หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5458

ระหว่างสามวันนั้นเฉินผิงไม่ห่างจากหอคอยประสาทสัมผัสตื่นตัวเขารู้ว่านักฆ่าของมารกลืนวิญญาณอาจปรากฎตัวได้ทุกเมื่อ

หอคอยเรืองแสงในคืนที่สาม อักขระของมันลุกโชนด้วยไฟสีขาวส่องสว่างทั่วต้นไม้รอบๆ

ทุกคนเริ่มออกมา หลิงซื่อราชาจินหลิงเย่วจื่อหยวนและคนอื่นๆรัศมีของพวกเขามั่นคงและส่องสว่างกว่าเดิมบาดแผลหายไปแววตาสดใสด้วยพลังที่เพิ่งได้มา

"เราหายดีแล้ว!" เสียงของพวกเขาแฝงด้วยชัยชนะ

ตาสีม่วงของจื่อหยวนกระพริบเมื่อมือเธอจับรอบด้ามดาบ "พลังของข้าเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้เลย!"

ราชาจินที่อยู่ข้างเธอยิ้มใบหน้าเคร่งขรึมดูยินดี "จริงด้วยข้าไปถึงขั้นเซียนปุถุชนระดับสามแล้ว!"

เหล่าผู้รอดชีวิตคุยกันอย่างครึกครื้น ต่างอวดบาดแผลที่หายดีและพลังที่เพิ่มขึ้นของตัวเอง

สามร้อยวันในหอสะกดมารได้หล่อหลอมพลังทุกส่วนของพวกเขาจนกล้าแกร่ง

หลิงซื่อสัมผัสแผลเก่าที่สีข้างของเธอและยิ้มโล่งใจแผลหายดีแล้วและพลังของเธอกลับมาราวเก้าในสิบส่วน

ความยินดีดับวูบเมื่อเสียงดังขึ้นบนท้องฟ้าเสียงระเบิดนั้นทำเอาเมฆแตกกระจาย

พลังมหาศาลสะท้านหุบเขาแผ่ออกมาหน้าผาหินสั่นเทา

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง

เมฆพายุเบื้องบนหมุนวนกองทัพวิญญาณดำมืดและผู้บำเพ็ญเพียรมารปรากฎแผ่ปกคลุมทั่วหุบเขาจนท้องฟ้ามืดมน

ร่างที่นำหน้าสวมชุดคลุมดำสนิท มารกลืนวิญญาณผู้ฟื้นพลังกลับมาอย่างสมบูรณ์

"ฮ่าๆๆ... คิดหรือว่าหนีมาซ่อนตัวในซอกหลืบแล้วจะรอดพ้นสายตาของข้าขอดูหน่อยเถอะว่าคราวนี้จะหนียังไง"

ความหวังหายไปจากใบหน้าของพวกเขาขณะมองฝูงวิญญาณชั่วร้าย

เขาชะงักไปแรงกดดันที่มองไม่เห็นโถมลงมาจับเขาไว้รัศมีนั้นเข้ากดดันทุกคนแค่ขยับนิ้วยังทำไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยกอาวุธ

มารกลืนวิญญาณลอยด้านบนเสื้อคลุมสีดำสะบัดตามลม แผ่พลังอันชั่วร้าย

"สุดท้ายพวกเจ้าก็เป็นแค่มดแมลงข้าให้เวลาพวกเจ้าพักหายใจแล้ว แต่มันก็เท่านั้น"

พวกเขาพยายามดิ้นรนกล้ามเนื้อเกร็งแต่ก็ยังไม่อาจหลุดพ้นพลังวิญญาณในร่างของทุกคนแข็งทื่อ

"ฮ่าๆๆจงลิ้มรสความสิ้นหวัง"

มารกลืนวิญญาณหัวเราะดังราวฟ้าผ่าหมอกสีดำรอบตัวเขาขยับตาม

"นี่ล่ะคือความต่างชั้นของข้ากับเจ้า พวกเจ้าไร้ทางขัดขืนเมื่ออยู่ต่อหน้าข้า"