เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 3041
ตอนที่ 3041: เกิดจากความเศร้า
หยุนวู่เฟิงได้ปกปิดการบ่มเพาะของเขา เขาไม่ได้ปล่อยคลื่นพลังใด ๆ ดังนั้นเขาจึงดูเหมือนชายชราทั่วไป เว้นแต่การบ่มเพาะจนถึงระดับหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะคิดว่าขอบเขตบรรพกาลนั่งอยู่ที่นี่จริง ๆ !
คนระดับเขาที่เป็นผู้อาวุโสสูงสุดและคนที่มีอำนาจ แม้แต่ในองค์กรระดับสูงบนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก
เจี้ยนเฉินดื่มสุราอยู่ในขวด ขณะที่เดินโซเซขึ้นบันได เขาเดินตรงไปที่โต๊ะของหยุนวู่เฟิง
เจี้ยนเฉินนั่งอีกฝั่งแล้ววางขวดสุราลงบนโต๊ะอย่างแรง ทำให้เกิดเสียงดัง ทั้งโรงเตี๊ยมสั่นเบา ๆ
ขวดดูไม่ใหญ่แต่ดูหนักเป็นตัน
เมื่อมองไปที่ชายที่ไม่คุ้นเคยและไม่ได้รับเชิญซึ่งมากมาย หยุนวู่เฟงขมวดคิ้วทันที เขาเริ่มหมดความอดทนในขณะที่เขาพูดอย่างเคร่งขรึม “ท่านขอรับ มีคนนั่งนั่นแล้ว ท่านมาผิดโต๊ะแล้ว”
“ผู้อาวุโสหยุน ข้าเอง”เจี้ยนเฉินพูด น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึม เว้นแต่จะแหบห้าวขึ้นเล็กน้อย
ใบหน้าของหยุนวู่เฟิงเปลี่ยนไป ด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย เขาก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร สายตาของเขาเหลือบไปที่เจี้ยนเฉิน ใบหน้าของเขาแตกต่างไปเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว จนถึงตอนนี้ เขายังไม่มั่นใจเลยว่านี่ใช่หน้าตาที่แท้จริงของเจี้ยนเฉินหรือไม่
“เจ้ามาทำไม ? ” หยุนวู่เฟิงถาม เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินซึ่งแลดูน่าสงสาร พร้อมกับมีความกังวลและสงสัย
เขาเพิ่งได้พบกับเจี้ยนเฉินเมื่อไม่นานนี้ แต่พวกเขาก็เคยต่อสู้เคียงข้างกัน ดังนั้นเขาจึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเขาไม่ใช่คนที่สามารถถูกผลักไสได้ เมื่อพูดถึงการฆ่าคน เขาไม่เคยแสดงจุดอ่อนหรือความเมตตาใด ๆ เลย และวิธีการของเขาที่ราวกับหยั่งรู้และดูไม่สิ้นสุด แม้กระทั่งผู้อาวุโสสูงสุดของโถงเทพจันทรา เยี่ยหวูกวง เขาก็ยังต้องดิ้นรนอย่างหนักภายใต้น้ำมือของเขาก่อนที่จะตายในที่สุด
ด้วยเหตุนี้หยุนเฟิงวู่จึงติดป้าย ‘โหดร้าย’ ให้กับเจี้ยนเฉินเมื่อนานมาแล้ว
แต่ตอนนี้ ใครบางที่ที่เลือดเย็นและเด็ดขาดอย่างเขา กลับจมอยู่กับความเศร้า ซึ่งทำให้หยุนวู่เฟิงประหลาดใจอย่างมาก
“ข้า ข้า อาจสูญเสียใครบางคนที่ใกล้ชิดกับข้าตลอดไป” เสียงของเจี้ยนเฉินค่อนข้างขาดห้วง พูดจบก็หยิบขวดสุราดื่มไปคำใหญ่ หลังจากดื่มอย่างหนำใจแล้ว เขาก็วางขวดสุรากระแทกโต๊ะอย่างแรงอีกครั้งและคว้าเนื้อชิ้นหนึ่งขึ้นมากินโดยไม่สนใจหน้าตา
เพียงความคิด หยุนวู่เฟิงได้ปล่อยพลังที่มองไม่เห็นออกมาปกป้องโต๊ะทันที โต๊ะนั้นเป็นเพียงโต๊ะธรรมดา มันไม่อาจต้านทานพลังที่รุนแรงอย่างนี้ได้
“คนใกล้ตัวกำลังตกอยู่ในอันตราย ? ” หยุนวู่เฟิงถามด้วยความเป็นห่วง เขาเต็มไปด้วยคำถาม ไม่เพียงแต่บุคคลลึกลับผู้นี้ที่อยู่ต่อหน้าเขานั้นทรงพลัง แต่เขายังมีความมีความเกี่ยวข้องกับเผ่ากระเรียนสวรรค์อีกด้วย
นอกจากนั้น เขายังรู้จักกับผู้อาวุโสสูงสุดของลัทธิปีศาจชั้นฟ้าที่เป็นสุดยอดองค์กรซึ่งที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกหวาดกลัว
ด้วยสถานะและเบื้องหลังของเขา เขาสามารถทำทุกอย่างตามอำเภอใจบนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกในสายตาของหยุนวู่เฟิง คนที่อันตรายขนาดนี้ก็ไม่อาจแก้ไขเรื่องนี้ได้ง่าย ๆ ?
