เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 3032
ตอนที่ 3032: เจียงหยางหมิงเยว่
ในโลกจิ๋วที่ปิดสนิท หิมะและน้ำแข็งที่ไร้ขอบเขตกลายเป็นสีเดียวที่มีอยู่
จู่ ๆ อวกาศอันละเอียดอ่อนก็ปรากฏขึ้นในบางพื้นที่ในโลกนี้ จากนั้น เจี้ยนเฉินและซุยหยุนหลานก็ปรากฏตัวขึ้นที่นั่น
ความหนาวเย็นที่เยือกแข็งโจมตีพวกเขาทันทีที่พวกเขามาถึงโลกนี้ ซึ่งทำให้เจี้ยนเฉินตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อไม่มีพลังงานใดปกป้องเขา เขาจึงถูกปกคลุมด้วยผลึกน้ำแข็งบาง ๆ ที่ วาววับในชั่วพริบตา
โลกจิ๋วนั้นเย็นกว่าที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกมาก.
เจี้ยนเฉินศึกษาโลกรอบตัวเขา เขาพบว่าไม่มีอะไรที่ควรค่าแก่การสังเกตนอกจากสีขาวเหมือนหิมะ
เมื่อเทียบกับที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก โลกจิ๋วนั้นธรรมดากว่ามากอย่างเห็นได้ชัด
“ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปยังที่ที่ฝ่าบาทพำนัก” ซุยหยุนหลานกล่าว นางเดินทางไปสู่จุดสิ้นสุดของโลกจิ๋วกับเจี้ยนเฉินและมาถึงหน้าพระราชวังน้ำแข็งและหิมะในท้ายที่สุด
เจี้ยนเฉินตัวสั่นทันทีที่เห็นพระราชวัง เขาเต็มไปด้วยความตกใจ
เขาสามารถบอกได้ด้วยการชำเลืองมองเพียงครั้งเดียวว่าพระราชวังไม่ใช่วัตถุเทพ ดูเหมือนว่าจะควบแน่นจากวิถีของโลก ถักทอจากระบบของโลก.
เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับวิถีแห่งสวรรค์สูงสุดในขณะที่เขายืนอยู่หน้าพระราชวัง
มันเหมือนเป็นศูนย์รวมของวิถี ทรงอำนาจและมีอำนาจสูงสุด ยืนอยู่เหนือทุกชีวิต เหนือการดำรงอยู่ทั้งหมด !
“เทพธิดาน้ำแข็งผู้ยิ่งใหญ่ได้สร้างโลกจิ๋วนี้ขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับเทพธิดาหิมะ เทพธิดาน้ำแข็งดูเหมือนจะล่วงรู้ถึงวันนี้เมื่อนานมาแล้ว ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมนางจึงสร้างสถานที่นี้ข ขึ้นเป็นพิเศษเพื่อให้ฝ่าบาทได้พักฟื้น ฝ่าบาทอยู่ในพระราชวังข้างหน้า มากับข้า” ซุยหยุนหลานกล่าวอย่างอ่อนโยน อารมณ์ของนางกระวนกระวายเล็กน้อยราวกับว่านางค่อนข้างไม่สงบและเป็นกั งวล
เจี้ยนเฉินเข้าไปในพระราชวังที่สร้างจากระบบของโลกกับซุยหยุนหลานและพบว่าข้างในว่างเปล่า มีเพียงความเย็นเยือกที่มีพลังมหาศาลอยู่ตรงกลางเท่านั้น
ความหนาวเย็นนั้นรุนแรงจนกลายเป็นหมอกสีขาว มันเต็มไปด้วยพลังงานบรรพกาลแห่งน้ำแข็งและวิถี ไม่ต้องพูดถึงการข้ามผ่านมัน แม้แต่สัมผัสทางวิญญาณของเจี้ยนเฉินก็ไม่สามารถเข้าใกล้ได ด้
เจี้ยนเฉินจ้องมองตรงไปยังหมอกที่อยู่ตรงหน้าเขา และเขาก็ค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้น ในขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงพลังแห่งการมีอยู่ที่คุ้นเคยอย่างยิ่งภายใน
พลังแห่งการมีอยู่นี้เป็นของพี่สาวเขาอย่างชัดเจน เจียงหยางหมิงเยว่ !
