หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5562

ชายคนนั้นขมวดคิ้วเมื่อได้ฟังเฉินผิง แววตาของเขาเยือกเย็น จนเฉินผิงคิดว่าเขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

"ไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนกล้าใช้วิชาลับของชาวสวรรค์! คิดจะทำลายตำหนักทวยเทพหรือยังไง!" เขาคำราม

โทสะของชายคนนั้นเริ่มก่อตัว รุนแรงจนมิติรอบด้านเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูปทรง

เฉินผิงไม่รู้จักวิชาต้องห้ามที่ว่า แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นเป้าหมายของวิชานั้น ถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

"ผมไม่ได้ทำอะไรผิดใช่ไหม?" เฉินผิงถามอย่างระมัดระวัง

"เปล่า เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด แต่การที่เจ้ารอดมาได้นับว่าเป็นพรมลิขิต ข้าจะช่วยเจ้าไปจากที่นี่ ปกติแล้วไม่ควรจะมีใครรอดจากวิชาต้องห้ามนี้ได้" เขาพูดช้าๆ

"ขอบคุณท่านมาก..." เฉินผิงพูดด้วยความยินดี

"เจ้าต้องฟื้นกายหยาบของเจ้ากลับมาก่อน ร่างของเจ้าถูกทำลายไปแล้ว ขืนออกไปทั้งอย่างนี้เจ้าจะเป็นแค่วิญญาณดวงหนึ่ง" ชายคนนั้นบอก

พูดจบมือของเขาก็ขยับเบาๆ ละอองแสงมากมายปกคลุมร่างของเฉินผิง

กายหยาบของเฉินผิงที่ถูกไฟเผาไหม้เริ่มฟื้นกลับมา

ทันใดนั้นขอบฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวก็สั่นสะเทือน จากนั้นอุกกาบาตจำนวนนับไม่ถ้วนก็ลอยเข้ามาเป็นคลื่น เป็นภาพที่ชวนสะพรึงจนเฉินผิงหน้าซีด

สายตาเย็นชาของชายคนนั้นมองอุกกาบาตและชกหมัดออกไป

ตูม!

อุกกาตเพลิงจำนวนมากเมื่อปะทะกับหมัดของเขาก็สลายไป แตกกระจายราวพลุไฟ

เฉินผิงกลืนน้ำลายด้วยความตกตะลึงแล้วถาม "ท่านเพิ่งทำอะไรน่ะ?"

"อย่ามัวคิดเรื่องอื่น ตั้งสมาธิฟื้นฟูกายหยาบก็พอ" ชายคนนั้นไม่ยอมให้เฉินผิงวอกแวก

เฉินผิงขมวดคิ้ว "แล้วผมจะเสริมพลังให้กายหยาบได้ยังไง?"

ชายคนนั้นแค่ชี้ไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว "เจ้ารู้ไหมว่าที่นั่นคือที่ไหน?"

เฉินผิงมองตาม มันมืดสนิท มืดจนน่าหวาดหวั่น เป็นหุบเหวที่แม้แต่ปราณสัมผัสก็ไม่อาจส่องผ่าน

"ไม่รู้สิ ปราณสัมผัสของผมผ่านไปไม่ได้" เฉินผิงส่ายหน้า

"นั่นคือภพสิ้นสูญ ที่ซึ่งปราศจากชีวิตและความตาย..." เขาพูดช้าๆ

"ปราศจากชีวิตและความตาย?" เฉินผิงขมวดคิ้ว เขาไม่ค่อยเข้าใจนัก แล้วถามว่า "ท่านเคยไปที่นั่นมาแล้วเหรอ?"

อีกฝ่ายส่ายหน้า "เปล่า พลังของข้ายังไม่แกร่งพอที่จะไปถึงที่นั่นได้..."