เจี้ยนเฉินส่ายหัวและพูด เขาอยู่ในช่วงอารมณ์แย่ ๆ ดวงตาของเขาหมองคล้ำ เขาพูดเบา ๆ “ในตระกูที่ข้าเกิด ข้ามีพี่ชายสองคนและพี่สาวคนหนึ่ง ในอดีตตอนที่ข้าเกิด ข้าต้องเผชิญกับการถูกทอดทิ้งเป็นเวลานานมาเพราะข้าถูกทดสอบว่าไม่อาจบ่มเพาะได้ ในช่วงเวลานั้น สถานะของข้าในตระกูลนั้นต่ำมาก จนแม้แต่คนใช้ก็แกล้งข้าได้ แม้แต่พ่อของข้าก็แสร้งทำเป็นว่าข้าไม่มีตัวตนอยู่”
“ในตอนนั้น คนเดียวที่ยังคงทำตัวที่เป็นดั่งแสงอันอบอุ่นที่สาดส่องในตระกูลให้กับข้า นอกจากแม่ของข้าก็คือพี่สาวของข้า”
“แต่ตอนนี้ไม่มียู่เอ๋อน้อยอีกต่อไปแล้ว ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชะตากรรมของยู่เอ๋อน้อยนั้นจะเป็นเช่นไร”
“ยู่เอ๋อน้อยอาจไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว”
ดวงตาของหยุนวู่เฟิงว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเศร้าโศกโดยที่ไม่อาจปิดบัง
มันก็เป็นเช่นนี้ ทั้งสองคนที่โศกเศร้าเพราะสูญเสียคนสนิทไปก็เริ่มสทนากันนานในโรงเตี้ยม พวกเขาเล่าถึงเรื่องราวทุกข์ใจราวกับพยายามระบายความรู้สึกแบบนี้
เจี้ยนเฉินอยู่ในโรงเตี้ยม 7 วันเต็ม ในช่วงเวลานั้นใครจะรู้ว่าเมาสุรามากแค่ไหน คราบสุราเปรอะเต็มเสื้อผ้าของเขา ทำให้เขาตัวเหม็นมาก ถ้าไม่ใช่เพราะม่านพลังที่มองไม่เห็น ซึ่งปิดกั้นเสียงและกลิ่นทั้งหมด กลิ่นเหม็นสุราของเขาคงกระจายไปทั่วโรงเตี๊ยมแล้ว
7 วันต่อมา เจี้ยนเฉินดูเหมือนจะคิดได้ในที่สุด เขาค่อย ๆ ออกจากความโศกเศร้าที่สูญเสียคนใกล้ชิดของเขา เขากล่าวว่า “ที่จริงแล้ว ท่านพูดถูก ผู้อาวุโสหยุน ข้าอาจสูญเสียพี่สาวไปตลอดกาล แต่อย่างน้อย นางก็มีชีวิตอยู่และนางก็สบายดี”
“มันไม่สำคัญว่าพี่สาวของข้าจะทำตัวอย่างไรในอนาคต ไม่ว่านางจะจำข้าได้หรือไม่ ก็ไม่มีสิ่งใดสำคัญ ขอแค่ยังมีพี่สาวอยู่ในใจข้าก็พอ”
“พี่สาว ไม่ว่านางจะจบอย่างในอนาคต นางก็จะเป็นพี่สาวของข้าเสมอ นั่นคือสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้”
เจี้ยนเฉินยืนขึ้น ความโศกเศร้าทั้งหมดของเขาหายไป เขาเทสุราทั้งหมดในขวดทิ่งและหัวเราะออกมาก่อนที่จะโยนขวดสุราออกไปทางหน้าต่างอย่างไม่ใยดี จากนั้นเขาก็หายตัวไปอย่างเงียบ ๆ
“อ๊ะ ! ไอ้สารเลวตัวไหนปาขวดออกมา ? มันโดนหัวข้า ! เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วรึ หืมม ? นะ-นี่ ขวดนี้เป็นวั้ตถุเทพขั้นสุดยอด ฮ่าฮ่าฮ่า ขวดนี้เป็นของข้า ! ”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เทพกระบี่มรณะ
จบแล้วหรอ...
ทำไมยังไม่ลงบทใหม่...
ลงครั้งละ สี่ ห้า บท ได้ไหม...
กรุณาลงบทครั้งละหลายบทหน่อยนะครับ ชอบ ๆ...
รออ...
ตอน 1419-1420 หายครับ...
จบแล้ว......
มีต่อไหมครับ...
เมื่อไรจะอัพเดทค้าบ รอนานแล้ว...
ต่อๆๆๆ...