือออกไป พุ่งเข้าใส่แผ่นกลม ณ ใจกลางหลุมดำนั่น

ปัง!

โลหิตสาดกระเซ็น ฉากอันน่าหวาดกลัวปรากฏขึ้น ทันทีที่แขนขวาของเลี่ยเผิงพุ่งเข้าไปในหลุมดำลึกล้ำ มันได้ถูกบดขยี้จนระเบิดทันที เนื้อหนังและกระดูกถูกบดขยี้เป็นชิ้น ๆ!

หากเขาหลบไม่ทันเวลา แม้แต่ทั่วร่างอาจจะเข้าไปติดพัน ทำให้ถึงฆาตทันที!

เลี่ยเผิงคำรามด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาถอยร่นออกมา ใบหน้าของชายชราซีดเซียว

พลังที่อยู่ข้างในหลุมดำคล้ายกับไม่อาจขัดขืนได้ มันน่าสะพรึงกลัวเกินไป ทำให้ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีระดับแปดไม่มีพื้นที่ให้สวนกลับและขัดขืน

“ซิ่วอี้!”

เฉินซีแผดเสียงคำรามเช่นกัน เส้นผมสีขาวของเขาพลิ้วไหว จากนั้นชายหนุ่มก็พุ่งไปที่ทางด้านข้างของหลุมดำโดยไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว

เขารออยู่หลายปีทีเดียวกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ และเพื่อพาตัวชิงซิ่วอี้กลับมา ชายหนุ่มได้ทุ่มเทความพยายามมากมาย ผ่านความเจ็บปวดอันแสนสาหัส ดังนั้นเฉินซีจะทานทนได้อย่างไร หากสุดท้ายแล้วสิ่งที่พยายามไขว่คว้ามาแทบตายสูญสิ้นลงตรงหน้า!

ตู้ม!

เพียงชั่วพริบตา ชายหนุ่มพุ่งมาอยู่ตรงหน้าหลุมดำ ใช้ยันต์ศัสตราตัดผ่าแนวนอน ปลดปล่อยพลังทั้งหมดในร่างออกมา แล้วฟาดฟันออกไปอย่างเกรี้ยวกราด!

การโจมตีนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเคล็ดวิชาที่ใช้จัดการปิงซื่อเทียนเสียอีก มันทั้งน่าตกตะลึง ยอดเยี่ยม และสุดจะประมาณได้

ทว่าทันทีที่พลังทั้งหมดนี้พุ่งเข้าใกล้หลุมดำ พวกมันกลับมลายหายไปในชั่วพริบตา ราวกับหิมะละลายกลายเป็นน้ำ มีเพียงระลอกคลื่นสองลูกที่แผ่ออกมา แต่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้

ถึงอย่างนั้น แผ่นทรงกลมนั่นได้ปลดปล่อยคลื่นเย็นเยือกน่าสะพรึงออกมา คล้ายตั้งใจจะจองจำเฉินซีเอาไว้ก่อนปลิดชีพเขาทิ้ง …พลังของมันน่าสะพรึงนัก แม้กระทั่งเฉินซียังรู้สึกถึงอันตรายร้ายแรง

ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับเทพผู้ไม่มีวันสั่นคลอน จนตัวเขาไม่แตกต่างจากมดปลวก ไม่สามารถหลีกหนีได้ ไม่สามารถขัดขืนได้ ไม่สามารถกระตุ้นความปรารถนาที่จะหลบหนีได้!

ในตอนนี้ เฉินซีพลันเข้าใจในที่สุดว่าแม้พลังของชิงซิ่วอี้จะมีมากมาย แต่เหตุใดนางจึงไม่อาจหลบหนีหรือขัดขืน จนทำให้ถูกดูดกลืนเข้าไป

เพราะพลังของมันน่าสะพรึงเกินไป!

วิ้ง!

ทว่า เมื่ออำนาจนี้ถาโถมเข้าสู่ร่างของเฉินซีจนจะปลิดชีพเขาได้ ทันใดนั้น เจตจำนงอันน่าสะพรึงของเจดีย์บำเพ็ญทุกข์ก็พุ่งออกมา และกวาดล้างพลังนี้ออกไป!

ในเวลาเดียวกัน เฉินซีเพียงรู้สึกเหมือนกับหลุมดำถูกเปิดขึ้นภายในร่างกาย เป็นก้อนความผันผวนที่คลุมเครือและแปลกประหลาดพรั่งพรูออกมา หลังจากนั้น ทั่วทั้งร่างของเขาก็ไม่อาจควบคุมได้ จากนั้นก็พุ่งเข้าหาหลุมดำอย่างไร้การควบคุม!

แต่ในสายตาของทุกคนกลับไม่พบความผิดปกติใด พบเพียงว่า จู่ ๆ เฉินซีก็พุ่งเข้าไปในหลุมดำด้วยตัวเอง ขณะที่แผ่นทรงกลมทำตัวราวหนูเจอแมว มันหายเข้าไปในหลุมดำ…

โครม!

ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน ร่างของเฉินซี รวมถึงหลุมดำที่จู่ ๆ ปรากฏขึ้นต่างหายลับไป

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นไวมาก ตั้งแต่การปรากฏตัวของหลุมดำ แผ่นกลม ชิงซิ่วอี้ถูกดูด แขนของเลี่ยเผิงหัก จนกระทั่งเฉินซีพุ่งเข้าไปในหลุมดำ การเคลื่อนไหวทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น

เมื่อทุกคนได้สติ ทุกสิ่งจึงเพิ่งกลับมาเป็นปกติ

แต่ทุกคนทราบดีว่า ทุกสิ่งได้รับแตกต่างออกไปจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิงแล้ว!

“นั่นมัน…กลิ่นอายของยมโลกหรือเปล่า?” ใครบางคนตกตะลึง

“ถ้าข้าเดาไม่ผิด มันน่าจะเป็นสมบัติเทวะสูงสุดของยมโลก …เข็มทิศปรโลก!” ดวงตาของชายชราผู้หนึ่งเผยประกายสายฟ้าจาง ๆ ขณะกล่าวออกมา

เข็มทิศปรโลก!

ทุกคนตกตะลึง ตามข่าวลือแล้ว นี่คือของที่สามารถเปิดใช้งานหกวิถีแห่งสังสารวัฏ เพื่อส่งสมบัติแห่งสวรรค์และโลกทั้งหลายไปสู่ผู้ยิ่งใหญ่ในยมโลก ซึ่งที่นั่น…เต็มไปด้วยความลึกลับสุดหยั่งอันน่าเหลือเชื่อ!

“เข็มทิศปรโลก! สวรรค์ หรือว่าปิงซื่อเทียนจะใช้งานมันก่อนหน้านี้ เพื่อส่งชิงซิ่วอี้ไปยมโลก ทำให้นางกับเฉินซีไม่มีวันได้พบกันอีก?” ใครบางคนอุทานออกมา

ปฏิเสธไม่ได้ว่า การปรากฏตัวของเข็มทิศปรโลกนี้จะต้องเป็นบางสิ่งที่ข้องเกี่ยวกับปิงซื่อเทียนอย่างแน่นอน

ทุกคนทราบเรื่องนี้ดี ทำให้พวกเขาแต่ละคนตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ใครเล่าจะคาดคิดว่า แผนที่ปิงซื่อเทียนวางไว้ก่อนเริ่มการต่อสู้ จะถึงขั้นนับตอนที่ตัวเองถึงแก่ความตายไปด้วย?

แผนการที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ทำเอาขนลุกยิ่งนัก!

หลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลง โลกก็ได้กลับคืนสู่ความสงบ

แต่หุบเขา รวมถึงลำธารภายในรัศมีหนึ่งแสนลี้นี้ได้ถูกกวาดล้างไปนานแล้ว ก้อนหินถูกบดขยี้ พืชพรรณเหลือเพียงเถ้าถ่าน มีรอยด่างและรอยแตกคดเคี้ยวอยู่ทุกหนแห่ง

ทั้งหมดนี้ คล้ายกับกำลังบอกเล่าถึงความน่าหวาดกลัวของการต่อสู้เมื่อครู่โดยไม่ต้องอาศัยคำพูดใด

ตะวันตกดินแผดแสงคล้ายโลหิต สายลมขุนเขากำลังพัดผ่าน ส่งเสียงครวญครางไปมา ทำให้ผู้คนรู้สึกโศกเศร้าและอ้างว้าง

“การต่อสู้นี้ สุดท้ายปิงซื่อเทียนก็ชนะ” ใครบางคนถอนหายใจ ถ้าเห็นข้อความนี้จากที่อื่นโปรดกลับมาเยี่ยมเราบ้างนะ ไอรีนโนเวล ขอบคุนจ้า

“ไม่ เป็นเฉินซีที่ชนะ เพียงตัวตนขอบเขตเซียนปฐพีระดับแปด กลับสังหารร่างอวตารของเซียนทองคำได้ ความสำเร็จที่ยอดเยี่ยมเช่นนั้น กล่าวได้ว่าตลอดอดีตจนถึงปัจจุบัน มันจะถูกบันทึกเอาไว้ในประวัติศาสตร์!”

ไม่ทราบว่าปิงซื่อเทียนคิดอันใดอยู่ จู่ ๆ เขาก็หันมาห้ามนาง ปากกล่าวสั่งว่า “ข้าจะเก็บตัวสักพัก หากมีข่าวคราวจากยมโลก จงมาแจ้งข่าวทันที อย่าเอาเรื่องอื่นมารบกวนข้า!”