“ฝ่าบาทอยู่ข้างใน” ซุยหยุนหลานยืนอยู่ในเขตนอกหมอกและจ้องไปที่มันอย่างว่างเปล่า การแสดงออกของนางดูอ่อนแอ ไร้กำลัง
เจี้ยนเฉินขยับเท้าอย่างเงียบ ๆ ขณะที่เขาค่อย ๆ เข้าใกล้หมอก เขาหยุดเล็กน้อยขณะที่เขาอยู่ห่างจากสถานที่เพียง 1 เมตร หลังจากนั้นเขาก็ก้าวเข้ามาข้างในอย่างเด็ดเดี่ยว
เจี้ยนเฉินพบกับพลังงานที่ขัดขวางในทันที พลังดูเหมือนจะประกอบด้วยสองพลังงาน หนึ่งในพลังมาจากเจียงหยางหมิงเยว่ซึ่งค่อนข้างอ่อนแอ
อย่างไรก็ตาม พลังอีกชนิดนั้นยิ่งใหญ่มากจนทำให้เจี้ยนเฉินตัวสั่น เนื่องจากพลังมาจากกฎของโลก
พลังของวิถีแข็งแกร่งมากกว่าบรรพชนหลานและบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็ง ถ้าเขาเปรียบเทียบจริง ๆ มันสามารถอธิบายได้ว่าเป็นโลกที่แยกจากกัน
“นี่คงเป็นพลังแห่งวิถีจากเทพธิดาหิมะ ! ” เจี้ยนเฉินตัวสั่นอยู่ภายใน เมื่อเผชิญกับวิถีของเทพธิดาหิมะ เขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะผ่านมันไปได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ ถ้าเขาพยายามฝืนวิถีของเขาเข้าไป เขาอาจทำร้ายตัวเองจนถึงชีวิตด้วยซ้ำ
เจี้ยนเฉินฉายแสงในเชิงรุกด้วยพลังแห่งการมีอยู่ของเขาเอง ทันทีที่มันปรากฏขึ้น พลังงานแห่งการกีดขวางจากเจียงหยางหมิงเยว่ก็หายไปโดยสิ้นเชิง แต่พลังของเทพธิดาหิมะไม่แสดงกา ารผ่อนปรน มันก่อตัวเป็นม่านพลังที่ไม่อาจข้ามผ่านได้ซึ่งทำให้เจี้ยนเฉินต้องออกห่างไปอย่างไร้ความปราณี
แต่ในเวลาต่อมา เจตจำนงที่ละเอียดอ่อนแต่ดื้อรั้นและมุ่งมั่นอย่างยิ่งยวดขัดขวางพลังจากเทพธิดาหิมะ ด้วยเหตุนี้ พลังอันยิ่งใหญ่จึงลดลงอย่างไม่เต็มใจและไร้หนทาง
พลังงานในวิถีของเจี้ยนเฉินหายไปในทันที เขาประสบความสำเร็จในการเข้าสู่หมอกที่พร่ามัว แต่สัมผัสทางวิญญาณของเขาถูกระงับ สิ่งเดียวที่เขามองเห็นคือสีขาวขุ่นมัว เป็นการมองเห็นท ที่น้อยที่สุด
ทันใดนั้นความเย็นที่น่ากลัวก็พัดผ่าน โดยพื้นฐานแล้วความสามารถในการต่อสู้ของเจี้ยนเฉินที่เทียบเท่าขั้นบรรพกาลไม่ต่างจากของทารกเมื่อต้องเจอกับอากาศหนาวเย็น เขาไม่มีโอกาสเลย เขาถูกแช่แข็งเป็นรูปปั้นน้ำแข็งที่สดใสภายในพริบตา สีหน้าและการเคลื่อนไหวของเขาติดขัดไปหมด
VERIFYCAPTCHA_LABELประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เทพกระบี่มรณะ
จบแล้วหรอ...
ทำไมยังไม่ลงบทใหม่...
ลงครั้งละ สี่ ห้า บท ได้ไหม...
กรุณาลงบทครั้งละหลายบทหน่อยนะครับ ชอบ ๆ...
รออ...
ตอน 1419-1420 หายครับ...
จบแล้ว......
มีต่อไหมครับ...
เมื่อไรจะอัพเดทค้าบ รอนานแล้ว...
ต่อๆๆๆ...