เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 2987

2987 /3045

ตอนที่ 2987: ตระกูลเหอเฟิง

เส้นทางเวลาเป็นไหลออกมาราวกับสายน้ำ ภาพลวงตาและพร่าเงา มันลอยอยู่กลางอากาศและนำไปสู่อดีตและอนาคต

เมฆจุดที่น่านับถือก็เดินบนแม่น้ำแห่งกาลเวลา เหตุการณ์ทั้งหมดในโลกและการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดเกิดขึ้นกับโลก มันเป็นเหมือนหนังสือที่พลิกหน้าที่ปรากฏขึ้นอยู่ในหัวตลอดเวลา

แถมยังเห็นขั้นบรรพกาลที่สวมหมวกไม้ไผ่ที่จับซุยหยุนหลาน

ขั้นบรรพกาลที่ได้ปกปิดพลังทั้งหมดของเขา ลบร่องรอยทั้งหมดและถูกอัครสูงสุดซ่อนเอาไว้อีกที ดังนั้นแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญอย่างบรรพชนหลานก็ไม่อาจหาอะไรได้

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้วิธีการต่าง ๆ ในการลบร่องรอยของพวกเขาอาจทำให้อัครสูงสุดส่วนใหญ่ไร้พลัง พวกเขาไม่อาจหลอกลวงเมฆจุดที่น่านับถือได้

ในแง่ของความแข็งแกร่ง, การบ่มเพาะและความเข้าใจ เห็นได้ชัดว่าเมฆจุดที่น่านับถือไม่อาจเทียบเคียงกับบรรพชนหลานได้ อย่างไรก็ตามเมื่อพูดถึงการมองอดีต เมฆจุดที่น่านับถือผู้เข้าใจ กฏเวลาและกฏมิติ ก็ดูเก่งกว่าเป็นธรรมดา

เกล็ดหิมะขนาดใหญ่ลอยอยู่ในอากาศ ขณะที่บรรพชนหลานบินวนอยู่ในหิมะที่มีลมแรงอย่างเงียบ ๆ และเจี้ยนเฉินที่ยืนอยู่ข้างหลังบรรพชนหลาน ดูผิวเผินแล้วเขาสงบมาก แต่ภายใจเขาก็ไม ม่อาจสงบได้เลย เขาไม่รู้เลยว่าเมฆจุดที่น่านับถือจะพบผู้เชี่ยวชาญสวมหมวกไม้ไผ่หรือไม่

“ข้าพบแล้ว บรรพชนหลาน ข้าจะฉายมันผ่านพลังของข้า” ไม่นานนักเมฆจุดที่น่านับถือก็พูดขึ้น เมื่อคำพูดของเขาไปถึงหูเจี้ยนเฉินมันก็เหมือน มันราวกับเสียงที่ไพเราะที่สุดในโลก หัวใจที่กระดอนขึ้นมาถึงลำคอของเขาก็สงบลงทันที และเขาก็ตื่นเต้นมาก

ในเวลาต่อมา แม่น้ำแห่งกาลเวลาก็ขยายตัวขึ้นทันที ห่อหุ้มเจี้ยนเฉินและบรรพชนหลานทันที ในสายตาของเจี้ยนเฉิน โลกหิมะและน้ำแข็งที่เขาอยู่ก็กลายเป็นภาพลวงตาทันที

ท้องฟ้ายังคงเป็นท้องฟ้าเดิมและสภาพแวดล้อมก็ยังเป็นสภาพเดิม ๆ ความแตกต่างเดียวคือโลกที่อยู่ด้านหน้าของเจี้ยนเฉินเป็นโลกในอดีตที่ผ่านไปแล้ว

โลกที่เขาเห็นตอนนี้คือโลกของอดีต ช่วงเวลาที่เขาอาศัยอยู่ในตอนนี้ก็เป็นอดีตเช่นกัน

ทันใดนั้นสายตาของเจี้ยนเฉินก็หรี่แคลลง เขาเห็นชายชราสวมหมวกไม้ไผ่บินออกมาจากศาลาเทพธิดาน้ำแข็ง เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมาก เขาหายตัวไป โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้เลยและไม่ปล ล่อยพลังงานใด ๆ ออกมาราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนมาก่อน

อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินสามารถมองเห็นทิศทางของชายชราที่เดินทางไปได้ในช่วงนี้

หลังจากนั้น การฉายภาพก็ย้อนเวลากลับไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้การควบคุมของเมฆจุดที่น่านับถือ พวกเขายังอยู่เบื้องหลังของชายชราหมวกไม้ไผ่เพื่อตามรอยของเขา

ท้ายที่สุดการฉายภาพก็หยุดลงก่อนที่ทิวเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกน้ำแข็งก่อนที่จะค่อย ๆ เลือนลางและหายไป

ทันใดนั้น บริเวณรอบ ๆ ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง เจี้ยนเฉินได้หลุดออกจากอดีตและกลับสู่ปัจจุบัน

“ตระกูลเหอเฟิง ! ” บรรพชนหลานพึมพำ ดวงตาของนางส่องแสงเย็นชาออกมา

เมฆจุดที่น่านับถือหันกลับมามองบรรพชนหลานอย่างเจ็บปวด เขาพูดว่า “บรรพชนหลาน คนที่ท่านอยากให้ข้าหามีภูมิหลังที่เชื่อมโยงกับหลายสิ่งมากเกินไป นิกายเบญจาที่ต่ำต้อยของข้าไม่อ อาจทนต่อคลื่นยักษ์ที่ปั่นป่วนของที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกได้ ดังนั้นนี่คือทั้งหมดที่ข้าสามารถช่วยท่านได้”