เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 2889

2889 /3042

ตอนที่ 2889 – เขตสุสาน

ก่อนที่เหอเฉียนเฉียนจะพูดจบทายาทนิกายเบญจาก็พูดต่อ “มีอะไรอย่างอื่นอีก การข้ามภูเขาโลกาแฝด ข้าออกมาโดยข้ามภูเขาโลกาแฝด ดังนั้นข้าคงเข้าใจอันตรายของภูเขาโลกาแฝดดีกว่าพวกเจ้าทุกคน”

“ในอดีตสำหรับพิธีกรรมอันยิ่งใหญ่เผ่าดาวทมิฬได้สังหารสัตว์อสูรกินเนื้อระดับราชาเทพจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้จำนวนสัตว์อสูรกินเนื้อระดับราชาเทพจึงลดลงไปอย่างน้อยที่สุดครึ่งหนึ่ง สำหรับผู้บ่มเพาะหลายคนที่อยู่เบื้องหลังข้า พวกเขาส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นแม้แต่แวบเดียวของสัตว์อสูรกินเนื้อระดับราชาเทพ เมื่อพวกเขาเข้าสู่ภูเขาโลกาแฝด”

“สำหรับข้า ข้าอยู่คนเดียวโดยสิ้นเชิง ข้าเข้าใจกฎแห่งมิติและกฎแห่งกาลเวลา ดังนั้นข้าอาจจะไม่เก่งกาจในการต่อสู้ แต่แทบไม่มีใครเทียบข้าได้ในแง่ของการหลบหนี ในท้ายที่สุดเมื่อข้าเลือกที่จะข้ามผ่านภูเขาโลกาแฝด ในขณะที่กำลังของข้าอ่อนลง ข้าเกือบจะตายในที่นั่น”

“สำหรับพวกเจ้า ? ข้าไม่ได้ข้ามภูเขาโลกาแฝดกับพวกเจ้า แต่ข้าได้ตรวจสอบทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเจ้าพบเมื่อพวกเจ้าข้ามภูเขาโลกาแฝดในตอนนั้น พวกเจ้าเพียงแค่ต้องหาคนที่มีประสบการณ์ และพวกเจ้าสามารถเรียนรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับมันได้”

“แต่จากความรู้ของข้า พวกเจ้าพบกับการต่อสู้ที่ขมขื่นเพียงไม่กี่ครั้งในช่วงครึ่งแรกของการเดินทาง ครึ่งหลังแทบจะสามารถอธิบายได้ว่าเป็นการแล่นเรือที่ราบรื่นและนั่นคือก่อนที่ภูเขาโลกาแฝดจะอ่อนแอลงเมื่อสัตว์อสูรกินเนื้อระดับราชาเทพจำนวนมากยังคงเดินด้อม ๆ มอง ๆ พวกเจ้าเคยพยายามพิจารณาเหตุผลอย่างรอบคอบหรือไม่”

เมื่อเหล่าอัจฉริยะผู้มีประสบการณ์ข้ามภูเขาโลกาแฝดได้ยินสิ่งที่ทายาทนิกายเบญจากล่าว สีหน้าของพวกเขาหลายคนก็เปลี่ยนไปทันที

“ทายาทนิกายเบญจา เจ้ากำลังบอกว่า หยางยู่เทียนกำลังปกป้องเราอย่างลับ ๆ ในช่วงครึ่งหลังของการเดินทางใช่หรือไม่” ปิงยี่เชิงจากนิกายกระบี่จักรพรรดิบงกชกล่าว ตอนนี้เขารู้สึกถึงอะไรแต่ก็ยังคงความสงบไว้ ขณะที่พวกเขาข้ามผ่านภูเขาโลกาแฝด พวกเขาได้พบกับเหตุการณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้มากมาย

ทายาทนิกายเบญจาไม่ได้ให้คำตอบโดยตรง แต่เขากลับตั้งคำถามว่า “เจ้าสามารถคิดอย่างรอบคอบได้หรือไม่ว่าหลังจากที่หยางยู่เทียนออกจากกลุ่มแล้ว เมื่อเจ้าวิ่งเข้าไปในฝูงสัตว์อสูรกินเนื้อระดับสูงที่มีสัตว์อสูรกินเนื้อที่มีจำนวนมากถึงหลักหมื่นหรือหลายแสนได้อย่างง่ายดายนั้น เจ้าไม่ได้เจอพวกมันเลย แม้ว่าพวกเจ้าจะต้องเจอกับฝูงสัตว์อสูรกินเนื้อเป็นครั้งคราว แต่พวกมันก็เป็นกลุ่มที่อ่อนแอชนิดที่ไม่สามารถคุกคามเจ้าได้”

“ไม่น่าแปลกใจเลย ไม่น่าแปลกใจเลยที่เราเจอสัตว์อสูรกินเนื้อที่มีชีวิตน้อยลงเรื่อย ๆ เมื่อเราข้ามผ่านภูเขาโลกาแฝดในตอนนั้น แม้ว่าเราจะเดินผ่านรังของสัตว์อสูรกินเนื้อไปสองสามรัง แต่พวกมันทั้งหมดก็ว่างเปล่า ถ้าเราคิดอย่างละเอียดในตอนนี้ มีใครบางคนกวาดล้างพวกมันก่อนล่วงหน้าอย่างชัดเจน…”