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ!” หญิงสาวก้มศีรษะคำนับ ก่อนออกไป

“ศิษย์พี่ชิง ถึงข้าจะไม่ได้หัวใจของเจ้า แต่ตราบใดที่ข้าได้ร่างของเจ้ามา… แค่นั้นก็เกินพอ! เชื่อข้าเถอะ อีกไม่ช้าพวกเราจะได้พบกัน!”

ปิงซื่อเทียนเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา มีร่องรอยความไม่พอใจอยู่ในดวงตา

หลังจากนั้น เขากลับมามีสง่าราศีเหมือนดังเดิม ก่อนหลับตาช้า ๆ เข้าสู่การเก็บตัวอย่างเงียบงัน

…

นิกายกระบี่เก้าเรืองรอง ยอดเขาจรัสตะวันตก ในลานบ้านข้างสระชำระกระบี่

เฉินซีผู้สวมชุดคลุมเต๋าสีเหลืองส้มพลันปรากฏตัวขึ้น คิ้วของเขาขมวดด้วยความสงสัย

“มันถึงกับกระตุ้นพลังของระเบียนแดนมรณะ นำพาร่างหลักของข้าเข้าไปในหลุมดำ …แล้วที่ปลายทางของหลุมดำนั่น จะเป็นยมโลกหรือไม่?”

เฉินซีขมวดคิ้ว ในตอนนั้น เขาได้สูญเสียการติดต่อกับร่างหลักไป และไม่อาจรู้สึกถึงตัวตนของอีกฝ่าย ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

“ไม่ว่าอย่างไร ร่างหลักไม่มีทางล่วงลับได้ หาไม่แล้วร่างอวตารนี้จะต้องได้รับผลย้อนกลับร้ายแรงอย่างแน่นอน” เฉินซีพึมพำกับตัวเอง

“เข็มทิศปรโลก ระเบียนแดนมรณะ… ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับซิ่วอี้…”

หลังจากครุ่นคิดสักพักใหญ่ ในที่สุดเฉินซีก็ส่ายหน้า ตอนนี้ เขาทำได้เพียงรออยู่ที่นี่อย่างเงียบงัน นอกเหนือจากนั้น ชายหนุ่มก็ไม่มีหนทางอื่นอีกแล้ว

แต่ก่อนที่จะกลับมายังโลกแห่งดารา ชายหนุ่มได้เขียนกระดาษแผ่นหนึ่งเอาไว้ ใช้เคล็ดวิชาเคลื่อนย้าย ก่อนสั่งให้มันตกไปอยู่ในมือของมู่ขุย

มีเพียงข้อความบรรทัดสั้น ๆ เท่านั้นที่เขียนไว้ ‘ชีวิตปลอดภัยดี ไม่ต้องเป็นห่วงมากเกินไป จงฝึกฝนเงียบ ๆ รอข้ากลับไป’

ในเวลาเดียวกัน ณ ราชวงศ์ซ่ง บริเวณรอบนอกเมืองหมอกสนในดินแดนทางใต้

ชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงกำลังขี่ลาสีดำ มือถือหนังสือ เขาเดินทางมาถึงประตูของเมืองหมอกสนอย่างเกียจคร้าน

“เมืองหมอกสน นี่คือที่ที่เขาใช้ชีวิตมาตั้งแต่เด็ก…” ชายหนุ่มเงยหน้ามอง คิ้วและดวงตาเผยความเป็นมิตร มีรอยยิ้มอบอุ่นที่มุมปาก ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนกับต้องสายแห่งลมวสันต์ฤดู

“เจ้าลา เจ้าแบกข้าข้ามเขาสามถึงห้าลูก ข้ามแม่น้ำลำธารหลายสาย ตอนนี้ข้ากำลังจะไปแล้ว แต่ไม่มีของขวัญราคาแพงมอบให้เจ้าเลย เอาแบบนี้ เจ้าเอาชะตาเต๋าไปดีหรือไม่?”

ชายหนุ่มผู้นั้นก้าวลงจากลา ยกมือขึ้นลูบแผงคอของมัน ราวกับไม่เต็มใจจะจากไปนัก ในที่สุดเขาก็หันหลังเพื่อเดินเข้าสู่เมืองหมอกสน

“อี้อ่อ! อี้อ่อ!” ลาสีดำคล้ายกับรับรู้ได้ มันส่งเสียงร้องสองครั้ง จากนั้นทะยานขึ้นหมู่เมฆในชั่วพริบตา ก่อนมุ่งสู่ท้องนภา ไม่ช้าจึงหายลับไป

ฉากนี้ทำให้ผู้คนที่อยู่นอกเมืองหมอกสนอ้าปากจนขากรรไกรแทบหลุดด้วยความตกตะลึง สัตว์เช่นนี้สามารถฝึกฝนเต๋าได้ด้วยหรือ?

เมื่อผู้คนมองหาชายหนุ่มที่สง่าและอบอุ่นอีกครั้ง กลับพบว่าอีกฝ่ายหายเข้าไปในถนนที่จอแจของเมืองหมอกสน ไม่อาจหาพบได้อีก