หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง นิยาย บท 165

"พี่ซินเยว่!" เสี่ยวเป้ยเข้ามาปุ๊ปก็กอดเอวของถูซินเยว่พูดด้วยความดีใจว่า "พี่ซินเยว่คิดถึงเสี่ยวเป้ยไหม!"

"คิดถึงสิ!" ถูซินเยว่ยิ้มพลางเอามือบีบแก้มเสี่ยวเป้ย

เสี่ยวเป้ยสูงขึ้นเร็วมาก แต่เวลายิ้มก็ดูน่ารักมากเหมือนกัน ถูซินเยว่มองเสี่ยวเป้ยแล้วก็คิดว่าได้เวลาต้องคุยกับแม่เรื่องส่งเสี่ยวเป้ยไปเรียนที่สำนักบัณฑิตได้แล้ว

"เข้ามาเร็ว เดี๋ยวพี่เอาอะไรอร่อย ๆ ให้กิน" ถูซินเยว่เงยหน้าขึ้น ไม่อยากจะทำให้เสียบรรยากาศจึงหันมองถูชิวหลานกับแม่เฒ่าตระกูลถูแล้วบอกว่า "ท่านป้ากับท่านย่าก็เข้ามานั่งก่อนสิ"

ถูซินเยว่พูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ไม่คิดว่าถูชิวหลานได้กำไรแล้วยังจะทำตัวพาลอีก นางพูดด้วยน้ำเสียงส้อเสียดว่า "จุ๊ ๆ ๆ ดูเครื่องเรือน ดูการตกแต่ง ทั้งตู้ทั้งโต๊ะคงทำใหม่หมดเลยสินะ? ข้าง ๆ นั่นยังมีไม้แกะสลักอีก ทำไมจู่ ๆ พวกเจ้าถึงได้รวยขึ้นมาได้ขนาดนี้นะ คงไม่ใช่ได้จากการทำอะไรที่ผิดศีลธรรมหรอกนะ?"

ตระกูลซูยากจนมาตั้งหลายปี จู่ ๆ ก็มีเงินขึ้นมาแบบนี้มันก็ชวนสงสัยจริง ๆ นั่นแหละ

แต่ว่าเงินนี้เป็นเงินที่ถูซินเยว่กับซูจื่อหังค่อย ๆ สะสมกันมาที่ละเล็กทีละน้อย ได้มาโดยสุจริต ครั้งนั้นที่ไปงัดเงินมาจากปากเฉินหัวสิบตำลึง พวกเขาไม่เห็นพูดถึงสักคำ ถูชิวหลานพูดแบบนี้บอกได้เลยว่าจงใจประชด

ถูซินเยว่ก็ใช่จะยอมให้ใครรังแกง่าย ๆ เธอพูดอย่างเย็นชาว่า "ถ้าท่านป้าคิดว่าเงินของเราได้มาโดยผิดศีลธรรม บ้านหลังนี้สกปรกนักล่ะก็ ก็เชิญยกเท้าอันสูงส่งก้าวข้ามธรณีประตูออกไปเลยดีกว่าจะได้ไม่ต้องเปื้อนรองเท้าของท่านด้วย"

เดิมทีถูชิวหลานก็แค่ปากไวเลยประชดไป ไม่คิดว่าถูซินเยว่จะคิดข้ามขั้นไปขนาดนี้ นางโมโหขึ้นมาทันทีแล้วก็ด่าว่า "ถูซินเยว่ เจ้าอย่าคิดว่าแค่เจ้าสร้างบ้านหลังใหญ่ก็จะอยู่เหนือคนอื่น ข้าบอกเจ้าไว้เลย เหลียงหย่งของพวกข้ารวยกว่าเจ้าเยอะ!"

ถูชิวหลานไม่พูดถึงเรื่องนี้ยังไม่เท่าไหร่แต่พอพูดถึงแล้วถูซินเยว่ก็อยากจะขำ

สันดานอย่างเหลียงหย่ง อย่าว่าแต่บ้านพอมีตังหน่อยเลย ต่อให้รวยมาก ถูซินเยว่ก็ยังดูถูกเขาอยู่ดี!

มีเมียแล้วยังจะไปหาคนนู้นคนนี้อีก แล้วยังคิดจะให้ตัวเองนอนด้วยอีกต่างหาก? ตอนนี้ถูหมิงซวนกำลังท้อง ถ้าไม่ใช่เพราะลูกในท้องของถูหมิงซวนป่านนี้คงโดนตระกูลเหลียงไล่ออกจากบ้านเพราะเรื่องฉาวโฉ่ในตอนนั้นไปตั้งนานแล้ว

ถ้าเธอเป็นถูชิวหลานละก็ เรื่องน่าอายแบบนี้คงจะปิดเงียบไม่หยิบยกออกมาพูดอีกเลย แต่ถูชิวหลานมาจนถึงขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวเองอีก ยังมีหน้ามาโม้เหลียงหย่งต่อหน้าเธออีกหรือ?

