เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 2830

2830 /3045

ตอนที่ 2830 – เส้นตายใกล้เข้ามา

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเผ่าดาวทมิฬจะมีคนอย่างปราชญ์ผู้เที่ยงธรรมแห่งสวรรค์ได้จริง ๆ ดูเหมือนว่าข้าต้องระวังในอนาคต”

“แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือข้าไม่รู้ว่าปราชญ์ผู้เที่ยงธรรมแห่งสวรรค์มองเห็นตัวตนที่แท้จริงของข้าหรือไม่ เขาไม่ควรเห็น มิฉะนั้นเขาจะไม่สงบขนาดนี้ หากจู่ ๆ เขาก็พบว่าหัวหน้า ศาลาที่ห้าไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป”

เจี้ยนเฉินคิดกับตัวเอง ย้อนกลับไปในโถงศักดิ์สิทธิ์ดาวทมิฬ เขาให้ความสนใจกับทุกการกระทำจากปราชญ์ผู้เที่ยงธรรมแห่งสวรรค์ตลอดเวลา เมื่อเขานึกถึงมันแล้ว ปราชญ์ผู้เที่ยงธรรมแห่ง สวรรค์ยังคงสงบนิ่งตลอดเวลาในโถงศักดิ์สิทธิ์ดาวทมิฬ เขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

“หน้ากากที่ผู้อาวุโสโมเทียนหยุนมอบให้ข้านั้นไม่ธรรมดา ตราบเท่าที่ข้าสวมหน้ากาก แม้แต่ขั้นอัครสูงสุดก็ไม่สามารถมองทะลุตัวตนที่แท้จริงของข้าได้ หน้ากากจะไม่ทำงานก็ต่อเมื่อมี คนที่มาถึงช่วงสูงสุดของขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 9 เท่านั้น ต้นกำเนิดของปราชญ์ผู้เที่ยงธรรมแห่งสวรรค์และสิ่งที่เขาสามารถทำได้อาจเป็นปริศนา แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเป็น นผู้เชี่ยวชาญเช่นนั้น”

“นั่นเป็นเพราะที่นี่คือโลกดาวทมิฬซึ่งเป็นสถานที่พิเศษที่ขั้นบรรพกาลก็ไม่สามารถปรากฏได้ในตอนนี้”

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ในที่สุดจิตใจที่กระวนกระวายของเจี้ยนเฉินก็สงบลง เขาผ่อนคลายขึ้นมากทีเดียว

แน่นอนว่า สิ่งที่ทำให้เขามั่นใจมากที่สุดก็ยังคงเป็นความแข็งแกร่งของเขา ตอนนี้ภายในเผ่าดาวทมิฬไม่มีใครสามารถคุกคามเขาได้นอกจากจักรพรรดิดาวทมิฬ

อย่างไรก็ตามหลังจากที่รู้เกี่ยวกับการดำรงอยู่ของปราชญ์ผู้เที่ยงธรรมแห่งสวรรค์ เจี้ยนเฉินก็เข้าใจบางอย่าง เผ่าดาวทมิฬอาจจะอ่อนแอ แต่ก็อย่าลืมว่าพวกเขาก็ยังคงมีอดีตอันรุ่งโรจ จน์ แม้ว่าพวกเขาจะถูกปฏิเสธแต่ไม่อาจดูถูกพวกเขาได้

ใครจะรู้ว่ายังมีสิ่งพิเศษที่ไม่รู้จักอีกดั่งเช่นปราชญ์ผู้เที่ยงธรรมแห่งสวรรค์ที่ซ่อนตัวอยู่ในโลกดาวทมิฬ ใครจะรู้ว่ามีอีกกี่คน ?

สิ่งนี้ทำให้เขาเพิ่มความระมัดระวังเล็กน้อยต่อเผ่าดาวทมิฬ ซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ที่ยังอ่อนแอมากในทางเทคนิค

เจี้ยนเฉินไม่รู้เลยว่าในขณะที่เขายังคงอยู่ในห้องลับของศาลาเทพที่ห้า ปราชญ์ผู้เที่ยงธรรมแห่งสวรรค์ที่มีตัวตนเป็นภาพมายายืนอยู่ในวังจักรพรรดิเหนือศาลาเทพทั้งสิบอย่างเงี ยบ ๆ ราวกับผี ดวงตาของเขาที่ซ่อนอยู่ในหมอกที่ไม่มีใครสามารถมองเห็นได้จับจ้องไปที่ศาลาเทพที่ห้า

การจ้องมองของเขาดูเหมือนจะกำหนดเป้าหมายไปที่ตำแหน่งปัจจุบันของเจี้ยนเฉินได้อย่างแม่นยำ เขาจ้องตรงไปที่ตำแหน่งของห้องลับด้วยความแม่นยำอย่างสมบูรณ์แบบ

“เจี้ยนเฉิน โอ้ เจี้ยนเฉิน เจ้าได้วิ่งไปรอบ ๆ ในเผ่าดาวทมิฬเมื่อเร็ว ๆ นี้ใช่หรือไม่ ? หน้ากากแปลก ๆ ที่เจ้านำมาปกปิดไม่ให้ใครก็ตามในเผ่าดาวทมิฬมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเจ้า านอกเหนือจากข้าและการทำตัวเป็นคนความจำเสื่อมยังให้ความคุ้มครองที่เหมาะสมสำหรับทุกสิ่งที่อาจนำไปสู่ความไม่พอใจ แต่เจ้าไม่ควรปฏิบัติต่อชนชั้นสูงของเผ่าดาวทมิฬเป็นคนงี่เง่าไร้ สมองที่เจ้าสามารถหลอกล่อได้”

“ถ้ามันเป็นแค่ครั้งหรือสองครั้งก็ไม่เป็นอะไร แต่ถ้ามันกลายเป็นนิสัย เจ้าจะเผลอเข้าสักวัน”

“ไม่สำคัญว่าเจ้าจะยอมทิ้งตัวตนไป แต่ถ้าเจ้ามาขวางทางเรื่องของข้า เจ้าก็สมควรตายอย่างแท้จริง แม้ว่าเจ้าจะยังไม่สามารถตายในโลกดาวทมิฬได้”

“ข้าหวังว่าการปรากฏตัวของข้าจะทำให้เจ้าต้องระวังตัว อย่าประมาทอีกเลย เนื่องจากเจ้าได้เลือกตัวตนของคุนเทียนแล้ว เจ้าควรแสดงบทบาทของคุนเทียนให้ถึงที่สุด”