หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5447

เหล่าวิญญาณกระโจนเหมือนหมาบ้า ไร้สติและไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่สนใจว่าร่างที่ผุพังของพวกมันจะอยู่รอดได้นานแค่ไหน ขอแค่ได้เข่นฆ่าก็พอใจแล้ว

“ฆ่ามัน!” เฉินผิงคำรามราวเสียงกลองศึก

กระบี่พิฆาตมังกรตวัดเป็นวงโค้งสีทอง ทุกครั้งที่ฟันจะตัดร่างวิญญาณมารขาด แสงเรืองรองของกระบี่กวาดล้างพวกมันราวกับลมพัดใบไม้แห้ง วิญญาณหลายสิบดวงสลายกลายเป็นขี้เถ้าลอยฟุ้ง

ทว่ากระแสน้ำเชี่ยวกรากกลับทวีความรุนแรงขึ้น ทุกครั้งที่วิญญาณมารถูกสังหาร จะมีอีกสิบตัวพุ่งทะยานมาข้างหน้าไม่หยุด

ราชาจินที่อีกด้านปลดปล่อยพลังแห่งแสง ดาบทองคำของเขาควงเป็นวงกว้าง สร้างอาณาเขตอันเงียบงันท่ามกลางเสียงกรีดร้อง

ถึงกระนั้นพวกมันก็ปรากฏตัวไม่หยุด วิญญาณมารสองแสนดวงร้องโหยหวน ถาโถมดั่งระลอกคลื่น

หลิงซื่อขมวดคิ้วแน่นขึ้นทุกวินาที เธอไม่นึกว่ามารกลืนวิญญาณจะใช้กลยุทธ์น่าละอายเช่นนี้

วิญญาณมารอ่อนแอ แต่จำนวนมหาศาลของพวกมันกำลังซื้อเวลาให้มารกลืนวิญญาณ

“ขืนเป็นแบบนี้คงไม่ดีแน่ เราต้องฝ่าไปให้ได้เดี๋ยวนี้!” เสียงของหลิงซื่อดังขึ้น

เธอหยุดเคลื่อนที่และตะโกน “รวมพลข้างหลังข้า ข้าจะเปิดทางเอง!”

พลังระเบิดออกมาจากร่างของเธอ พลังสีฟ้าอ่อนพุ่งทะยานสู่ภายนอก หลอมรวมเป็นโล่แสงสูงตระหง่าน

ทุกจุดที่กำแพงแห่งแสงผ่าน วิญญาณมารจะกรีดร้องและแตกสลายเป็นเขม่าควัน แม้แต่แม่ทัพมารที่แข็งแกร่งกว่าก็ยังไม่อาจต้านทาน

หลิงซื่อนำหน้า คนอื่นๆ บุกทะลวงตามหลัง กำแพงสีฟ้าเปิดเส้นทางสู่พระราชวัง

เบื้องหลังพวกเขา วิญญาณมารรวมตัวกันอีกครั้งและพุ่งตามมา คลื่นสีดำที่บดบังท้องฟ้าหมายจะหยุดยั้งหลิงซื่อ

ครืน!

“ระวัง!” หลิงซื่อตะโกน เสียงของเธอดังพอที่จะแทรกผ่านเส้นด้ายเหล่านั้นได้

แสงพลังวิญญาณสีฟ้าพุ่งพล่านรอบร่างเพรียวบางของเธอ แสงนั้นทวีความหนาแน่นขึ้นกลายเป็นเกราะกำบังที่แผ่ขยาย ขับไล่เส้นใยดำเหล่านั้นให้สลายไป

ทางด้านเฉินผิงระเบิดพลังมังกรทองที่โอบล้อมไหล่ของเขา ราชาจินระเบิดปราณเซียนสีเงินทั่วอากาศ ขณะที่สายฟ้าสีม่วงแตกกระจายออกจากฝ่ามือของหลิงเย่ว สีสันทั้งสามตัดกันอย่างงดงามท่ามกลางความมืดมิด เปลี่ยนวังที่พังทลายให้กลายเป็นสนามรบแห่งแสงและเงา

“ฮ่าๆๆ! หลิงซื่อ พวกเจ้าช่างไร้เดียงสาที่คิดว่าเพียงเท่านี้จะหยุดยั้งข้าได้” เสียงเย้ยหยันของมารกลืนวิญญาณดังออกมาจากความมืด แผ่นหินสั่นสะเทือน “เมื่อร่างของข้ากลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง เมื่อพลังของข้ากลับคืนสู่จุดสูงสุด พวกเจ้าทุกคนจะตายอย่างทุกข์ทรมาน”

หลิงซื่เคร่งเครียด คำพูดของจอมมารไม่ได้แผ่วเบาเลือนรางอีกแล้ว บัดนี้เปี่ยมด้วยพลังชีวิต ร่างกายของจอมมารกำลังประสานกันเป็นหนึ่งเดียวด้วยความรวดเร็ว

“ไปเร็ว!” เธอสั่ง ความมุ่งมั่นทำให้น้ำเสียงของเธอตึงเครียด

พลังหลั่งไหลออกมาจากตัวเธอ โล่สีฟ้าครามส่องประกายเจิดจ้าจนแทบมองไม่ได้ เส้นด้ายสีดำค่อยๆ เหี่ยวเฉาลงและสลายเป็นผุยผง