“ทุกคน รีบรวบรวมกองกำลังของตัวเองเดี๋ยวนี้ เฉินผิงจะนำทัพ และเราจะมุ่งหน้าไปเหมืองผลึกเซียนด้วยกัน ครั้งนี้ฉันจะไปที่นั่นด้วยตัวเอง ถ้าแม่ทัพฉิวกล้าขวาง ฉันจะสู้กับเขาจนถึงที่สุด!”
เหล่าผู้บัญชาการน้อมรับคำสั่งของแม่ทัพซิงและรีบออกไป
ภายในไม่กี่นาที ทหารหลายร้อยนายก็มารวมตัวกันพร้อมกับเสนาธิการหลายสิบ หนึ่งในนั้นมีไป่เฉิงด้วย
เฉินผิงไม่เสียเวลาและพาพวกเขาออกจากเมือง
ระหว่างทาง พวกเขาทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนที่ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นรีบหลีกทางให้
แม้แต่ทหารยามที่ประตูเมืองก็ถอยออกไปหลังเห็นพวกเขาจากระยะไกล ไม่มีใครกล้าซักถามหรือตรวจสอบ
ใครล่ะที่โง่พอที่จะท้าทายทหารของคฤหาสน์ตระกูลซิง แบบนั้นเท่ากับฆ่าตัวตาย
ขณะที่เฉินผิงนำทัพออกจากเมือง แม่ทัพฉิวยืนอยู่ในห้องโถงของคฤหาสน์ตระกูลฉิว ตัวสั่นขณะจ้องมองร่างไร้วิญญาณของฉิวถู
ตอนฉิวหยูตาย แม่ทัพฉิวไม่ได้เสียใจมากนักเพราะเขายังมีฉิวถูอยู่
เมื่อเทียบกับฉิวหยูแล้ว ฉิวถูมีความสามารถสูงกว่ามากและเป็นทายาทในอุดมคติของแม่ทัพฉิว
ฉิวหยูเป็นแค่ลูกไม่เอาไหนที่เสียเวลาไปกับการเสพสุข การตายของเขาไม่มีผลกระทบใดๆ
แต่ตอนนี้ฉิวถูจากไปแล้ว ลูกชายทั้งสองของเขาตายแล้ว แม่ทัพฉิวรู้สึกว่าเรื่องนี้ยากจะยอมรับ
“ท่านแม่ทัพ แม่ทัพซิงเพิ่งพาคนหลายร้อยออกจากเมือง!” พ่อบ้านตระกูลฉิวรายงานต่อแม่ทัพฉิว
แม่ทัพฉิวขมวดคิ้วและกัดฟัน “หมอนั่นคงจะมุ่งหน้าไปที่เหมืองผลึกเซียน ฉิวถูต้องมาตายเพราะเหมืองนั้น ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้มันตกไปอยู่ในมือของแม่ทัพซิง รวบรวมกำลังเดี๋ยวนี้ เราจะออกเดินทาง!”
แม่ทัพฉิวรู้เรื่องเหมืองผลึกเซียนอยู่แล้ว ฉิวถูบอกตำแหน่งของเหมืองนั้นก่อนที่เขาจะเสียชีวิต
เมื่อเห็นว่าแม่ทัพซิงยกทัพออกจากเมือง แม่ทัพฉิวก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: หัตถ์เทวะราชันมังกร
ไม่มีตอน 3867-3871 ครับ...
เกินเดือนละ...
รออยู่นะครับ...
จะลงแดงแล้ว...
หายไปหลายวัน ไม่สบายหรือเปล่าครับ...
ยิ่งอ่านตอนก็ยิ่งสั้นลงๆ ของฟรีไม่มีในโลกจริงๆ เลิกอ่านกันเถอะเสียอารม...
เริ่มตั้งแต่ตอนที่ 1886 ตอนเริ่มสั้นลงๆ ต้องทำไง...
ไม่มีระบบจ่ายเงินผ่านหักบัญชีธนาคารหรือจ่ายผ่านทรูฯ บ้างหรือผมไม่ได้ใช้บัตรเครดิต...
3065-3074 ไม่มี...
อ่านมาถึงตอนที่ 136 แล้วแต่ต้องอ่านแบบผ่านๆเพราะแต่ละฉากวนอยู่ที่พระเอกโดนดูถูกตลอด จากคนทั้งเรื่องรวมทั้งพ่อแม่ด้วยเลยมั้ง พระเอกต้องเป็นโรคจิตอ่อนๆแน่เลย ไม่ได้คิดจะทำอะไรให้ดีขึ้นนอกจากคิดในใจว่าฉันเก่ง รอให้เขาดูถูกก่อนแล้วนิ่งๆ ยอมรับแล้วผ่านไป พยายามหาเรื่องที่พระเอกเก่ง หรือสู้ชีวิตแล้วดีขึ้น แต่แบบเหมือนฉันเก่งอยู่ในใจคนเดียว มันน่าอึดอัดมาก...