หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5495

หูหม่าซือที่ดึงผ้าคลุมปิดหน้าเห็นตราประทับที่ติดบนเข็มขัดของไอ้หน้าบาก เขาจำได้ว่าเคยเห็นตราแบบนั้นมาก่อน สัญลักษณ์ของตำหนักวิถีมาร

เขานึกในใจ ในที่สุดก็โผล่ออกมา

ผู้บำเพ็ญเพียรสองคนบนโต๊ะใกล้ๆ กระซิบคุยกัน

"เคยได้ยินเรื่องนี้ไหม? ว่ากันว่าคนของตำหนักทวยเทพจัดงานเทศนาและมีคนเข้าไปฟังมากมาย แต่ทุกคนกลับจากมาด้วยสีหน้าว่างเปล่า อย่างกับวิญญาณถูกดูดออกไป" คนหนึ่งกระซิบ

"เงียบซะ เบาเสียงหน่อย! อย่านินทาตำหนักทวยเทพดีกว่า มีผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรคนหนึ่งปากพล่อย สุดท้ายโดนคนของตำหนักทวยเทพฟาดสลบ"

ผู้บำเพ็ญเพียรสวมชุดคลุมอีกคนโน้มตัวเข้ามาด้วยแววตาหวาดกลัว กระซิบเตือนราวกับกลัวว่าตำหนักทวยเทพจะได้ยินเข้า

"อย่าขี้กลัวไปหน่อยเลย" อีกคนหัวเราะแต่ก็เบาเสียงลง "ได้ยินมาว่าตำหนักทวยเทพไปยุ่งเกี่ยวกับตำหนักวิถีมาร"

เขาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูคู่สนทนา "ตำหนักวิถีมารกำลังตามหาบางสิ่งที่ชื่อน้ำเต้าวิญญาณ มันใหญ่จนเก็บวิญญาณได้นับสิบล้านดวง ลือกันว่าตำหนักทวยเทพครอบครองอยู่"

หูหม่าซือที่อยู่ห่างสองโต๊ะหูผึ่งขึ้นมาทันใด

เมื่อได้ยินว่า "น้ำเต้าวิญญาณ" และ "วิญญาณสิบล้านดวง" เขาก็ครุ่นคิด เกี่ยวอะไรกับการหายไปของวิญญาณคนตระกูลข้าหรือเปล่า นั่นคือเหตุผลที่ข้ามาที่นี่

ก่อนที่เขาจะแอบฟังต่อ ไอ้หน้าบากก็มองไปรอบห้อง สองคนนั้นเลิกคุยกันทันทีและวางเงินลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ไปจากโรงน้ำชา

ไอ้หน้าบากดื่มหมดแก้ว สะกิดสมุนทั้งสองและเดินออกประตูไป

หูหม่าซือเห็นโอกาส ได้เวลาลงมือแล้ว

เขาลุกขึ้นและกดเครื่องรางอำพราง พลังเลือนรางของมันปกคลุมตัวเขาขณะสะกดรอยตามพวกนั้น

ไอ้หน้าบากเดาะลิ้น "ไม่เหมือนกัน พวกเจ้าสบายกว่าเรา พวกเราต้องขุดคุ้ยหาแร่จากสนามรบ ส่วนพวกเจ้าแค่ล่อผู้บำเพ็ญเพียรให้มาติดกับแล้วดึงวิญญาณออกจากร่าง"

หูหม่าซือกำหมัดแน่น ตำหนักทวยเทพชิงวิญญาณของผู้อื่นและกักขังไว้ นั่นมันเลวร้ายยิ่งกว่าตายเสียอีก

เขาขยับเข้าไปใกล้ พยายามส่องเข้าไปในปากภาชนะดินเหนียวเผื่อได้เบาะแสของวิญญาณตระกูลหูหม่า

เครื่องรางอำพรางดับวูบเหมือนเทียนต้องลม อาคมที่ซ่อนตัวเขาหลุดออกและไม่มีอะไรช่วยปิดบังรัศมี

"ใครน่ะ?"

ผู้บำเพ็ญเพียรชุดขาวหันขวับ ดาบยาวของเขาสะบัด ซัดลำแสงดาบสีทองเป็นวงโค้งใส่หูหม่าซือ

หูหม่าซือกระแทกเครื่องรางอำพรางเข้าที่อกและโยกตัวหลบ ลำแสงดาบพลาดหัวใจและเฉี่ยวแขนของเขา ผิวหนังใต้แขนเสื้อที่ขาดร้อนผ่าว