หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง นิยาย บท 143

ไม่เพียงเท่านี้ บนร่างกายของอีกฝ่ายยังมีแผลที่อื่นด้วย บริเวณขาหลังกับตัวทีรอยแผลจากการถูกกรงเล็บข่วน แผลบางจุดลึกจนมองเห็นกระดูก

"เสี่ยวหวง เจ้าไปทำอะไรมา?" ใบหน้าของถูซินเยว่เต็มไปด้วยความตกใจ ซูจื่อหังเองก็ก้มตัวลง ตรวจดูแผลบนตัวของเสี่ยวหวงด้วยเช่นกัน จากนั้นก็ขมวดคิ้วและพูดว่า "รอยแผลพวกนี้เป็นรอยแผลของกรงเล็บเสือ"

"เล็บเสือ?"

ถูซินเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง

เสียงร้องอ่อนแรงดังขึ้นจากปากของเสี่ยวหวง มันใช้หัวถูไปมาที่ฝ่ามือของถูซินเยว่ทีหนึ่ง จากนั้นก็เข้าใกล้หญิงสาว ดูแล้วน่าเห็นใจและน่าสงสารเป็นอย่างมาก

ภาพของเสือในป่าที่แย่งชิงตำแหน่งเจ้าป่ากันแล่นผ่านในสมองของถูซินเยว่ทันที ดูท่าเสี่ยวหวงถูกเสือตัวอื่นรังแกเข้าให้เสียแล้ว โบราณก็ว่าไว้ว่าเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ เมื่อก่อนยอดภูเขาลูกนี้น่าจะเป็นอาณาเขตของเสี่ยวหวง หรือว่ามีเสือที่มาจากที่อื่น?

เสี่ยวหวงพูดไม่เป็น ถูซินเยว่ก็ไม่สามารถสื่อสารกับอีกฝ่ายได้ จึงได้แต่รีบหยิบเอาน่องแพะจากตะกร้าออกมายื่นให้เสี่ยวหวงกิน

น้ำพุศักดิ์สิทธิ์สามารถฟื้นฟูชีวิต และมีผลดีต่อการรักษาบาดแผลหลายอย่าง เสี่ยวหวงมีแผลมากมายขนาดนี้ ถ้าได้กินน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ก็จะช่วยให้มันหายดีเร็วขึ้น

เสี่ยวหวงก็ไม่ได้เจอถูซินเยว่มาสักพักแล้ว ดังนั้นเมื่อได้กลิ่นของน้ำพุศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง ก็กระโดดไปมาอย่างร่าเริง จากนั้นก็ก้มหัวลงตั้งใจกัดกินน่องแพะที่อยู่บนพื้น

กลับเป็นถูซินเยว่ที่เมื่อเห็นบาดแผลของอีกฝ่ายในใจเต็มไปด้วยความกังวล จึงรีบลุกขึ้นและพูดกับซูจื่อหังว่า "ที่รัก เจ้าอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเสี่ยวหวงก่อน ข้าไปดูรอบๆ ว่ามียาใช้ทำแผลไหม"

ซูจื่อหังพยักหน้า และพูว่า "เจ้าระวังหน่อย"

"วางใจเถอะ ข้าหาดูรอบๆ นี้แหละ" ถูซินเยว่พูดจบก็ก้มตัวไปลูบหัวของเสี่ยวหวง และพูดว่า "ข้าไปหายามาให้เจ้า เจ้ารอข้าตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบกลับมา"

"ฮรื่อ..." เสี่ยวหวงส่งเสียงร้อง สายตาที่มองไปยังถูซินเยว่เต็มไปด้วยความพึ่งพิง

ถูซินเยว่หันหลังเดินไปในพุ่มหญ้า หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หญิงสาวก็เดินกลับมาพร้อมกองยาสมุนไพรในมือ

"สมุนไพรข้าล้างตรงธารน้ำมาแล้ว บดละเอียดแล้วประคบวางไปบนตัวเสี่ยวหวงก็พอ"

ที่จริงแล้วสมุนไพรเหล่านี้ถูซินเยว่เก็บมาจากข้างในมิติ เดิมทีเธอได้เก็บสมุนไพรมาส่วนหนึ่งแล้ว แต่คิดว่าสมุนไพรเหล่านั้นรักษาแผลค่อนข้างช้า จึงไปนำสมุนไพรในมิติแห่งน้ำพุศักดิ์สิทธิ์มาแทน เพื่อว่าบาดแผลบนตัวของเสี่ยวหวงจะหายดีได้โดยเร็ว

หลังจากที่ประคบยาสมุนไพรให้เสี่ยวหวงแล้ว เสี่ยวหวงก็กินน่องแพะหมดแล้วเช่นกัน มันเงยหน้าขึ้นมามองถูซินเยว่ทีหนึ่ง แต่ยังไม่ทันที่ถูซินเยว่จะได้พูดอะไร มันก็หันหลังมุดไปในพุ่มหญ้าทันที

