หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5546

วินาทีที่อาคมถูกทำลาย คลื่นพลังรุนแรงก็สาดซัดในอากาศราวดอกไม้ไฟ

ทีนี้ก็ปลดปล่อยวิญญาณข้างใน แววตาเฉินผิงเปี่ยมด้วยความหวัง

เขาเริ่มควบคุมให้ตราประทับปลดปล่อยวิญญาณภายใน

แสงวิญญาณจางๆ เริ่มลอยออกจากตราประทับ รวมตัวกลางอากาศเป็นร่างมนุษย์

วิญญาณนั้นเปล่งแสงเลือนรางราวเทียนกลางสายลม คล้ายจะดับลงได้ทุกชั่วขณะ

"หืม..." เฉินผิงขมวดคิ้ว แววตาของเขางุนงงสับสน

เขาสัมผัสได้ว่าวิญญาณนั้นเปราะบางมาก คล้ายจะสลายไปได้ทุกเมื่อ

ดูเหมือนว่าวิญญาณดวงนี้จะสูญเสียพลังเพราะถูกขังในตราประทับนานเกินไป แววตาเฉินผิงดูกังวล

เมื่อรู้ว่าวิญญาณดวงนี้จะอยู่ได้อีกไม่นาน เฉินผิงจึงส่งปราณเซียนเข้าไปเพื่อช่วยฟื้นพลังวิญญาณ

แสงอันอ่อนโยนของปราณเซียนปกคลุมวิญญาณที่อ่อนแรง ช่วยคืนชีวิตกลับมาให้

เฉินผิงทำให้วิญญาณเริ่มสว่างขึ้น เหมือนจันทร์ข้างแรมที่กำลังจะกลายเป็นจันทร์เต็มดวง

ไม่นานร่างอันเลือนรางก็เริ่มชัดเจน

"หลินเจี่ยจู้?" เฉินผิงอุทาน ตาค้างด้วยความเหลือเชื่อ

ร่างเลือนรางนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลินเจี่ยจู้ พ่อของหลินหยู่เอ๋อ

เฉินผิงสับสน เป็นไปได้ยังไง? ฉันกลืนกินวิญญาณของหลินเจี่ยจู้แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ในตราประทับได้?

ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ เฉินผิงหันไปมองคัมภีร์ทองต้าหลัว

คงเป็นเพราะฉันกลืนวิญญาณของหลินเจี่ยจู้เข้าไปพอใช้คัมภีร์ทองต้าหลัวปลดผนึกตราประทับวิญญาณของเขาเลยโผล่มา

คงไม่ดีแน่ถ้าหลินเจี่ยจู้จำได้ว่าเฉินผิงดูดกลืนวิญญาณของเขา

"งั้นเหรอ..." หลินเจี่ยจู้พึมพำเมื่อได้รู้อย่างนั้น "มันรู้สึกเหมือนติดในฝันร้าย"

ความโล่งใจแทนที่ความสับสนในแววตาเขา

"คุณเป็นอิสระแล้ว ได้เวลากลับร่างของคุณ" เฉินผิงแนะนำเขา

หลินเจี่ยจู้พยักหน้า "ขอบคุณมากพ่อหนุ่ม"

เฉินผิงนำทางวิญญาณของหลินเจี่ยจู้ออกจากทะเลจิตสำนึก

จากนั้นวิญญาณหลินเจี่ยจู้ก็ลอยออกไปจากห้อง พุ่งเป็นลำแสงบนฟ้าราวดาวตก