หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5469

ความเยือกเย็นของมารกลืนวิญญาณหายไป "นายท่าน!" เขาร้องเสียงสั่นเมื่อจ้าวมารอัคคีล้มลง

จ้าวมารอัคคีพยายามลุก แววตาขุ่นเคืองและลุกโชนด้วยเพลิงดำ

"อย่าได้คิดว่าข้าจะปราณี" เขาขู่เสียงแข็งกร้าว

เพลิงทมิฬพวยพุ่งออกจากกายล้อมรอบเขาเซียนอัคคีวิญญาณโต้ตอบด้วยการโคจรพลังสีทองอย่างไม่ยอมแพ้

ห้วงมิติบิดเบี้ยว ความมืดผุดขึ้นบนท้องฟ้าเมฆกระจัดกระจายการปะทะครั้งต่อไปไม่เพียงตัดสินผู้ชนะ แต่อาจทำลายล้างทั้งชั้นหกก็เป็นได้

เฉินผิงในระฆังมังกรกำหมัดแน่นทุกคนข้างในล้วนหวาดหวั่นหากแม้แต่ชั้นหกยังต้านไม่ไหวระฆังมังกรก็คงไม่เหลือ จะไม่มีใครรอดไปได้

ตูม!

เสียงปะทะดังสนั่นราวกับฟ้าใกล้ถล่ม

ลำแสงอันเจิดจ้าพุ่งทะลวงรวดเร็วจนอากาศกรีดร้อง

มันร้อนแรงยิ่งกว่าเพลิงใดที่เคยประสบพบเห็นมาพร้อมกับความยิ่งใหญ่ราวกับบรรพชนแห่งเพลิงได้มอบพลังให้

มันระเบิดกลางอากาศกลายเป็นวิหคเพลิงอาบแสงสีทองกางปีกอันเจิดจ้าพร้อมหวีดร้องจนขุนเขาสะเทือน

เสียงของมันดังไปทั่วสมรภูมิเสียงอันบริสุทธิ์ที่ดังราวฟ้าผ่า

ทันที่ทีวิหคเพลิงกรีดร้องเพลิงดำที่ลุกท่วมร่างจ้าวมารอัคคีและไฟสีทองของเซียนอัคคีวิญญาณล้วนสยบใต้บัญชาของมัน

เพลิงทั้งสองที่เคยดุดันร้อนแรงบัดนี้ราวกับทาสต่อหน้าราชา ดับลงและเงียบงัน

"เอ่ยนามของเจ้ามาซะ!" จ้าวมารอัคคีตะโกน พยายามข่มใจให้เยือกเย็น

"เด็กน้อยอย่างเจ้าไม่คู่ควรที่จะรู้พวกเจ้าอวดอ้างฝีมือตนเองในขณะที่ข้าควบคุมไฟได้ก่อนเจ้าหย่านมแม่ด้วยซ้ำนี่น่ะเหรอวิชาเพลิงของพวกเจ้าน่าขันสิ้นดี!"

ถ้อยคำเหยียดหยามของเขาเจ็บไปถึงทรวงพวกเขาได้ตระหนักว่าคนผู้นี้เก่าแก่เพียงใดเขาคงอยู่มานานหลายยุคแล้วและบงการไฟได้ทุกรูปแบบ

"แล้ว...เจ้ามีธุระอะไรกับเรา?"

เซียนอัคคีวิญญาณเสียงอ่อนลงเมื่อคุยกับคนแปลกหน้า แม้จะสัมผัสถึงจิตสังหารไม่ได้แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาก็ยากที่ตัวเขาจะเทียบได้

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นบนท้องฟ้าที่ลุกไหม้ราวกับเขาไม่ได้ยินดียินร้าย

"ก็ไม่มีอะไรมากแค่ผ่านมาเห็นเด็กน้อยหลงผิดที่คิดว่าเพลิงของตัวเองไร้เทียมทานจำคำข้าไว้ มีคนที่เหนือกว่าเจ้าเสมอไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตามเส้นทางแห่งเพลิงที่แท้จริงลึกล้ำกว้างใหญ่กว่าที่พวกเจ้ารู้มากนัก"