"หวังว่าเสี่ยวหวงจะไม่เป็นอะไร"

ตั้งแต่ที่เสี่ยวหวงช่วยชีวิตของตนเองจากหมีครั้งก่อน ถูซินเยว่ก็มีความรู้สึกพิเศษต่อเสี่ยวหวง ตอนนี้เสี่ยวหวงไม่ได้เป็นเพียงเพื่อนของเธอ แต่ยังเป็นผู้มีพระคุณของเธอด้วย

หลังจากที่กลับมาจากบนภูเขา ในใจของถูซินเยว่ก็ยังมีแต่เรื่องของเสี่ยวหวงอยู่ตลอด เธอนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียง ไม่ว่าอย่างไรก็นอนไม่หลับ

ซูจื่อหังเข้าใจว่าถูซินเยว่กำลังกังวลเรื่องอะไร จึงยื่นมือไปตบเบาๆ ที่หลังของหญิงสาว และพูดปลอบว่า "เสี่ยวหวงต้องไม่เป็นอะไร วางใจเถอะ หากเจ้าไม่สบายใจละก็ พรุ่งนี้พวกเราขึ้นไปที่ภูเขาอีกครั้งดีไหม?"

“อืม” ถูซินเยว่พยักหน้า

ไม่ว่าจะเป็นห่วงเสี่ยวหวงมากแค่ไหน แต่เสี่ยวหวงก็ยังเป็นเสืออยู่ดี เธอจึงไม่สามารถพาอีกฝ่ายกลับมาที่บ้านได้ และเพราะไม่ว่าอย่างไรเสี่ยวหวงก็เป็นส่วนหนึ่งของภูเขา

หลังจากที่ใช้เนื้ออบแห้งปลอบใจเสี่ยวเป้ยเสร็จแล้ว ถูซินเยว่ก็เงยหน้าขึ้น มองไปที่นางหลิน ถามว่า "ท่านแม่ ทำไมอยู่ๆ วันนี้ก็คิดจะมาหาข้า? จะมาหาข้าก็ไม่เลือกวันเสียหน่อย วันนี้ลมแรงขนาดนี้ จะไม่สบายเอาได้"

"วางใจเถอะ แม่ไม่เป็นไร" นาหงลินส่ายหน้า เมื่อเห็นว่าในบ้านมีเพียงถูซินเยว่คนเดียว จึงถามด้วยความสงสัยว่า "แม่สามีเจ้ากับจื่อหังล่ะ?"

"อ้อ จื่อหังออกไปเก็บแห ส่วนท่านแม่(สามี)ไปบ้านภรรยาหยวนเป่าแล้ว" ตั้งแต่ที่เมื่อวานหมอบอกว่าร่างกายเธอเย็นมาก ปกติซูจื่อหังจึงไม่ให้เธอแตะน้ำเย็นอีก

วันนี้อยู่ๆ อุณหภูมิก็ลดลง ทำให้ซูจื่อหังยิ่งไม่อนุญาตให้เธอออกไป เขาจึงออกไปเก็บแหคนเดียว

ส่วนนางหยู ไปที่บ้านภรรยาหยวนเป่า เพื่อให้อีกฝ่ายมาฆ่าปลา

"แบบนี้เองหรือ" นางหลินพยักหน้า แล้วคิดถึงจุดประสงค์ที่ตนเองมาที่นี่ จึงพูดว่า "จื่อหังไม่อยู่ยิ่งดี แม่กำลังมีเรื่องอยากจะถามเจ้าอยู่พอดี จื่อหังกับหมิงซวนเป็นอย่างไรกันแน่?"

นางหลินพูดอย่างช้าๆ กลัวว่าถูซินเยว่จะยังไม่รู้เรื่องนี้ หากตนเองพูดรีบร้อนเกินไป ถูซินเยว่จะเสียใจ

แต่คาดไม่ถึงว่า ถูซินเยว่ได้ยินแล้วกลับนิ่งเฉย ส่ายหัวและพูดว่า "ท่านแม่วางใจเถอะ ท่านพี่กับถูหมิงซวนไม่ได้เกี่ยวข้องกัน"

พูดแล้ว ถูซินเยว่ก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเช้าเมื่อวานให้นางหลินฟัง

หลังจากที่นางหลินฟังจบ ใบหน้าก็มีท่าทีโมโห กัดฟันและพูดว่า "คิดไม่ถึงจริงๆ เลยว่าหมิงซวนจะเป็นคนแบบนี้ ข้าเห็นนางเสื้อผ้าหลุดรุ่ยแบบนั้นก็ตกใจแทบแย่"

ถูซินเยว่กลับถามว่า "จริงด้วย เด็กในท้องถูหมิงซวนยังดีอยู่ไหม?"