หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง นิยาย บท 134

มุมปากถูซินเยว่กระตุก เจิ้งหมานหม่านผู้นี้ถูกตนตบฉาดหนึ่งยังไม่พอ ตอนนี้ยังกล้ามายั่วยวนท่านพี่ของตนอีกหรือ?

"จื่อหัง" นางหยูเดินไปหน้าซูจื่อหัง พอเห็นบุตรชายตนหน้าดำคร่ำเครียด สีหน้าย่ำแย่จนเหมือนจะบีบเค้นให้น้ำหยดลงมาได้ นางก็รู้แล้วว่าเรื่องที่ตนไม่อยากให้ซูจื่อหังทราบมาโดยตลอด อีกฝ่ายยังคงทราบอยู่ดี

"ซินเยว่ เจ้าพยุงแม่ไว้" น้ำเสียงของซูจื่อหังอ่อนลงขณะเหลือบมองถูซินเยว่แวบหนึ่ง

เขารู้ว่านางหยูคิดยังไง วันนี้ตั้งใจไล่ตนไปก็แค่เพราะไม่อยากให้ตนเป็นกังวลก็เท่านั้น เพียงแต่พอเขารู้เรื่องนี้ รู้ว่าแม่ของตนถูกอาสามรังแกเช่นนี้และยังถูกคนตระกูลซูหยามเกียรติเช่นนี้อีก หากเขายังนิ่งเฉยอยู่ยังจะมีสิทธิ์อันใดเป็นลูกของนางหยูกัน?

ผู้เป็นแม่อ่อนแอ ตนได้รับความอดสูยังไม่กล้าทวงความยุติธรรม

เขาที่เป็นบุตรชาย หากยังไม่ปกป้องมารดาตนอีก แล้วความถูกต้องจะอยู่ที่ใด?

เรื่องวันนี้ไม่ว่ายังไงซูฟาเสียงก็ต้องให้คำอธิบายกับเขา กับแม่เขาและกับบิดาที่ตายไปของเขา

"ท่านพี่ ท่านระวังหน่อยนะ"

ท่าที่สามีของตนถือมีดหั่นฟืนยืนอยู่หน้าประตู อย่าให้พูดเลยว่าหล่อเหลาเพียงใด ทว่าถูซินเยว่ยังคงเป็นกังวลว่าซูจื่อหังจะโกรธจนเสียสติ ถึงเวลานั้นเกิดพลั้งมือพรากชีวิตคนไป

"วางใจเถอะ" ซูจื่อหังพยักหน้า สายตาเย็นยะเยือกหยุดลงที่ใบหน้าของซูฟาเสียงเหมือนสามารถแช่แข็งใบหน้าของอีกฝ่ายได้ยังไงยังงั้น เขาพูดว่า "อาสาม ขอโทษแม่ข้าเสีย"

"เจ้าว่าอะไรนะ?"

ซูฟาเสียงเบิกตาโต

เดิมคิดว่าวันนี้จะได้สาแก่ใจสักยก ครานี้ไม่เพียงสร้างเรื่องให้ตัวเองแต่ยังขายหน้าต่อหน้าแมาพวกเขาอีก หลังกลับไปคงต้องถูกมารดาตำหนิแน่

แค่นี้ก็ช่างมันเถิด!

ถือเสียว่าเขาโชคร้ายเอง!

คิดไม่ถึงว่าเด็กกะโปโลอย่างซูจื่อหังกลับบอกให้ตนขอโทษนางหยู?

เมื่อครู่ถูซินเยว่วิ่งออกมาจากตู้เสื้อผ้า เห็นได้ชัดว่าวันนี้นางหยูไม่คิดจะนอนกับตน ผู้หญิงร้ายคนนี้วางกับดักกับตน ถือดีอะไรให้ตนมาขอโทษนาง? ตอนนี้ซูฟาเสียงไม่ได้ตบหน้านางหยูและต่อว่าอีกฝ่ายที่ผิดคำพูดก็ถือว่าดีมากแล้ว

"จื่อหัง เจ้าหลีกไปนะ ขวางประตูทำไม?"

