หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5420

ฟ่านเทียนหยูยืนอยู่ท่ามกลางกองทัพวิญญาณมารแน่นขนัด แสงสีทองจากพลังวิญญาณของเขาซึ่งครั้งหนึ่งเคยลุกโชน บัดนี้ราวกับเทียนไขกลางพายุ แต่ละหมัดที่เขาชกออกไปนั้นราวกับถูกอากาศเปลี่ยนทิศทาง ทุกการเคลื่อนไหวเริ่มสูบเรี่ยวแรงของเขาจนใกล้หมด

ราชาครึ่งอสูรที่อยู่ใกล้ๆ หายใจหอบและเดินซวนเซ บาดแผลลึกตัดผ่านเนื้อกายที่หุ้มด้วยขนสัตว์ป่า ตาของเขาพร่ามัวด้วยความเหนื่อยล้า มีเพียงความมุ่งมั่นที่ยังพยุ่งให้เขายืนหยัด เขาจะไม่ล้มลงจนกว่าจะไม่มีลมหายใจเหลือ

“เราต้านพวกมันไม่ไหวแล้ว!” ผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าอสูรตะโกนด้วยความหวาดกลัว

เขาขว้างขวานรบลงสู่พื้นดินเปื้อนเลือด และพุ่งตัวไปแนวหลัง เสียงเกราะกระทบกันขณะเคลื่อนไหว

การถอยหนีของเขาจุดชนวนความตื่นตระหนก ผู้หลบหนีเพียงคนเดียวจุดไฟแห่งความหวาดกลัวลุกโชนทั่วกองทหาร

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรแตกแถวทีละคน สนามรบแปรเปลี่ยนเป็นความแตกตื่นของผู้สิ้นหวัง แต่ละคนลืมเลือนศักดิ์ศรี ถูกครอบงำด้วยความต้องการหนีเอาตัวรอด

“ต้านเอาไว้สิ บ้าเอ้ย! เรายังมีโอกาส!” แม่ทัพโจวคำรามในลำคอ ทว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังถูกฝูงวิญญาณมารรุมล้อม หอกของเขาเคลื่อนที่ช้าลงทุกขณะ

แม่ทัพโจวถูกพันธนาการด้วยกระแสคลื่นวิญญาณ ทำได้เพียงเฝ้ามองอย่างหมดหนทาง ขณะที่ทหารใต้บัญชาต่างกระจัดกระจายดั่งฝูงนกหนีพายุ

แนวป้องกันพังทลาย กองทัพวิญญาณมารโถมไปข้างหน้า คลื่นสีดำปะทะกองกำลังที่แตกสลาย เสียงกรีดร้องดังระงมขณะที่ร่างจำนวนมากร่วงหล่น เปลี่ยนพื้นดินให้กลายเป็นสีแดงฉาน

ราชาจินยืนอยู่ท่ามกลางการสังหารหมู่ด้วยสีหน้าสิ้นหวัง หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป ทุกคนจะต้องตาย และอาณาจักรแดนสรวงชั้นหกจะถึงจุดจบภายใต้กองทัพมาร

ตำราพิธีกรรม... อาจจะเป็นทางรอดสุดท้ายของเรา

ดวงตาของเขาแน่วแน่ เขานำหีบทองคำใบเล็กที่สลักอักขระงดงามออกมาจากเสื้อคลุมขาดๆ รัศมีศักดิ์สิทธิ์ซึมซาบออกมา มันคือหีบเก็บตำราพิธีกรรม

“มารกลืนวิญญาณ! นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าปรารถนาหรอกหรือ? มาเอาไปสิ!” ราชาจินชูหีบขึ้นสูง เสียงคำรามของเขาดังกึกก้องไปทั่วความวุ่นวาย

คำพูดนั้นดังก้องราวกับระฆัง ชั่วขณะนั้นสนามรบหยุดนิ่ง ทุกสายตาจ้องมองหีบทองคำในมือเขา

“โยนมาให้ข้า เจ้ามนุษย์ ไม่อย่างนั้นข้าจะจบชีวิตเจ้าเดี๋ยวนี้!” มารกลืนวิญญาณขู่ ความโลภปรากฎในเบ้าตาที่ว่างเปล่า

เขาชูกระบี่พิฆาตมังกรขึ้น แสงสีทองระเบิดรอบตัวเขา ราวกับคลื่นพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ทำให้แม้แต่สองนักดาบผู้ผ่านศึกมาอย่างโชกโชนยังรู้สึกไหวหวั่น

“สกัดเอาไว้!” หวู่ชวงที่อยู่ทางซ้ายของเฉินผิงเปล่งเสียงคำสั่งดังก้องไปทั่วเนินเขาที่พังทลาย กองทัพวิญญาณมารตอบรับในทันใด

ดาบคู่ในมือของหวู่ชวงและเฉินเจี้ยนตวัดฟาดฟัน วงโค้งสีเงินกลายเป็นพายุแห่งดาบ โถมเข้าหาเฉินผิง เฉินผิงเผชิญหน้าตรงๆ กระบี่พิฆาตมังกรหมุนเร็วจนพร่ามัว กำแพงทองคำทำลายปราณดาบที่พุ่งเข้ามาก่อนที่จะถึงตัวเขา เขารีบใช้สมองคำนวน ราชาจินต้องการเวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น หากยื้อเวลาให้เขาได้ คนอื่นๆ ก็จะรอด ความมุ่งมั่นผสานเข้ากับกล้ามเนื้อของเขา และเฉินผิงจะไม่ยอมถอย

“หนีไปเร็ว! มารกลืนวิญญาณไม่อยู่แล้ว รีบหนีไปจากหุบเขานี้!” ฉีเต้าจางตะโกนเสียงแห้ง แต่กลับทรงพลังราวกับเสียงระฆัง

เขาสะบัดแส้เป็นเส้นโค้งสีขาว แสงพลังวิญญาณแตกกระจาย ขับไล่วิญญาณมารที่อยู่ใกล้ออกไป และเปิดทางหนีให้คนอื่นๆ

หานลี่ จื่อหยวน ฟ่านเทียนหยู และผู้บำเพ็ญเพียรที่บาดเจ็บคนอื่นๆ สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงตะโกน พวกเขาพยุงกันเดินข้ามเขาทั้งที่เลือดท่วมตัว แต่ละก้าวสร้างความเจ็บปวดรวดร้าว แต่พวกเขาก็ก้าวต่อไป หลบหนีจากสนามรบอันแดงฉาน ด้านหลังพวกเขา นักรบที่เหลือที่หวาดกลัวแตกแถว เท้ากระทบหินและโคลนขณะวิ่งด้วยความตื่นตระหนก แต่ละคนหนีตายจากวิญญาณมาร

เมื่อไม่มีมารกลืนวิญญาณบัญชา และเมื่อเฉินผิงตรึงหวู่ชวงและเฉินเจี้ยนเอาไว้ กองทัพวิญญาณมารก็กระจัดกระจาย กระแสวิญญาณกระเพื่อมด้วยความสับสน พวกมันไม่รู้ว่าต้องตามคำสั่งใคร เซี่ยหวู่หยิงมองดูนักรบฝ่ายมนุษย์แตกหนี แววตาของเขาดูเสียดาย ถุงผ้าที่สะโพกของเขาอัดแน่นด้วยวิญญาณที่จับมาได้ แต่เขารู้ว่ามันยังน้อยเกินกว่าที่เขาปรารถนา