หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5497

ไอ้หน้าบากกุมข้อมือที่บิดของตัวเองแล้วกรีดร้อง ทั้งโมโหและเจ็บปวด "นั่นใคร?"

หูหม่าซือหันไปมอง ที่ปากทางเข้าคือคนที่เขารู้จักดี เสื้อสีขาวของเขาสะบัดเบาๆ ตามลม

เปลวไฟสีขาวดำรายล้อมเฉินผิง พลังแห่งความมืดแผ่ออกมาในยามราตรี เขารีบออกจากอาณาจักรศิลาและตรงมาที่นี่

"เฉินผิง? เจ้ามาทำอะไรที่นี่?"

แววตาของหูหม่าซือที่ยินดีและสับสนมีน้ำตาไหลออกมา

เขานึกว่าตัวเองต้องตายคาตรอกแห่งนี้เสียแล้ว เมื่อเฉินผิงปรากฎตัวในความมืด ความสิ้นหวังก็หายไปหมดสิ้น

เฉินผิงไม่ตอบ ตาของเขามองชายทั้งสามที่ยืนล้อมหูหม่าซืออย่างเย็นชา สายตานั้นชวนให้ขนลุก

ผู้บำเพ็ญเพียรชุดขาวยิ้มเยาะและจับดาบแน่น "พวกสอดรู้สอดเห็น! ฆ่ามัน!"

ดาบของเขาพุ่งฉกดั่งอสรพิษสีเงิน แทงไปที่ใบหน้าของเฉินผิง

ทว่าดาบกลับหยุดชะงัก นิ้วของเฉินผิงคีบคมเอาไว้ ไม่อาจทะลวงไปได้ไกลกว่านั้น

เฉินผิงยิ้มเย้ย "มีฝีมือแค่นี้เหรอ?"

เขาออกแรง และคมดาบก็หัก ปลายดาบร่วงลงสู่พื้น

ปราณอัคคีลุกโชนขึ้นในฝ่ามือของเฉินผิง สว่างและร้อนระอุราวดวงอาทิตย์

เสียงเย็นยะเยือกของเฉินผิงดังก้องในตรอก เฉียบคมราวกับดาบจ่อหัวใจไอ้หน้าบาก

เขาหมดทางสู้เมื่อเผชิญแรงกดดันจากเฉินผิง ไม่กล้าปิดบังอะไรอีก

"ขะ-ข้าจะบอกแล้ว!" ไอ้หน้าบากละล่ำละลักพูดด้วยความตื่นตระหนก "ตำหนักทวยเทพรวบรวมวิญญาณซึ่งเราต้องการ เราก็เลยเอามณีสวรรค์มาแลก ข้า...ข้ารู้แค่นี้ ข้าสาบาน!"

น้ำตาเอ่อที่ขอบตาของเขา ทุกคำที่พูดสั่นสะท้านด้วยความกลัว

สายตาของเฉินผิงแข็งกร้าว เปลวเพลิงสีขาวตัดกับขอบสีแดงลุกโชนขึ้นในมือของเขา ไฟลุกท่วมตัวไอ้หน้าบากและสมุนทั้งสองในพริบตา เหลือเพียงขี้เถ้าลอยฟุ้ง

กลิ่นเหม็นไหม้ลอยในอากาศ กลิ่นอายแห่งความตาย