หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5565

เมื่อได้ยินคำพูดองค์ชายหวู่ เจ้าตำหนักซานก็ขมวดคิ้ว

แม้องค์ชายหวู่จะมีตำแหน่งสูงในตำหนักวิถีมารก็ใช่ว่าเขาจะแข็งแกร่งขนาดนั้น ตำแหน่งนั้นได้มาเพราะพ่อของเขา

ในตำหนักวิถีมาร องค์ชายหวู่อาจมีแต่คนก้มหัวให้ แต่ถ้าเป็นที่วังราชาสูงสุด เจ้าตำหนักซื่อคงไม่คิดจะเกรงใจเขา

ขณะที่เจ้าตำหนักซานกำลังจะเตือนไม่ให้องค์ชายหวู่ย่ามใจเกินไปเมื่ออยู่นอกตำหนักวิถีมาร มิติด้านบนก็เริ่มบิดเบี้ยว ทางเดินอันมืดมิดเริ่มปรากฎ

ชายชราสวมชุดคลุมดำเดินออกมาจากทางเดิน ในมือถือไม้เท้าประดับหัวกะโหลก

แผลเป็นน่ากลัวปกคลุมทั่วใบหน้าของเขา อักขระสีแดงบนชุดคลุมแผ่รัศมีน่าขนลุก

เมื่อเห็นเขา เจ้าตำหนักซานก็เกร็งขึ้นมา เช่นเดียวกับทุกคน

ทุกคนสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลของชายชรา

"เจ้าตำหนักซาน ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น..." องค์ชายหวู่หัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าเครียดของเจ้าตำหนักซาน

จากนั้นเขาก็เดินไปทักทายชายชรา "ผู้อาวุโสสูงสุดเสียนเอ๋อ..."

เจ้าตำหนักซานเริ่มใจเย็นลง ชายชราคนนี้คือผู้อาวุโสสูงสุดแห่งตำหนักวิถีมาร ดูท่าคงใหญ่โตไม่เบา แม้แต่องค์ชายหวู่ยังนอบน้อม ตำแหน่งของเขาในตำหนักวิถีมารต้องสูงมาก

เสียนเอ๋อเดินมาหาเจ้าตำหนักซานพร้อมยืนจ้อง จากนั้นก็พูด "เจ้าคือผู้ปกครองตำหนักลำดับสามอย่างนั้นหรือ?"

"ถูกแล้ว" เจ้าตำหนักซานตอบ

"เจ้าดูไม่เหมือนยอดฝีมือ" เสียนเอ๋อพูดอย่างเย็นชา

ท่าทีดูหมิ่นทำให้เจ้าตำหนักซานหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขาไม่กล้าแสดงความขุ่นเคือง เพราะเขาต้องการให้ตำหนักวิถีมารช่วยยึดวังราชาสูงสุดและกำจัดหลิงซื่อ

"หากท่านช่วยข้ายึดวังราชาสูงสุด เมื่อได้ปกครองตำหนักทวยเทพแล้ว ข้าจะนำวิญญาณจำนวนมากมาตอบแทนตำหนักวิถีมาร" เจ้าตำหนักซานสัญญา

"ในเมื่อเจ้าตำหนักลำดับหนึ่งกับลำดับสองหนุนหลังเจ้า ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น!" เสียนเอ๋อพยักหน้าอย่างพอใจ

"ผู้อาวุโสสูงสุด ข้าจะสรุปสถานการณ์ของวังราชาสูงสุดให้ท่าน" เจ้าตำหนักซานเสนอ

"ไม่จำเป็น ก็แค่วังราชาสูงสุดที่ไม่มีราชาสูงสุด คนของวังย่อมมีแต่พวกมดปลวด โบกมือทีเดียวก็ตายแล้ว" เสียนเอ๋อพูดจาโอหัง

เจ้าตำหนักซานพูดไม่ออก มดปลวก?

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเกินกว่านั้น หากเสียนเอ๋อเชื่อว่าคนของวังราชาสูงสุดเป็นเพียงมดปลวก เขาก็ไม่จำเป็นต้องสรุปให้ฟัง

แม้จะต้องการให้ตำหนักวิถีมารช่วยยึดวังราชาสูงสุด ความเย่อหยิ่งของเสียนเอ๋อก็ทำเขาหงุดหงิดไม่น้อย

หากปล่อยให้ตำหนักวิถีมารโดนสั่งสอนเสียบ้าง พวกเขาก็อาจจริงจังมากขึ้น