หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5470

วิหคเพลิงกางปีกสีทองพร้อมส่งเสียงร้องแหลมสูงกลายเป็นประกายแสงที่บินสู่ขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงคลื่นความร้อนตามหลัง

จ้าวมารอัคคีกับเซียนอัคคีวิญญาณได้แต่จ้องมองกันสีหน้าทั้งตกตะลึงและละอาย

"นะ-นั่นมันใครกัน?" จ้าวมารอัคคีกระซิบด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อ

แววตาของเขาหวาดกลัวไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม คนผู้นั้นคงดับไฟของเขาได้ง่ายดาย

เขารู้ตัวว่าเจ้าของเสียงลึกลับทำให้เขาหายไปได้ในพริบตาเดียว

เซียนอัคคีวิญญาณสูดลมหายใจยาวแล้วพูดช้าๆ อย่างระมัดระวัง

"ข้าไม่รู้แต่ข้ามั่นใจว่าเราเพิ่งพบผู้อาวุโสผู้อยู่รอดมานานกว่าเราหลายเท่าวิชาเพลิงของเขาสูงส่งจนเหนือจินตนาการของเรา"

ความหวาดกลัวผุดขึ้นในแววตาของจ้าวมารอัคคีอีกครั้งสายตาของเขาเบือนจากมารกลืนวิญญาณไปยังเซียนอัคคีวิญญาณที่อยู่ห่างออกไป และตัดสินใจในทันใด

"มารกลืนวิญญาณ ไปกันเถอะ" น้ำเสียงของเขาไม่เหลือความยโสโอหัง

มารกลืนวิญญาณกระพริบตา "ท่านจ้าวมาร นี่เรา...จะไปทั้งอย่างนี้น่ะเหรอ?"

"เจ้าจะอยู่ต่อไหมล่ะ?" จ้าวมารอัคคีตอบทันควัน "ไม่ได้ยินผู้อาวุโสนั่นพูดหรือยังไง? เรามันแค่สะเก็ดไฟถ้าเทียบกับเขาหากไม่สบอารมณ์ เขาคงบดขยี้เราให้เป็นเถ้าถ่านไปแล้ว"

เขาหันหลังโดยไม่พูดอะไรอีก ผ้าคลุมเพลิงสะบัดมารกลืนวิญญาณรีบตามไป

ลำแสงสีแดงสองเส้นพุ่งข้ามท้องฟ้าหายลับไปในหมู่เมฆ

เซียนอัคคีวิญญาณมองประกายสีแดงดับลงโดยไม่คิดจะไล่ตาม

เขารู้ดีว่าตัวเขาในตอนนี้ไม่น่าจะโค่นทั้งสองได้

และยังมีคนแปลกหน้าปริศนาอีกทำให้เขาได้รู้ว่าตัวเองต่ำต้อยเพียงใดในจักรวาล

เขาต้องการเก็บตัว ใช้เวลาไตร่ตรองตัวเองและทบทวนวิชาเพลิงอีกครั้ง

ทันใดนั้นเขาก็นึกออกนั่นมันปราณอัคคีของปีศาจไฟนรก!

เฉินผิงส่ายหน้า "เปล่าแค่รัศมีของเธอ ถึงเลือนรางแต่ไม่ผิดแน่l"

ตาสีเพลิงของเซียนอัคคีวิญญาณเบิกกว้าง "เจ้ารู้จักผู้ใช้วิชาเพลิงนั่นด้วยหรือ?"

เฉินผิงพยักหน้า "ถ้าจำไม่ผิด วิชาเพลิงนั่นคงเป็นปราณอัคคีของปีศาจไฟนรก"

"ปีศาจไฟนรก?" เซียนอัคคีวิญญาณขมวดคิ้วด้วยความกังวลชื่อนั้นผุดขึ้นมาในความทรงจำ

เฉินผิงพูดต่อ "ผมเคยบอกท่านแล้ว เพลิงปีศาจในร่างของผมมีเศษเสี้ยวปราณอัคคีของปีศาจไฟนรก"

เซียนอัคคีวิญญาณสั่นสะท้านเขาจำได้ว่าจ้าวมารอัคคีเคยอ้างว่าเพลิงปีศาจของตนเหนือกว่าปราณอัคคีของปีศาจไฟนรก

แต่เมื่อได้เห็นในวันนี้ถึงได้รู้ว่าปีศาจไฟนรกก้าวข้ามพวกเขาทั้งสองไปแล้ว

เขากลืนน้ำลายโชคดีที่ปีศาจไฟนรกไม่ปรากฎตัวและจากไปไม่อย่างนั้นเถ้ากระดูกของเขาคงลอยไปตามลม