เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 3003
ตอนที่ 3003 – เมฆมืดครึ้มฟ้าฝนกระหน่ำ (3)
ดวงตาของหัวหน้าพิรุณก็เต็มไปด้วยความทรงจำเช่นกัน นางจ้องตรงไปที่ หุนเจิ้งและพูดว่า “ตั้งแต่นั้นมา เราใช้เวลาทุกช่วงเวลาร่วมกันเหมือนเงาของกันและกัน หากมีศัตรู เราก็สู้ไปด้วยก กัน หากมีอันตรายเราเผชิญมันด้วยกัน หากมีโชคลาภเราจะสนุกกับมันด้วยกัน แม้ว่าจะมีความตาย เราก็จะ… พินาศ… ไปด้วยกัน”
“หลายปีผ่านไปจนนับไม่ถ้วน เราประสบกับลมและฝนมาด้วยกัน และรอดชีวิตมาได้ ใครจะรู้ถึงภัยพิบัติและความทุกข์ยากมากมายเพียงใด เราจับมือกันก้าวข้ามซากศพของศัตรูนับไม่ถ้วน…”
“ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เราไม่เคยทะเลาะกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว เราไม่เคยทะเลาะกันเลย เพราะข้าฟังสิ่งที่เจ้าพูด ข้าไม่เคยสงสัยเจ้าหรือไม่เห็นด้วยกับเจ้า ถ้าเจ้าไปทางตะวันออก ข้าจ จะไม่ไปทางตะวันตก…”
“หลังจากนั้นข้าก็ตระหนักว่าอารมณ์ที่เราพัฒนาผ่านลมและฝนนับไม่ถ้วน ผ่านพุ่มไม้ที่มีความตายมากมาย แท้จริงแล้วไม่มีค่าอะไรสำหรับเจ้า…”
“จริง ๆ แล้วเจ้าละทิ้งความรู้สึกเหล่านี้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยสำหรับภูเขาวิญญาณนักรบ สำหรับกลุ่มผู้สืบทอดบนภูเขาวิญญาณนักรบที่เจ้าไม่เคยพบและเจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำถึงภูมิหลังและอดีต ตของพวกเขา”
“ฟานหยุน นี่คือวิธีที่เจ้าจะตอบแทนข้าใช่หรือไม่ ? ” น้ำตาที่โปร่งแสงเต็มดวงตาของหัวหน้าพิรุณ นางเศร้าโศก
สีหน้าของหุนเจิ้งนั้นหลากหลายอารมณ์ผสมปนเปกันอย่างมาก มีความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง “ฟูหยู ข้าไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียวว่าข้ามาจากเด็กที่เกือบจะอดตายในหมู่บ้านเล็ก ๆ ไปยัง งที่ที่ข้าอยู่ทุกวันนี้ได้เพราะความช่วยเหลือของเจ้า อย่างไรก็ตาม เจ้าไม่สามารถได้สิ่งที่ต้องการเสมอไป หน้าที่ของข้าบังคับให้ข้าเลือกทางเลือกอื่น ซึ่งก็คือการปกป้องภูเขาวิญญาณ ณนักรบและให้แน่ใจว่าเชื้อสายนักรบวิญญาณจะคงอยู่ต่อไป”
หัวหน้าพิรุณดูเหมือนจะถูกกระตุ้นอย่างมากจากสิ่งนั้น พลังตัวตนของนางก็ปะทุขึ้นอย่างแข็งแกร่งจากจากตัวนาง นางคำรามใส่หุนเจิ้งด้วยความโกรธและความเศร้าโศก “ภูเขาวิญญาณนักรบ ภ ภูเขาวิญญาณนักรบ มีเพียงภูเขาวิญญาณนักรบเท่านั้นที่อยู่ในสายตาของเจ้า หากเป็นกรณีนี้ ทำไมเจ้าไม่ลองกลับไปภูเขาวิญญาณนักรบอันบัดซบของเจ้าล่ะ ? ”
ด้วยการโบกมือของนาง ลมแรงเริ่มส่งเสียงหวีดหวิวไปรอบ ๆ ทันที ทันใดนั้น พลังงานมหาศาลก็พุ่งออกมาด้วยแรงที่ไม่มีใครหยุดได้ ปล่อยให้หุนเจิ้งปลิวออกไปอย่างง่ายดาย
หัวหน้าพิรุณได้หายไปแล้ว
หุนเจิ้งรักษาเสถียรภาพของตัวเองเมื่อได้อยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร เขาเจ็บปวดขณะพูดกับอากาศที่ว่างเปล่า “ข้ารู้ว่าเจ้าเกลียดข้ามากอยู่ข้างใน แต่มีบางอย่างที่ข้าต้องทำ อย่างไร้ยางอายเพื่อตามหาเจ้า เชื้อสายนักรบวิญญาณของเราต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”
หุนเจิ้งไม่ได้รับการตอบกลับ อันที่จริงเขาอยู่ห่างจากพรมแดนของจักรวรรดิเมฆทวีไปเกือบพันกิโลเมตรแล้ว
อย่างไรก็ตาม หุนเจิ้งกล่าวต่อว่า “เชื้อสายนักรบวิญญาณของเรากำลังเผชิญกับองค์กรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก นิกายหิมะ ในการต่อสู้ที่ดุร้าย นิกายหิมะมีพลังมากจนร รับประกันความพ่ายแพ้สำหรับเชื้อสายนักรบวิญญาณของเรา ดังนั้นข้าจึงต้องการ…”
เมื่อพูดไปถึงตรงนั้น หุนเจิ้งก็สะดุด หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับว่าเขาได้ตัดสินใจแล้ว เขาก็พูดว่า “ยังไงก็ตาม ข้าคนปัจจุบันไม่มีคุณสมบัติที่จะขอให้เจ้าช่วยอีกต่อไป เชื้อ อสายนักรบวิญญาณของเราจะจัดการกับเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”
ความมุ่งมั่นมีอยู่ในดวงตาของ หุนเจิ้ง เต็มเปี่ยม ด้วยเหตุนี้เขาจึงหันหลังกลับเพื่อจากไปโดยไม่อ้อยอิ่งอีกต่อไป
เขาจากไปอย่างเด็ดขาดและตรงไปตรงมาอย่างยิ่งโดยไม่ลังเลใด ๆ มีแต่เพียงความมุ่งมั่น !
ปัง !
ร่างของหุนเจิ้ง ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาจะวิ่งเข้าไปในม่านพลังที่มองไม่เห็นและกระเด้งกลับมาโดยสมบูรณ์
พื้นที่ที่เขาอาศัยอยู่ถูกผนึกไว้ก่อนที่เขาจะรู้ตัว กฎแห่งมิติที่ทรงอานุภาพอย่างยิ่งได้ยับยั้งภูมิภาคนี้ ให้กลายเป็นคุก
หัวหน้าพิรุณปรากฏตัวอย่างเงียบ ๆ ต่อหน้า หุนเจิ้ง ในขณะนั้นใบหน้าของนางก็มืดครึ้มลงอย่างสมบูรณ์ แม้แต่แววตาของนางก็ฉายแววข่มขู่ นางดูน่ากลัวมาก
“เจ้าคิดจะทำอะไร” หัวหน้าพิรุณถาม โดยพื้นฐานแล้วนางถามแบบนั้นพร้อมกับการกัดฟัน เค้นแต่ละพยางค์ออกมา นางกำมือที่เนียนเรียบของนางไว้แน่นขณะที่ร่างกายของนางสั่นเบา ๆ เห็นได ด้ชัดว่าโกรธมาก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สายตาของนางดูน่ากลัว ราวกับว่านางกำลังจะฆ่าใครซักคน
VERIFYCAPTCHA_LABELประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เทพกระบี่มรณะ
จบแล้วหรอ...
ทำไมยังไม่ลงบทใหม่...
ลงครั้งละ สี่ ห้า บท ได้ไหม...
กรุณาลงบทครั้งละหลายบทหน่อยนะครับ ชอบ ๆ...
รออ...
ตอน 1419-1420 หายครับ...
จบแล้ว......
มีต่อไหมครับ...
เมื่อไรจะอัพเดทค้าบ รอนานแล้ว...
ต่อๆๆๆ...