หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5496

"ศัตรู!" ไอ้หน้าบากตะโกนเสียงดังลั่นทั่วตรอก

เขาสะบัดโซ่ดำใต้เสื้อคลุมไปยังจุดซ่อนตัวของหูหม่าซืออย่างรุนแรง

โซ่นั้นพันด้วยหนามแหลมและทุกข้อต่อท่วมท้นด้วยหมอกสีดำ โซ่ที่สามารถกลืนกินวิญญาณ เหยื่อจะทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย

หูหม่าซือรู้ว่าไม่ควรรับตรงๆ เขาหันหลังวิ่งหนี ชายเสื้อคลุมสะบัดตามหลัง

นักดาบชุดขาวเร็วกว่า ดาบแสงสีทองพุ่งออกไปตามหลังหูหม่าซือ ทำเอาอีกฝ่ายต้องโยกตัวหลบ

เขาหลบได้อย่างหวุดหวิด ลำแสงดาบเฉือนเสื้อคลุมของเขาจนควันลอยฉุย

"จับเป็นให้ได้ ห้ามปล่อยให้มันหนีไป!" ไอ้หน้าบากตะโกนพร้อมวิ่ง

โซ่ดำควงเหนือหัวของเขา ถักทอเป็นตาข่ายที่พุ่งลงมา ควันเน่าเหม็นราวกับอากาศในนรกโชยตามโซ่

หูหม่าซือโยนเครื่องรางสีทองลงพื้น เพลิงพวยพุ่งขึ้นฟ้า ส่งความร้อนไปทั่วตรอก

เปลวไฟคำรามรุนแรงจนไอ้หน้าบากกับนักดาบคนนั้นต้องถอยพลางยกมือกันไอร้อน

หูหม่าซือใช้จังหวะนั้นหนีเข้าไปในทางแยกแคบๆ เนื้อตัวเบียดเสียดกำแพงขณะที่เขาหายไปในความมืด

เพิ่งวิ่งไปได้สิบกว่าก้าว เขาก็ชนเข้ากับคนที่อยู่ในเงามืด

"ใจเย็นสหาย จะรีบไปไหน?" คนแปลกหน้าถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ชายคนนั้นที่สวมชุดเรียบง่ายยิ้มอย่างเป็นมิตร ดูเป็นคนไม่มีพิษภัย

แต่ชั่วขณะที่สัมผัสกัน หูหม่าซือก็สัมผัสได้ถึงพลังของตำหนักทวยเทพที่ซ่อนในรัศมีของคนแปลกหน้า

สัญชาตญาณร้องเตือน เขาเตรียมวิ่งหนี

เขาโบกมีดต่อหน้าหูหม่าซือ อากาศในตรอกเริ่มหนาวเหน็บ

มีดอยู่ห่างจากหน้าหูหม่าซือเก้าเซนติเมตร รัศมีของมันแทรกเข้ามาในกายและใจเขา

เขาสัมผัสได้ถึงความหิวโหยของมัน เหมือนสัตว์ร้ายที่พร้อมจะถูกปลดปล่อยและกลืนกินวิญญาณ

ขนทุกเส้นบนร่างกายของเขาลุกชันด้วยความกลัวตาย

หัวใจของเขาเต้นแรง ราวกับอยากพุ่งออกจากร่างก่อนที่มีดจะแทงเข้ามา

แสงสีทองปะทุขึ้นจากทางเข้าตรอก แสงสาดส่องไปทั่วยามราตรีราวกับฟ้าผ่าลงมา

เปรี้ยง!

เสียงปริแตกราวกระดูกหักดังสนั่น กริชกระชากวิญญาณหล่นลงพื้นถนนในตรอกที่การต่อสู้ใกล้ปะทุ