พอเห็นคนร่างสูงใหญ่อย่างซูจื่อหังขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าดูน่ากลัวก็ทำให้คนรู้สึกเหมือนถูกบดบังตะวันผืนนภา ทั้งแม่เฒ่าตระกูลซูและซูเฟิ่งอี๋ต่างไม่กล้าเดินหน้า ซูฟาเสียงจึงเดินไปเบื้องหน้าซูจื่อหังและผลักตัวอีกฝ่ายทีหนึ่ง

เดิมคิดว่าจะผลักซูจื่อหังออกไปได้

ไม่คาดคิดว่าพอยื่นมือผลักออกไปแล้วฝ่ายชายจะแน่นิ่งไม่ขยับ

ซูฟาเสียงอึ้งงัน แววตามีความประหลาดใจผุดขึ้นแวบหนึ่ง เนิ่นนานก็ยังไม่ได้สติกลับมา

"จื่อหัง เจ้าอย่าทำเกินไปนัก หากเจ้ายังขวางอยู่ที่นี่ อย่าโทษข้า..."

"อาสามคิดจะทำอะไร" ซูจื่อหังจับมือของซูฟาเสียงทันควันก่อนจะออกแรงสะบัด ซูฟาเสียงถึงกับเสล้มนั่งลงกับพื้น

การกระทำนี้ทำพวกแม่เฒ่าตระกูลซูกับซูเฟิ่งอี๋ตกใจเป็นอย่างมาก

"จื่อหัง เจ้าทำอะไรน่ะ?" ซูฟาเสียงเป็นบุตรชายที่นางรักที่สุด หากถูกซูจื่อหังผลักจนเป็นอะไรไป นางไม่ละเว้นอีกฝ่ายแน่!

แม่เฒ่าตระกูลซูรีบเดินไปด้านหน้า ขณะกำลังจะพยุงซูฟาเสียงขึ้นมา คาดไม่ถึงว่าซูจื่อหังจะพาดมีดหั่นฟืนลงบนคอของซูฟาเสียง

"แม่ข้าคือพี่สะใภ้ใหญ่ของท่าน เป็นผู้อาวุโสของท่าน รับการคำนับจากท่านไม่ถือว่าเกินไป"

"ได้ๆๆ" เพื่อเอาชีวิตรอด คุกเข่าก็คุกเข่า ขอแค่ไม่ตาย กราบก็ยังได้ ซูฟาเสียงรีบคุกเข่าลงหน้านางหยู

พอเห็นซูฟาเสียงทำตาม ซูจื่อหังถึงเอามีดหั่นฟืนออก พูดเสียงเย็นว่า "วันหน้าหากให้ข้ารู้อีกว่าท่านแอบรังแกแม่ข้า ข้าก็จะฆ่าท่านเสีย ยังมีพวกท่านด้วย ท่านย่า ป้าใหญ่ ข้านับถือพวกท่านเป็นผู้อาวุโสและก็ขอพวกท่านทำตัวเป็นผู้อาวุโสสักหน่อย รักษาเกียรติซะบ้าง"

พูดถึงตรงนี้ ฝ่ายชายก็ยื่นมืออกไปชี้ทางประตู พูดว่า "เชิญเถิด"

พวกเขาถูกท่าทางไม่สนใจญาติมิตรของซูจื่อหังทำตกใจแทบแย่แล้ว พอประตูเปิดออกก็รีบวิ่งออกไปทางประตู หายวับไปจากลานเรือน

"ท่านพี่ ท่านไม่เป็นอะไรนะ" ถูซินเยว่รีบเดินมาดึงมีดหั่นฟืนในมือของซูจื่อหังออก

"ข้าไม่เป็นอะไร วางใจเถิด" ซูจื่อหังส่ายศีรษะ เดินไปข้างนางหยู คุกเข่าลงในทันใด

"จื่อหัง เจ้าทำอะไรน่ะ?"

"แม่ เป็นลูกที่อกตัญญู เป็นลูกที่ดูแลแม่ไม่ดี"

"ไม่ใช่นะ" นางหยูส่ายศีรษะรัว น้ำตาหลั่งออกมาจากเบ้าตาดุจมุกที่ขาดเชือกร้อย นางรีบหยุงซูจื่อหังขึ้นมา เช็ดน้ำตาและพูดว่า "เป็นแม่ เป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่อง เอาแต่ปล่อยให้คนรังแก"

"แม่ ลูกตัดสินใจแล้ว พวกเราไม่พักที่นี่แล้ว"

"หมายความว่าไง?" นางหยูชะงัก หันไปมองถูซินเยว่ ถูซินเยว่เองก็มีสีหน้างุนงง

"พวกเราสร้างบ้านใหม่ ไปสร้างที่อื่นกัน" ซูจื่อหังกัดฟันพูด "อีกสักพักข้าจะไปที่ศาลาว่าการดูว่ามีงานอะไรไหม หาเงินให้ครอบครัวสักหน่อยจะได้รีบสร้างบ้านใหม่ ยิ่งไกลจากพวกย่าเท่าไหร่ยิ่งดี"