หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5466

หูหม่าซือส่ายหน้าสีหน้าของเขาเคร่งขรึม "ไม่หรอกพวกเขาลงมือเต็มกำลังแล้วแต่กับยอดฝีมือระดับนี้ ยิ่งการต่อสู้ยืดเยื้อก็ยิ่งรุนแรง"

เฉินผิงขมวดคิ้วต้องมีวิธีหยุดไม่อย่างนั้นอาณาจักรนี้จะพังทลายเขานึกแผนทุกอย่างเท่าที่นึกได้ แต่ไม่มีแผนไหนดูจะได้ผล

เกิดเสียงดังสนั่นฟ้าอีกครั้งสะเทือนไปถึงกายและใจของทุกคน

จ้าวมารอัคคีและเซียนอัคคีวิญญาณร่างปลิวไปบนท้องฟ้าทั้งคู่ก่อนที่ทั้งสองจะตั้งตัวได้

เซียนอัคคีวิญญาณหน้าขาวซีดเลือดเปื้อนริมฝีปาก ร่างโอบล้อมด้วยเพลิงสีทอง

ทางด้านจ้าวมารอัคคีก็ไม่ต่างกันเพลิงสีแดงดำของเขาเริ่มแผ่วราวกับเรี่ยวแรงเริ่มน้อยลง

"ฮ่าๆๆ!" จ้าวมารอัคคีหัวเราะลั่น "ดูเหมือนว่ากาลเวลาจะทำอะไรเจ้าไม่ได้เซียนอัคคีวิญญาณ ไม่นึกว่าไฟของเจ้าจะยังเจิดจ้า"

หน้าของเขาถอดสีแม้จะกำลังพูดข่มแต่ความตื่นเต้นอันป่าเถื่อนยังคงปรากฎในแววตา

เซียนอัคคีวิญญาณเช็ดเลือดออกจากปากพร้อมหรี่ตาลง "เจ้าเช่นกันจ้าวมารอัคคีหลายปีผ่านไป เจ้ารุดหน้าขึ้นมาก"

"นั่นสินะ" จ้าวมารอัคคีตอบพร้อมฉีกยิ้ม "แต่นี่ยังแค่เริ่มต้นก่อนที่ประกายไฟจะมอดดับจงคุกเข่ายอมจำนนต่อข้าผู้เป็นเจ้าแห่งเพลิงซะ"

เพลิงแดงดำลุกท่วมร่างของเขาเสาไฟร้อนแรงพุ่งขึ้นฟ้า

เซียนอัคคีวิญญาณผู้ไม่ยอมคุกเข่าสูดลมหายใจเพลิงทองเบ่งบานแสงเจิดจ้าทั่วท้องฟ้า

ตูม!

แรงระเบิดสะเทือนไปถึงสวรรค์

ร่างของทั้งสองหายวับไปและปะทะกันเพลิงทมิฬสาดซัดไฟสีทองกลางอากาศ

เคร้งเคร้งเคร้ง!

ราชาจินหน้าซีด "ท่าไม่ดีแล้วศึกนี้มันเกินมนุษย์นี่มันศึกแห่งเทพกับจอมมาร!"

หลิงเย่วกระซิบขณะกำไม้เท้าแน่น "ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเขาจะทำลายชั้นหกหมดสิ้น"

หูหม่าซือส่ายหน้า "ต้องหยุดพวกเขาไม่อย่างนั้นเราจะไม่มีชั้นหกให้อยู่อีกต่อไป"

หลิงซื่อจ้องมองสนามรบด้วยสายตากังวล "แต่พลังระดับนั้นเกินกำลังของเราเราจะไปทำอะไรได้?"

ทุกคนเงียบเมื่อรู้ว่าหลิงซื่อพูดถูก รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้พลัง

เสียงดังสนั่นปะทุขึ้นอีกครั้ง

ทั้งสองกระเด็นออกจากกันร่างไถลไปไกลกว่าจะกลับมาทรงตัวได้

ต่างฝ่ายบอบช้ำเซียนอัคคีวิญญาณหน้าซีดขาว เลือดเปรอะหน้าส่วนไฟของจ้าวมารอัคคีแผ่วลงไปมาก