หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5467

"ฮ่าๆๆ! เซียนอัคคีวิญญาณหน้าถอดสีซะแล้วยอมรับเถอะว่าเจ้าไม่ไหว"

แม้จะบาดเจ็บ จ้าวมารอัคคีก็ยังหัวเราะลั่นด้วยความตื่นเต้นในแววตา

เซียนอัคคีวิญญาณใช้มือเช็ดเลือดอีกครั้งและตอบอย่างเยือกเย็น "อย่าได้ใจไปนักเจ้าก็บอบช้ำไม่ต่างกับข้า เราทั้งคู่ไม่มีใครไหว"

เซียนอัคคีวิญญาณปัดสะเก็ดไฟออกจากเกราะอกแววตาของเขาคมกริบ

"อย่างนั้นเหรอ?" จ้าวมารอัคคีถามเหมือนไม่ค่อยเชื่อ "อย่าด่วนสรุปข้ายังมีอาวุธลับที่เจ้าคาดไม่ถึง"

เขาล้วงมือเข้าไปในแหวนเก็บของของตัวเองหยิบตราประทับสีดำที่ไม่ใหญ่เกินฝ่ามือออกมา

บนตราสลักรูปหัวกะโหลกเบ้าตากลวงลุกโชนด้วยไฟสีแดง

เซียนอัคคีวิญญาณอุทาน "นั่น... นั่นมันอะไร?"

เขาตัวสั่น แม้จะอยู่ห่างหลายเมตรเขาก็ยังรู้สึกถึงพลังที่แผ่ออกมาจากตราประทับ

เสียงหัวเราะของจ้าวมารอัคคีดังก้องบนท้องฟ้า "ข้าเจอในคุกเพลิงตรานี่จะเพิ่มพลังให้ข้ามหาศาลในพริบตา!"

เขาชูตราประทับกลืนวิญญาณขึ้นและท่องคาถาเสียงต่ำ

เสียงพึมพำดังขึ้นแสงสีแดงเข้มส่องออกมาจากตราประทับเปลี่ยนผืนดินให้เป็นสีแดงฉานพร้อมกับเสียงวิญญาณที่ถูกกักขังคร่ำครวญด้วยความทรมาน

วังวนแดงฉานและห้วงมิติดำมืดตอบรับเสียงของตราประทับปลดปล่อยควันรัศมีมารสีดำลงมาราวน้ำตก

รัศมีมารไหลเข้าไปในตราประทับเพลิงแดงฉานพุ่งออกมาปกคลุมร่างจ้าวมารอัคคีทั้งตัว

เพลิงพวยพุ่งพร้อมรัศมีของเขาที่พุ่งสูง พื้นดินสั่นสะเทือนเมื่อสัมผัสพลังของเขา

เซียนอัคคีวิญญาณถอยหลังและเบิกตากว้าง "นะ-นี่มันเวทย์มนต์อะไรกัน?"

เขารู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่างพลังของจ้าวมารอัคคีพุ่งสูงจนแซงหน้าเขาในพริบตา

จ้าวมารอัคคีหัวเราะเยี่ยงผู้ชนะ "ทีนี้เข้าใจหรือยัง เซียนอัคคีวิญญาณคุกเข่าแล้วตายซะ!"

ประกายไฟลุกวาบแล้วจ้าวมารอัคคีก็หายไป

พูดยังไม่ทันขาดคำร่างของจ้าวมารก็กระพริบปรากฎตัวตรงหน้าเซียนอัคคีวิญญาณในเสีhยววินาทีมือขวาฉกออกไปอย่างรวดเร็ว

นิ้วของเขากำหลอดแก้วมรกตที่อยู่ในมือของเซียนอัคคี

เสียงที่แหลมสูงดังขึ้น

สิ้นเสียงนั้นหลอดแก้วก็ถูกดึงออกไปเซียนอัคคีวิญญาณได้แต่ตกตะลึงและโกรธแค้น

"ฮ่าๆๆ... ในที่สุด!" เสียงหัวเราะดิบเถื่อนของจ้าวมารอัคคีสะเทือนขุนเขาเขาถือหลอดแก้วอย่างทะนุถนอมดวงตาสีแดงส่องประกายชั่วร้าย

เซียนอัคคีวิญญาณนอนนิ่งบนพื้นแววตาเปี่ยมด้วยโทสะ "จ้าวมารอัคคี... เจ้าจะต้องเสียใจ ข้าขอสาบาน!"

"เสียใจเหรอ?" จ้าวมารอัคคีแค่นเสียงเหยียดหยาม "คนอย่างข้าไม่รู้จักคำนั้นหรอก"

เขาเปิดหลอดแก้ว

เสียงพึมพำต่ำๆ ดังขึ้น รัศมีดำมืดอันชั่วร้ายลอยออกมาจากปากหลอดความมืดท่วมท้นหุบเขา