หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5566

"องค์ชายหวู่ ข้าว่าเราไม่ควรประมาทวังราชาสูงสุด แม้เจ้าตำหนักลำดับสี่จะไม่ใช่ภัยคุกคาม วังราชาสูงสุดก็ไม่ใช่ธรรมดาสามัญ!" เจ้าตำหนักซานเตือน

"ทำไมถึงคิดอย่างนั้น?" องค์ชายหวู่ถาม

เจ้าตำหนักซานอธิบาย "แม้เจ้าตำหนักลำดับสี่จะปกครองวังราชาสูงสุดในตอนนี้ แต่ที่อันตรายจริงๆ คือสี่เทพพิทักษ์แห่งวังราชาสูงสุด แม้แต่เจ้าตำหนักอย่างเรายังไม่เคยเห็นพลังที่แท้จริงของพวกเขา"

เขาพูดต่อ "ที่จริงเรายังไม่เคยเห็นสี่เทพพิทักษ์ด้วยซ้ำ แค่ได้ยินจากราชาสูงสุดว่าทั้งสี่เคยเป็นองครักษ์ของราชาสูงสุดรุ่นแรก"

เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "ในขณะที่ตำแหน่งในตำหนักทวยเทพถูกสืบทอดตามกาลเวลา สี่องครักษ์ของราชาสูงสุดรุ่นแรกก็กลายเป็นผู้ปกป้องวังราชาสูงสุด ไม่มีใครเคยเห็นพวกเขานับแต่นั้น แต่ถ้าหากอันตรายมาเยือนวังราชาสูงสุด สี่เทพพิทักษ์จะปรากฎตัวแน่นอน"

"แสดงว่าไม่มีพวกเจ้าคนไหนเคยเห็นสี่เทพพิทักษ์?" องค์ชายหวู่หัวเราะ

"ไม่มีใครเคยเห็น" เจ้าตำหนักซานยืนยัน

องค์ชายหวู่หัวเราะลั่น "แล้วเจ้าแน่ใจได้ยังไงว่าสี่เทพพิทักษ์อยู่ที่วังราชาสูงสุดจริงๆ? มันอาจเป็นแค่แผนหลอกก็ได้ เป็นเรื่องหลอกลวงที่ราชาสูงสุดแต่งขึ้นเพื่อกันไม่ให้พวกเจ้าคิดต่อต้าน"

เจ้าตำหนักซานพูดไม่ออกและนึกอยากสบถ

แม้ชาวสวรรค์จะเย่อหยิ่งและมองว่าผู้อื่นด้อยกว่า แต่พวกเขาก็ไม่โกหกหลอกหลวงอย่างไร้เหตุผล

เพราะฉะนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ที่สี่เทพพิทักษ์จะเป็นแค่เรื่องแต่งที่เอาไว้ปกป้องวังราชาสูงสุด

"เจ้าตำหนักซาน เจ้าขี้ระแวงและอ่อนต่อโลก..." เสียนเอ๋อมองขึ้นไปบนฟ้าแล้วพูด "สี่เทพพิทักษ์น่ะช่างเถอะ ต่อให้ราชาสูงสุดมาเอง ข้าก็จะกำราบในกระบวนท่าเดียว..."

โอหังนัก... เจ้าตำหนักซานอ้าปากแต่ไม่กล้าพูดออกไป จึงด่าในใจแทน

ฮัดชิ้ว!

ท่ามกลางความมืดไร้ที่สิ้นสุด เขาจามออกมา

เขามองเฉินผิงแล้วขมวดคิ้ว "หายไปนานตั้งขนาดนี้ ยังมีคนนินทาข้าอยู่อีกหรือ?"

อุกกาบาตเพลิงทำอะไรเขาไม่ได้อีกแล้ว กลายเป็นทรัพยากรชั้นเยี่ยมของเขา

เฉินผิงจับกระบี่พิฆาตมังกรแน่น พุ่งเข้าหาอุกกาบาตเพลิง

ลำแสงกระบี่ผ่าอุกกาบาตเพลิงแหลกละเอียด

ชายคนนั้นมองเฉินผิงเงียบๆ ไม่พูดและไม่ขัด

เขาเห็นแล้วว่าเฉินผิงมีพรสวรรค์ เขาแค่แนะนำเล็กน้อย เฉินผิงก็ทำความเข้าใจได้ด้วยตัวเอง

จิตดาบของเฉินผิงบริสุทธิ์มากขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เขาฟาดฟัน