หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง นิยาย บท 112

แต่ก่อน ต่อให้ถูชิวหลานจะแย่แค่ไหน แต่ก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับถูซินเยว่ แต่มาวันนี้นางกลับเอาไม้กวาดทุบหลังหญิงสาวต่อหน้าตน

ซูจื่อหังเมื่อนึกถึงหลังของถูซินเยว่ยังมีบาดแผลอยู่ ก็สงสารนางจับใจ

เมื่อเห็นว่าซูจื่อหังกล้าที่จะปกป้องถูซินเยว่ ถูชิวหลานก็เดือดดาลขึ้นมาทันที เบะปากพลางก่นด่าว่า "ดี ดีมาก ผีเน่ากับโรงผุ วันนี้พวกเจ้าตั้งใจอยากจะมาล้มล้างตระกูลถู วันนี้ข้าจะตีพวกเจ้าให้ตายกันไปข้าง เพื่อแก้แค้นให้ถูหมิงซวน!"

ถูชิวหลานหยิบไม้กวาดขึ้นและวิ่งเข้าใส่

มือของถูหมิงซวนยังคงมีเลือดออก ถูชิวหลานไม่สามารถช่วยอะไรได้ ทำได้เพียงประคองมือของตนและร้องไห้อยู่เช่นนั้น

แม่เฒ่าตระกูลถูเองก็นอนเอวเคล็ดอยู่บนพื้นจะตายแหล่มิตายแหล่ นางไม่สามารถลุกขึ้นได้เลย ได้แต่นอนอยู่บนพื้นเย็นยะเยือก เบิกตาโพลงมองดูถูชิวหลานที่ยกขาที่เหมือนขาช้างวิ่งผ่านร่างตนไล่ตามซูจื่อหัง

ขนไก่ร่วงออกมาจากไม้กวาดปลิวเข้าใส่ปากของแม่เฒ่าถู แทบทำเอานางสำลักออกมาเป็นเลือด

ถูหมิงซวนได้รับบาดเจ็บ เหลียงปินก็หมดสติไป ตอนนี้ที่บ้านเดิมทีก็สับสนอลหม่านอยู่แล้ว ถูชิวหลานกลับไม่สนใจจะไปตามหมอ แต่กลับไปวิ่งไล่ล่าซูจื่อหังทั่วลานบ้าน

ในขณะนี้ลานบ้านของตระกูลถูนั้นวุ่นวายและอลหม่านเป็นอย่างมาก

ในขณะนี้เอง บ้านเหล่าหยางที่อยู่ข้าง ๆ ก็พบว่าสุนัขสีดำของตนหายไป

พอออกมาดู ก็เห็นสุนัขสีดำสุดที่รักของตนนอนเปื้อนเลือดอยู่บนเกวียนวัวที่หน้าบ้านตระกูลถู ทันใดนั้นหวังหลานฮวาภรรยาบ้านเหล่าหยางก็ตาค้าง

นางมองเห็นสถานการณ์ความวุ่นวายของบ้านตระกูลถูอยู่ไกล ๆ แต่ก็ไม่กล้าเข้ามา จังรีบวิ่งกลับไปเรียกผู้ชายบ้านตัวเองออกมา ปากก็ตะโกนด่าบ้านตระกูลถูว่าจะฆ่าหมาของบ้านพวกเขาเอาไปทำหม้อไฟเนื้อสุนัข

ตอนนี้ ถูชิวเหมยได้ทำตามคำสั่งของแม่เฒ่าถูเดินไปตามพวกผู้ชายให้กลับมาจากในนา

ถูเก็นเดินนำหน้า มีถูหม่านพ่อของถูหมิงซวนเดินตามมาติด ๆ

ถูหม่านนั้นรักใคร่ดูแลลูกสาวคนนี้อย่างดีมาโดยตลอด ตอนนี้เมื่อได้ยินว่าถูหมิงซวนอยู่ดี ๆ ก็ถูกหมากัด ส่วนลูกเขยก็หมดสติไม่รู้สึกตัว ก็วิตกกังวลเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

เมื่อเห็นท่าทางของถูหม่าน ถูเกินก็ขมวดคิ้วพูดขึ้นว่า "เจ้าอย่ารีบกังวลไปเลย นางจะต้องไม่เป็นอะไร เจ้าเป็นผู้ชาย เป็นหัวหน้าครอบครัว หากเจ้ายังกังวลอยู่เช่นนี้ แล้วชิวหลานจะจัดการอะไรได้?

เมื่อถูหม่านได้ยินเช่นนั้น หัวใจของเขาก็เต้นตึก ๆ

เหตุการณ์นี้เห็นได้ชัดว่าเกิดขึ้นที่บ้านของบ้านตระกูลถู ถูเกินพูดเช่นนี้คือจะไม่รับผิดชอบงั้นหรือ?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของถู่หม่านก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที

อย่างไรก็ตาม เขากังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ของถูหมิงซวน จึงไม่ได้สนใจเรื่องนี้ในขณะนี้ และรีบตามถูเกินเข้าไปในลานบ้านตระกูลถูอย่างรวดเร็ว

เดิมทีคิดว่าทันทีที่เข้าไปนั้น ทั้งลานคงจะเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้

แต่ใครจะคิดว่าลานบ้านกำลังอยู่ในภาวะโกลาหลอยู่แล้ว ถูชิวหลานไม่ได้สนใจแม่เฒ่าตระกูลถูที่นอนอยู่บนพื้นเลย แล้วก็ไม่ได้สนใจถูหมิงซวนที่มีเลือดไหลเต็มมือที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยเช่นกัน แต่กลับไล่ตามซูจื่อหังและถูซินเยว่อย่างไม่ปล่อย

ถูเกินมองไปที่อีกฝ่ายที่มือหนึ่งถือขวาน อีกมือหนึ่งถือไม้กวาด และหางตาก็กระตุกขึ้น

แต่ตอนนี้เมื่อถูชิวหลานที่ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากนางจึงรู้สึกทุกข์ใจอย่างมาก ทันใดนั้นก็ตบไปที่นางหลินที่อยู่ข้าง ๆ ทันทีและดุขึ้นว่า "จะยืนโง่อยู่ทำไมล่ะ รีบไปช่วยชิวหลานขึ้นมาสิ"

“จ้ะ” นางหลินสะดุ้งจากการตบอย่างกะทันหัน นางรีบเดินไปที่ข้างตัวของถูชิวหลาน ก้มลงพยุงถูชิวหลานขึ้นมา แต่ใครจะคิดว่าอาการปวดฟันอย่างรุนแรงของถูชิวหลาน จะปัดมือของนางหลินออก และยังเตะไปที่ร่างของอีกฝ่ายเพื่อระบายความแค้นที่มีทั้งหมดลงบนตัวของนางหลิน

“ความผิดเจ้า ทั้งหมดเป็นความผิดของเค้า! เจ้ามันโสเภณีไร้ยางอายที่ตั้งครรภ์นอกสมรส และให้กำเนิดบุตรคนนี้ออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า หมิงซวนคงไม่เป็นแบบนี้ในวันนี้!”

ถูชิวหลานเตะขึ้นมาอีกหนึ่งที

นางหลินไม่กล้าขัดขืน แต่นางกลับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเจ็บปวด

ถูซินเยว่เฝ้าดูจากด้านหลังในใจก็คิดพลอยคิดอะไรไปด้วย ถูซานรีบก้าวไปข้างหน้าและประคองนางหลินไปหลบไว้ข้างหลังตน ใบหน้าที่ซื่อสัตย์ตามปกติของเขาตอนนี้ได้ก็แสดงท่าทางดุร้ายขึ้นมาทันที

“เจ้าก็ลองถีบอีกทีสิ พี่ลอง ข้าทนมานานแล้วนะ หากเจ้ายังกล้ามารังแกภรรยาข้าอีก ครั้งหน้าข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”

“เจ้าพูดอะไร? ให้ตายสิ เจ้ามันกบฏ พี่ชายจะฆ่าน้องสาวเพื่อนภรรยาของตนน่ะหรือ...…”

ถูชิวหลานก็ร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ถูเกินมองดูอยู่ข้าง ๆ อย่างกระสับกระส่าย ในใจของถูหม่านก็รู้สึกขุ่นเคือง สบถออกมาว่า "พอได้แล้ว จะจบได้หรือยัง? มือของหมิงซวนก็เป็นเช่นนี้ จะทะเลาะกันอีกทำไม? พบหมอแล้วหรือยัง?"

เมื่อเห็นสีหน้าที่ตกตะลึงของถูชิวหลาน ถูม่านก็รู้ได้ว่ายังไม่ได้ไปพบหมอ จึงสาปแช่งขึ้นทันที "ให้ตายเถอะ"