เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 2921

2921 /3043

ตอนที่ 2921: จิตวิญญาณปราชญ์ (1)

เฉินเจี้ยนเริ่มบอกเขาทุกอย่างที่ผ่านมาหลังจากที่ออกจากตระกูลเทียนหยวน

อย่างไรก็ตามเมื่อเทียบกับประสบการณ์อันยาวนานและน่าสนใจของเจี้ยนเฉิน สิ่งที่เฉินเจี้ยนทำนั้นสามารถอธิบายได้โดยพื้นฐานแล้วว่าเขาไม่เคยพบกับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ใด ๆ โดยเฉพาะ

ย้อนกลับไป เขาได้ออกจากตระกูลเทียนหยวนบนยานอวกาศ หลังจากได้สัมผัสกับการเดินทางอันยาวนานผ่านอวกาศที่กว้างใหญ่จากพลังที่ยิ่งใหญ่ได้พาเขาออกจากยานอวกาศ หลังจากนั้นเขาก็ปราก กฏตัวบนดาวเคราะห์ไร้นามดวงนี้

หลังจากที่เขาได้มาถึงโลก เขาได้เรียนรู้ว่ามีปราชญ์แห่งลมที่น่านับถือกำเนิดขึ้นและรู้แจ้งในตอนนั้นโดยสังเกตการมีอยู่ของเขาอย่างคลุมเครือก่อนที่จะพาเขามาที่นี่ด้วยตัวเอง

หลังจากนั้นเฉินเจี้ยนยังคงอยู่บนดาวเคราะห์ไร้นามและบ่มเพาะภายใต้คำแนะนำส่วนตัวของผู้อาวุโสลม เขาได้เรียนรู้ทักษะลับมากมายภายใต้การสั่งสอนของเขา แม้แต่สมบัติสวรรค์ที่ล้ำค ค่าที่เขาเป็นคนปลูกก็ยังให้เฉินเจี้ยนใช้

โดยพื้นฐานแล้วความสัมพันธ์ของทั้งเฉินเจี้ยนและปราชญ์สายลมก็ไม่แตกต่างจากศิษย์อาจารย์ นอกเหนือจากความจริงที่ว่าพวกเขาไม่ได้ยกน้ำชาคารวะอย่างทางการในฐานะลูกศิษย์-อาจารย์

“เนื่องจากปัญหาส่วนตัวของผู้อาวุโสลม เวลาส่วนใหญ่นั้นเต็มไปด้วยความขุ่นมัวและคลุ้มคลั่งซึ่งทำให้เขาถึงกับทะยานออกไปเพราะความโกรธโดยไร้เหตุผล ด้วยเหตุนี้ผู้อาวุโสลมจึงสอนทักษะท ที่สามารถยับยั้งเขาได้เมื่อข้าต้องการเพื่อป้องกันไม่ให้เขาทำอะไรผิดโดยที่เขาไม่รู้ตัว

“ครั้งหนึ่ง ข้าใช้เทคนิคนี้เพื่อยังยั้งผู้อาวุโสลม เขาจะได้สติเป็นเวลาสั้น แต่การใช้ทักษะนี้จะใช้ก็ต่อเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น พลังที่ยับยั้งผู้อาวุโสลมนั้นมาจากตัวของท่านเอง ง หากท่านไม่ถูกยับยั้งโดยพลังนี้ เมื่อเขาคลุ้มคลั่งเขาก็จะต่อต้านพลังนี้โดยไม่รู้ตัวแม้ว่ามันจะมาจากตัวของเขาเอง เพราะเขาสูญเสียสติของตัวเองไป”

“เมื่อผู้อาวุโสลมคลุ้มคลั่ง มันก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีโอกาสที่จะต่อต้านพันธนาการต่าง ๆ ที่เขาประทับไว้ในใจของเขา อย่างไรก็ตามทุกครั้งที่เขาต่อสู้กับพลังของตัวเอง ผู้อาวุโสล ลมก็จะได้รับบาดเจ็บในระดับหนึ่ง”

เมื่อไปถึงตอนนั้น เศษเสี้ยวแห่งความไม่พอใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเฉินเจี้ยน แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นความเห็นอกเห็นใจและเจ็บปวด

เมื่อใดก็ตามที่ผู้อาวุโสลมได้สติ เขาจะใช้เวลาทั้งหมดเพื่อชี้แนะเส้นทางการบ่มเพาะและสอนทักษะที่ยอดเยี่ยมมากมายให้

เฉินเจี้ยนเริ่มทำตัวเป็นศิษย์-อาจารย์กับผู้อาวุโสลมมานานแล้ว

ทำให้ผู้อาวุโสลมในสายตาของเฉินเจี้ยนนั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมผู้อาวุโสลมถึงเป็นเช่นนี้ ? และเราจะช่วยเหลืออะไรท่านได้บ้าง ? ” เจี้ยนเฉินถาม เขาเข้าใจลึกๆว่าการทิ้งปัญหาในการจัดสรรผลเลือดศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถี ให้กับเฉินเจี้ยน ผู้อาวุโสลมก็ได้อนุญาตให้ผลเลือดศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีนี้ให้กับจักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์

ไม่อย่างนั้นของด้วยของล้ำค่าที่มีแค่ผลเลือดศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีเพียงอย่างเดียวก็ไม่อาจทำให้จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์ได้ครอบครอง แม้ว่าเฉินเจี้ยนจะบอกว่ามันไม่มีประโยชน์กับ เขาก็ตาม

เจี้ยนเฉินรู้สึกขอบคุณสำหรับความเมตตาของผู้อาวุโสลม ถ้าเป็นไปได้เขาคิดที่จะตอบแทนการช่วยเหลือของอาวุโสสายลมสำหรับผลเลือดศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถี

เฉินเจี้ยนส่ายหัว “ข้าเคยถามผู้อาวุโสถึงเรื่องนี้หลายครั้งแล้ว แต่ผู้อาวุโสลมก็ไม่บอกข้า เขาบอกแค่เน้นการบ่มเพาะ คงเป็นเพราะข้าอ่อนแอเกินไป แม้ว่าจะมีวิธีช่วยเขา แต่ความ มแข็งแกร่งของข้าก็ยังห่างไกลนัก”

เมื่อถึงตอนนั้นเฉินเจี้ยนก็หยุดพูดชั่วคราวก่อนที่จะเพ่งมองเจี้ยนเฉินอย่างพิจารณา “เจี้ยนเฉิน เจ้าอยู่ในขอบเขตการบ่มเพาะไหนแล้ว ? ที่จริงข้าไม่อาจมองเห็นการบ่มเพาะของเจ้าเลย”