หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5507

การที่เฉินผิงพุ่งขึ้นจากชั้นหกสู่ชั้นเจ็ดในเวลาไม่นาน แถมยังทำลายน้ำเต้าวิญญาณนั้นช่างเหลือเชื่อ แค่เศษเสี้ยวพลังของมารกลืนวิญญาณยังเกินกว่าที่ผู้บำเพ็ญเพียรของชั้นหกจะไขว่คว้า

มารตนนั้นแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัวระดับบตำนาน ยากที่เฉินผิงจะรอดพ้นเงื้อมมือมาได้ เว้นแต่จะมีความลับที่เจ้าตำหนักหลิวไม่ล่วงรู้

"ไม่มีเวลาแล้ว" เจ้าตำหนักหลิวลุกขึ้นด้วยแววตาแน่วแน่ "ต้องรีบแจ้งเจ้าตำหนักซาน"

เขาเข้าใจความเสี่ยงดี พลาดแม้แต่ก้าวเดียวอาจสะเทือนไปทั้งตำหนัก และเขาไม่กล้าเผชิญปัญหานี้คนเดียว

เจ้าตำหนักหลิวรีบใช้ความคิด เฉินผิงไม่ได้แค่ทำลายน้ำเต้าวิญญาณ เขายังเปิดเผยพันธมิตรลับระหว่างตำหนักทวยเทพกับตำหนักวิถีมารด้วย หากเรื่องนั้นแพร่ออกไป หลายฝ่ายคงหันคมดาบใส่ตำหนักทวยเทพ

เขาเดินไปเงียบๆ จนหยุดที่หน้าวงแหวนอาคมสื่อสาร อักขระอาคมก่อตัวเป็นประตูแสงเจิดจ้า

มือของเขาประสานอินอย่างว่องไว คล่องแคล่วราวกับทำมาแล้วนับพันครั้ง

เขาปล่อยรัศมีเข้าไปในอาคม มันเลื้อยราวอสรพิษและซึมหายเข้าไปในวงแหวนอาคม

"เจ้าตำหนักหลิว มีเรื่องด่วนอะไรถึงต้องรบกวนข้า?" คำถามนั้นดังออกมาจากอาคม

เสียงนั้นราวกับลงมาจากสวรรค์ เสียงของเทพผู้ทรงอำนาจ

"ท่านเจ้าตำหนักซาน!" เจ้าตำหนักหลิวโค้งคำนับ "เฉินผิงยังไม่ตาย เขาขึ้นมาถึงชั้นเจ็ดแล้ว และได้ทำลายน้ำเต้าวิญญาณที่เราจะเอาไปแลกกับตำหนักวิถีมาร!"

ไม่มีคำตอบชั่วขณะ ความเงียบดังก้อง

"เฉินผิง...ยังไม่ตาย?" เสียงของเจ้าตำหนักซานใกล้จะปลดปล่อยความโกรธ "แปลว่าเจ้าตำหนักซื่อพาคนลงไปยังชั้นหกและช่วยพวกมันให้รอดจากมารกลืนวิญญาณได้สำเร็จอย่างนั้นหรือ?"

ที่อีกด้านของชั้นเจ็ด บรรยากาศภายในสำนักย่อยของตำหนักวิถีมารชวนไม่สบายใจ

เซี่ยหวู่หยิง ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตำหนักวิถีมาร ผุดลุกขึ้นนั่งบนบัลลังก์ศิลาดำที่มีพื้นผิวเย็นเยียบ

ในมือของเขาคือตราประทับสีดำที่หักครึ่งหนึ่ง เป็นสัญญาณสุดท้ายของไอ้หน้าบากก่อนเงียบหายไป

ตราประทับหักหมายถึงความตาย หนึ่งดวงดาวตกลงสู่พื้น

ด้านล่างคือศิษย์หลายคนที่ทิ้งแท่นหลอมวิญญาณหนีมา ทุกคนคุกเข่าตัวสั่น กล่าวรายงานเรื่องน้ำเต้าที่ถูกทำลายด้วยความกลัว

"เฉินผิงมาถึงชั้นเจ็ดเร็วขนาดนี้เลยหรือนี่" เสียงเซี่ยหวู่หยิงดังทั่วห้อง ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร