หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง นิยาย บท 116

ครอบครัวของนางเป็นคนขายเนื้อหมู นางถือมีดชำแหละหมูอยู่ทุกวัน ใช่ว่าจะไม่เคยได้เห็นคาวเลือด ขวานอันเล็กแค่นี้จะทำอะไรนางได้?

อีกอย่าง เป็นเพื่อนบ้านกับตระกูลถูมาสิบกว่าปี หวังหลานฮวาจะไม่รู้เชียวหรือว่าถูชิวหลานภายนอกดูเข้มแข็ง แต่กลับเป็นคนขี้ขลาดตาขาว ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องกลัว

เป็นไปตามที่คาด พอถูชิวหลานเห็นท่าทางของหวังหลานฮวา ก็หวาดกลัวทันที จะใช้ขวานฟันอีกฝ่ายก็ไม่กล้า จะไม่สู้ก็ไม่ได้ นางหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ดีที่พ่อเฒ่าตระกูลถูเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเย็นว่า "ทำขายหน้าอะไรกัน ยังไม่รีบวางขวานลงอีก"

เขาเป็นผู้เฒ่าที่ฉลาดเฉียบแหลม พอเห็นก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ดูก็รู้ว่าถูชิวหลานวางแผนฉวยโอกาสไม่สำเร็จ แต่กลับต้องขาดทุนเสียเอง

วันนี้เป็นวันที่สามของเดือนแรกในปีใหม่ ควรจะเป็นวันที่ครอบครัวมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างมีความสุข แต่ตอนนี้กลับมีแต่ความวุ่นวายอยู่เต็มลานบ้าน ทั้งบาดเจ็บ ทั้งหมดสติ ทำบ้าอะไรกันอยู่

พ่อเฒ่าถูไม่เคยรู้สึกว่าบ้านหลังนี้วุ่นวายขนาดนี้มาก่อน เขาบีบขมับที่ปวดร้าว และนิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน

จู่ ๆ ความเงียบก็เข้าปกคุลม บรรยากาศกระอักกระอ่วนเป็นที่สุด

หวังหลานฮวากำลังคิดที่จะแสวงหาความยุติธรรมให้กับสุนัขของตน ตอนนี้นางเห็นท่าทางของพ่อเฒ่าถู ก็หันไปสบตากับสามีของตน หยางเอ้อร์จู้กำลังเรียกร้องค่าชดเชยต่อ ทันใดนั้นถูชิวเหมยและสวีเหวินก็พาหมอเข้ามาข้างใน

"โชคดีที่วันนี้ท่านหมอไม่ไปเยี่ยมญาติที่อื่น ท่านรีบไปดูหลานสาวของข้าเถอะ มือของนางถูกหมากัดจนเลือดไหลนอง น่ากลัวอย่างมาก" ถูชิวเหมยพาหมอเดินเข้าไปพร้อมกับอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง

พอหมอมา ถูชิวหลานและถูหม่านก็ยืนขึ้นทันที

ถูหมิงซวนน้ำตาหยดแหมะ ๆ ร้องไห้พูดขึ้นว่า "ในที่สุดก็มาซักที มาดูข้าเร็ว ๆ เข้่า มือของข้าเจ็บเหลือเกิน"

เขี้ยวของหมาตัวนี้มีพิษ แม้ว่าตอนนี้เลือดจะหยุดไหลแล้ว แต่ถูหมิงซวนกลับรู้สึกว่ามือของตนบวมขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ดูราวกับลูกหมั่นโถว น่าหวาดเสียวอย่างมาก

หมอเหลือบมองดูถูหมิงซวน ก็รีบนำกล่องยาวางลงบนโต๊ะ และตรวจดูอาการที่มือของนาง

พลิกซ้ายพลิกขวาอยู่นาน ในที่สุดก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พูดขึ้นว่า "ไม่เป็นไรไม่เป็นไร โม่ได้กัดโดนเส้นเอ็นและกระดูก ยังมีทางรักษา แต่ทว่าเพื่อป้องกันการติดเชื้อ ช่วงนี้อย่าให้บาดแผลโดนน้ำ และต้องทายาสมุนไพร....."

ขณะที่พูด ก็สั่งให้พวกเขาไปนำกะละมังใส่น้ำมาล้างแผลให้ถูหมิงซวน

เมื่อทุกคนได้ยินว่าอาการบาดเจ็บที่มือของถูหมิงซวนไม่น่าเป็นป่วง ก็รู้สึกโล่งอก หญิงสาวในชนบทต้องทำงานบ้านงานเรือน หากเกิดอะไรขึ้นกับมือก็ทำงานไม่ได้ หากทำงานไม่ได้ก็จะกลายเป็นภาระ เป็นที่รังเกียจของครอบครัวสามี

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดก็อย่างเช่นนางหยู เดิมทีหมอหลี่บอกว่ามือของนางอาจจะพิการ ทำงานไม่ได้อีก ก็ถูกแม่เฒ่าตระกูลซูและซูเฟิ่งอี๋ขับไล่ไสส่งทันที

ถูหมิงซวนก็ไม่กล้าวางใจ นางไม่อยากต้องกลายเป็นคนพิการ

"คือว่าท่านหมอ ยานี่มันราคาเท่าไหร่?" เมื่อได้ยินหมอพูดจบว่ามีทั้งยากินภายใน และยาทาภายนอก ดูแล้วน่าจะราคาไม่น้อย

เป็นดังที่คาด หมอชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว พูดขึ้นว่า "อย่างน้อยห้าตำลึง"

"พวกสารเลวสองคน ถูซินเยว่กับซูจื่อหังกลับหนีไป! ปัดโธ่โว้ย!" ถูชิวหลานเตะเก้าอี้เต็มแรง โมโหจนแทบคลั่ง อาศัยช่วงที่นางไม่ทันสังเกต สองคนนั้นก็หลบหนีไป จงใจจะยั่วโมโหให้นางอกแตกตายหรืออย่างไร?

ในเมื่อถูซินเยว่หนีไปแล้ว ดังนั้นค่ายาทั้งหมด และค่าชดเชยที่สุนัขตาย ก็ต้องตกมาอยู่ที่ตนทั้งหมด

ในขณะที่ถูชิวหลานกำลังร้อนรนอยู่นั้น เหลียงปินที่หมดสติไปนานก็ฟื้นขึ้น

หลังจากที่หมอพันผ้าพันแผลให้ถูหมิงซวนเสร็จแล้ว เขาก็เข้าไปตรวจดูอาการของเหลียงปิน เมื่อไม่มีอะไรน่ากังวลแล้ว จึงพูดขึ้นวา "ใบสั่งยาอยู่นี่ พวกเจ้าจ่ายเงินมาก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะสั่งให้คนเอายามาให้" พูดจบ หมอก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ถามขึ้นว่า "ใครเป็นคนจ่าย?"

ในเมื่อเหลียงปินได้สติแล้ว ก็คงต้องเป็นเหลียงปินเป็นผู้จ่าย

ลูกสาวที่แต่งงานออกไปแล้ว ก็เหมือนน้ำที่ถูกสาดออกไป ถูชิวหลานไม่อยากควักเงินจากกระเป๋าตัวเอง

ดังนั้นนางจึงรีบยื่นมืออกมาชี้ไปที่เหลียงปิน แล้วพูดว่า "เขาจ่าย"

"มีสิทธิ์อะไรมาให้ข้าจ่าย?" เหลียงปินก็ไม่สบอารมณ์เช่นกัน ขมวดคิ้วพูดขึ้นว่า "ข้าไม่ได้เอาเงินติดมามากขนาดนั้น อีกอย่างทั้งข้าและถูหมิงซวนก็ได้รับบาดเจ็บที่บ้านตระกูลถู ทำไมจะต้องให้ข้ามาจ่าย?"

แม้ว่าตระกูลเหลียงจะมีเงิน แต่เหลียงปินไม่เคยออกเงินสักแดงเดียว

และเรื่องวันนี้ก็ทำเขาเกือบตาย ตอนนี้เขายังระบมไปทั้งร่าง ไม่ได้เรียกร้องให้ตระกูลถูชดใช้ก็ถือว่าบุญแล้ว กลับจะมาเรียกร้องให้เขาจ่าย ไม่มีทางเด็ดขาด!