ถูซินเยว่หัวเราะเยาะ มุมปากก็ทำท่าเยาะเย้ย

ถูชิวหลานเองก็คิดมาถึงจุดนี้แล้วเหมือนกัน นางเสียหน้าต่อหน้าถูซินเยว่สองหนแล้ว ตอนนี้สีหน้าซีดเผือดราวกับกินแมลงวันเข้าไปอย่างนั้นแหละ ผ่านไปพักหนึ่งก็ยังไม่ดีขึ้น

"ถูซินเยว่ เจ้า เจ้า เจ้า!... ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

"พอได้แล้ว!" แม่เฒ่าตระกูลถูที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นมาน้ำเสียงเย็นชา "ให้มันรู้เสียบ้างว่านี่บ้านใคร หรืออยากจะโดนไล่ออกไปจริง ๆ? ในเมื่อมากินข้าวก็กินข้าวดี ๆไป"

"ท่านแม่?!" ถูชิวหลานมองแม่เฒ่าตระกูลถูด้วยความเหลือเชื่อ ในสายตาเต็มไปด้วยความตกใจ

ที่ผ่านมาท่านแม่เข้าข้างนางตลอด ทำไมคราวนี้ถึงเข้าข้างถูซินเยว่? เห็นนางโดนถูซินเยว่รังแกแบบนี้แล้วแต่ท่านแม่กลับไม่รู้สึกอะไรเลยงั้นหรือ?!

ถูชิวหลานรู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที!

แม่เฒ่าตระกูลถูกำลังคิดแผนอื่นอยู่ในใจ

ที่ผ่านมา นางดูถูกถูซินเยว่กับซูจื่อหัง เพราะว่าถูซินเยว่ทั้งอัปลักษณ์ทั้งสติไม่ดี ซูจื่อหังก็ยากจนไม่มีอะไรสักอย่าง แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ถูซินเยว่เปลี่ยนไปมาก ไม่เพียงแต่ไม่มีร่องรอยของรูปร่างหน้าตาที่ทั้งอ้วนทั้งอัปลักษณ์เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่เธอยังสวยขึ้นเรื่อย ๆ สวยกว่าถูหมิงซวนไปแล้วด้วยซ้ำ

ฉงเป่าตัวเป็นเด็กแต่สมองเป็นผู้ใหญ่ พอโดนถามตรง ๆ ออกไปแบบนี้ถูชิวหลานก็หน้าแดงทันที

นางกัดฟันกรอด สุดท้ายก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อสามชั้นยัดเข้าปากไปด้วยความไม่พอใจ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

เห็นท่าทางกล้ำกลืนของถูชิวหลานแล้ว นางหยูที่เดิมทีกำลังลังโกรธก็อยากขำขึ้นมาแทน นางลูบหัวฉงเป่าแล้วพาฉงเป่ามานั่งที่โต๊ะ

ถูซินเยว่ยกอาหารทั้งหมดมาที่โต๊ะแล้วนั่งลงข้าง ๆ ซูจื่อหัง

ระหว่างรับประทานอาหาร ถูซินเยว่ก็อธิบายที่มาที่ไปของฉงเป่าให้นางหลินกับถูซานฟัง

นางหลินก็ชมว่าคนบ้านนี้จิตใจดี เรื่องนี้ก็นับว่าผ่านไปด้วยดี

แต่เสี่ยวเป้ยที่นั่งอยู่ข้างฉงเป่ากลับรู้สึกแปลกประหลาดกับเด็กที่ยังเล็กกว่าตัวเอง แต่ฉงเป่านิสัยค่อนข้างเย็นชาเย่อหยิ่ง ปกติต้องคอยเอาใจนางหยูก็มากพอแล้ว ตอนนี้เขาจึงไม่สนใจเสี่ยวเป้ยเลย ทำให้เสี่ยวเป้ยได้แต่แอบมองฉงเป่า

หลังจากทานข้าวกันเสร็จ แม่เฒ่าตระกูลถูกับถูชิวหลานนั่งเขี่ยฟันอยู่ในลานบ้าน นางหลินเข้ามาช่วยถูซินเยว่ล้างจาน แล้วอาศัยจังหวะที่มีกันเพียงสองคนแม่ลูกกระซิบเบา ๆ ว่า "ซินเยว่ เจ้าดูสิเสี่ยวเป่าน่ารักจะตาย เจ้ากับจื่อหังไม่คิดจะมีสักคนหรือ?"

ตอนนี้หมิงซวนก็ท้องแล้ว ถ้าซินเยว่ยังไม่ท้องจะโดนคนอื่นหัวเราะเยาะเอาได้

ถูซินเยว่เห็นหน้าตาร้อนใจของนางหลินแล้วก็ปวดหัวจนต้องกุมขมับ ตายแล้ว ๆ เอาอีกแล้ว

ปกติก็โดนนางหยูเร่งเร้าอยู่บ่อย ๆ ตอนนี้ท่านแม่ยังมาเร่งอีก... นี่จ้องจะให้พวกเขามีลูกให้ได้เลยใช่ไหม!