หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง นิยาย บท 56

นางหยูไม่เคยไปล่าสัตว์บนภูเขามาก่อน ดังนั้นนางจึงไม่รู้รายละเอียดใด ๆ แน่นอนว่านางไม่มีทางคิดได้ว่าจะมีเสือมาช่วยถูซินเยว่ล่าสัตว์

หลังจากนำของทั้งหมดออกจากตะกร้าแล้ว นางหยูก็มองไปที่ถูซินเยว่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก ๆ ซึ่งมองมาที่ตนอย่างกระสับกระส่าย จากนั้นก็หัวเราะออกมาว่า "ก็ได้ ๆ แม่ไม่ถามเจ้าแล้ว แต่เจ้าต้องระวังให้มาก ต่อไปหากจะขึ้นไปบนภูเขาอีก ก็ต้องรีบไปรีบกลับ ห้ามรอจนฟ้ามืดเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

“เข้าใจแล้ว!" ถูซินเยว่พยักหน้างก ๆ รอยยิ้มหวานปรากฎบนใบหน้า

นางหยูห่วงใยเธอ เธอเองก็รู้ดีว่าบนเขานั้นอันตราย แต่ตอนนี้ที่บ้านไม่มีที่ดินทำกิน เธอจึงไม่สามารถนั่งเฉย ๆ ได้

เลียงผาที่หามาได้ในวันนี้ ก็น่าจะขายได้สักครึ่งตำลึง

เมื่อนึกขึ้นได้ จู่ ๆ ถูซินเยว่ก็หยิบกระต่ายอ้วนขึ้นมาแล้วพูดว่า "ท่านแม่ ครอบครัวของหยวนเป่านำผักมาให้เราเยอะแยะ เราก็ไม่ควรรับของของคนอื่นมาเปล่า ๆ ข้าว่าข้าเอากระต่ายตัวนี้ไปให้พวกเขาดีกว่า"

นางหยูไม่ใช่คนตระหนี่ถี่เหนียว เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า พูดขึ้นว่า "เอาสิ หากเจ้าไม่พูดขึ้นมาข้าก็กำลังคิดอยู่พอดีว่าจะเอาอะไรไปตอบแทนบ้านหยวนเป่าดี ตอนนี้บ้านเราก็คงจะมีแต่ของพวกนี้แหละที่จะเอาไปให้พวกเขาได้"

ในช่วงสองสามวันนี้ มือของนางอาการดีขึ้นมาก นางหยูตั้งใจว่าอีกสองวันก็จะปรับปรุงดินในสวนหลังบ้าน ปลูกมันฝรั่งและหัวไชเท้า ฤดูหนาวใกล้จะมาถึงแล้ว ถึงตอนนั้นหากอากาศเย็นลง ผักป่าต่าง ๆ ในนาก็จะแห้งเหี่ยว ต้องปลูกผักไว้กินเองจะดีกว่า

ถูซินเยว่เก็บข้าวของของเธอ จากนั้นก็หยิบกระต่ายขึ้นมาพร้อมจะออกไปบ้านของหยวนเป่า

ก่อนออกจากบ้าน ถูซินเยว่ก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ทันใดนั้นก็หันหลังกลับมาหานางหยูถามขึ้นว่า "ท่านแม่ สองสามวันมานี้ท่านป้าได้มาหาเรื่องที่บ้านอีกหรือเปล่า?"

นางหยูชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงส่ายหัวขึ้นว่า "ซินเยว่เจ้าวางใจเถอะ ป้าเจ้าไม่ได้มาที่นี่หรอก"

นับตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งล่าสุดกับหลางฮุย นางหยูก็รู้ไส้รู้พุงซูเฟิ่งอี๋จนหมดนางต้องการสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่น ในช่วงสองสามวันมานี้ก็พยายามจะทำลายชื่อเสียงของถูซินเยว่ เที่ยวป่าวประกาศว่าถูซินเยว่มีพฤติกรรมโหดร้าย แม้ว่านางหยูจะไม่ได้ออกไปข้างนอก แต่นางก็รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี

นางได้แต่รู้สึกเกลียดตัวเอง เพราะเมื่อก่อนนางคิดแต่จะให้ครอบครัวสงบสุข ดังนั้นไม่ว่าซูเฟิ่งอี๋จะรังแกนางถึงเพียงไหน นางก็ได้แต่กัดฟันอดทนอดกลั้นต่อไป วันนี้ถึงได้รู้ว่าตัวเองในอดีตนั้นน่าหัวเราะถึงเพียงไหน