“อย่าบอกนะว่าหยางยู่เทียนเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นจริง ๆ ? เขาเพิ่งใช้รูปลักษณ์ของราชาสัตว์อสูรกินเนื้อเพื่อออกจากกลุ่ม จากนั้นเขาก็เฝ้ามองเราอย่างลับ ๆ ตลอดเวลา…”

“เจ้ายังจำความวุ่นวายจากการต่อสู้ที่เกี่ยวข้องกับสัตว์อสูรกินเนื้อขอบเขตตั้งต้นที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อเราข้ามผ่านภูเขาโลกาแฝดในเวลานั้น…”

“แน่นอนเราจำได้ เราทุกคนหวาดผวาจนหมดปัญญา อย่าบอกนะว่า หยางยู่เทียนกำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรกินเนื้อขอบเขตตั้งต้น…”

……

…

ทฤษฎีของทายาทนิกายเบญจาไม่ได้ไร้เหตุผล ภายใต้การหักล้างของเขาที่ได้รับการสนับสนุนด้วยเหตุผลและหลักฐาน เขาค่อย ๆ พิสูจน์ว่าหยางยู่เทียนเป็นหัวหน้าศาลาที่ห้า เนื่องจากผู้นำเหล่านี้ใกล้เคียงกันมากเกินไป บังเอิญว่าไม่มีใครสามารถพบข้อบกพร่องใด ๆ ในพวกเขาได้

เหล่าอัจฉริยะที่มารวมตัวกันที่นี่ทุกคนเริ่มสงสัยในตัวตนของหยางยู่เทียนด้วยเช่นกัน เนื่องจากการวิเคราะห์ของทายาทนิกายเบญจามีความสมเหตุสมผล ดูเหมือนไม่ได้ดึงดันเลย

มันเป็นเพียงแค่หยางยู่เทียนและหัวหน้าศาลาที่ห้าซึ่งพวกเขาประทับใจนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อดีต คนแรกเคยมีช่วงเวลาที่ครึกครื้นกับพวกเขาในเมืองร้อยเซียน ซึ่งเป็นคนที่พวกเขาสามารถผูกมิตรได้

สำหรับคนหลัง นั่นคือหัวหน้าศาลาที่ห้าที่แข็งแกร่งและโหดเหี้ยมจากเผ่าดาวทมิฬ เขาทำร้ายรองหัวหน้าศาลาผู้เอาแต่ใจของหัวหน้าศาลาที่หกจนได้รับบาดเจ็บสาหัสจากความขัดแย้งเพียงเล็กน้อยในโถงศักดิ์สิทธิ์แพนธีออน

ในหัวของพวกเขา พวกเขาไม่สามารถทำให้ร่างที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเหล่านี้ทับซ้อนกันได้

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ ? หัวหน้าศาลาที่ห้าเสียชีวิตหลังจากทรยศเผ่าดาวทมิฬหรือไม่ ? ” ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลสูงสุดถามอย่างเย็นชา

“ข้าเข้าไปในภูเขาโลกาแฝดทันทีหลังจากเหตุการณ์ที่น่าตกใจในเมืองหลวง ดังนั้นข้าจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น แต่ตอนนี้ ข้าสามารถสรุปได้แล้วว่าหัวหน้าศาลาที่ห้าคือหยางยู่เทียนอย่างแน่นอน” ทายาทนิกายเบญจากล่าว

“ช่างสมเป็นหยางยู่เทียน เขากล้าหลอกลวงนิกายสวรรค์ของเราได้อย่างไร แม้เผ่ากระเรียนสวรรค์ก็จะไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ในตอนนี้…” ผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายสวรรค์อย่างซานหยุนอดไม่ได้ที่จะคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว สีหน้าของเขามืดครึ้มลงจากความโกรธและคลั่งแค้นอยู่ข้างใน

ในตอนนั้น เพื่อที่จะรวบรวมผลึกศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดให้เพียงพอภายในสามวัน ผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายสวรรค์เช่นเขาได้ออกเดินทางตัวเอง เขาไม่เพียงแต่วิ่งไปทั่วโลกแห่งวิญญาณ แต่เขายังก้มหน้าลงไปทำตั๋วสัญญากู้เงินกับหลายองค์กรเพื่อต่อต้านความภาคภูมิใจของเขา เขาทำได้เพียงรวบรวมทุกอย่างโดยการบีบที่นี่และขูดที่นั่น

แต่ทั้งหมดนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเรื่องโกหก ผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งอย่างเขาโดนผู้เยาว์หลอก นี่เป็นการดูถูกเขาอย่างร้ายแรง

เหอเถียนฉีเลิกคิ้วและมองไปที่ซานหยุน เขาพูดอย่างร่าเริงว่า “ซานหยุน เจ้าไม่ควรหนักแน่นกับคำพูดของเจ้าดีกว่า ถ้าหยางยู่เทียนเป็นหัวหน้าศาลาที่ห้าจริง ๆ แล้วแล้วเขาจะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไรเมื่อเขามาถึงจุดสูงสุดภายใน 1,000 ปี ? จะเป็นอย่างไรถ้าเขาเป็นศิษย์ของจอมปราชญ์สูงสุด ? อย่าบอกนะว่านิกายสวรรค์ของเจ้ากล้าพอที่จะฆ่าศิษย์ของจอมปราชญ์สูงสุดหรือ ? ”