“ไม่มาก็ดีแล้ว" ถูซินเยว่พยักหน้า รู้สึกวางใจลงได้

ซูเฟิ่งอี๋ชอบก่อปัญหา เป็นไม้แก่ดัดยาก ถึงแม้ว่าถูซินเยว่จะสั่งสอนนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า สงบอยู่ได้ไม่นาน ผ่านไปครู่เดียวก็ทำตัวราวกับแมลงสาบที่ตีไม่ตายขึ้นมาอีก กระโดดไปมา สร้างความรังเกียจให้แก่ผู้อื่น

แต่ช่วงนี้ ถูซินเยว่มัวแต่ยุ่งอยู่กับการสร้างเนื้อสร้างตัว จึงไม่มีเวลาไปใส่ใจซูเฟิ่งอี๋

อีกฝ่ายอยู่ไกล ๆ ก็ดีแล้ว หากยังมายุ่งกับเธอ เธอก็คงปล่อยไปไม่ได้อีก

ถูซินเยว่กำชับให้นางหยูลงกลอนประตูให้ดี จากนั้นตนก็ออกไปบ้านหยวนเป่า

หมู่บ้านต้าเย่แบ่งออกเป็นฝั่งตะวันออกและตะวันตก บ้านตระกูลถูอยู่ที่ฝั่งตะวันออก ส่วนถูซินเยว่และครอบครัวอยู่ปลายสุดทางฝั่งตะวันตก ส่วนบ้านของหยวนเป่าอยู่ตรงกลางหมู่บ้าน หยวนเป่าเป็นบุตรคนเดียวจึงมีสมาชิกในครอบครัวไม่มากนัก

แววตาของเฉินเสี่ยวหวินเต็มไปด้วยความอิจฉาปนชื่นชม นางรู้สึกจริง ๆ ว่าถูซินเยว่ยอดเยี่ยมมาก ผู้ชายบางคนยังไม่มีความกล้าหาญเช่นนางเลย

แต่นึกไม่ถึงว่าเมื่อถูซินเยว่ ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาว่า "แต่ละคนก็มีความถนัดแตกต่างกันไป กระต่ายอ้วนตัวนี้เจ้ารับไว้เถอะ"

พูดจบนางก็เหลือบมองดูท้องฟ้า จึงหยิบตะกร้าขึ้นมาและพูดว่า "ข้าต้องกลับก่อนแล้ว ท่านแม่ยังรอข้าทำกับข้าวอยู่ที่บ้านน่ะ"

“เจ้าเอากระต่ายนี้มาให้ข้า?" เมื่อครู่เฉินเสี่ยวหวินได้แต่งงงันยังไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อตั้งสติได้แล้วก็ตาลุกวาว รีบปฏิเสธไปว่า "ไม่ได้ ๆ ๆ ข้าจะรับกระต่ายตัวนี้ไว้ไม่ได้"

เมื่อครู่ตอนที่นางนำผักไปส่งให้ถูซินเยว่ที่บ้าน ก็พอจะเห็นว่าสภาพที่บ้านของถูซินเยว่เป็นเช่นไร นอกจากนี้ที่นางนำผักไปให้ ก็เพื่อตอบแทนที่ถูซินเยว่ช่วยชีวิตนางเอาไปไว้ จึงไม่ได้ต้องการสิ่งใดตอบแทนแม้แต่น้อย ตอนนี้ หากว่ารับของของถูซินเยว่ไว้อีก มันก็เท่ากับว่า.....

ขณะที่เฉินเสี่ยวหวินกำลังคิดอยู่นั้น ถูซินเยว่ก็หัวเราะออกมา "เอาล่ะ ๆ ๆ พี่สะใภ้หยวนเป่า ผักเมื่อเช้าเป็นน้ำใจของเจ้า ส่วนกระต่ายตัวนี้ก็เป็นน้ำใจของข้า เจ้าไม่ต้องคิดมาก รับไว้ก็พอ ข้าขึ้นเขาไปล่าสัตว์บ่อย แค่กระต่ายตัวเดียวไม่เป็นไรหรอก"

พูดจบ ด้วยกลัวว่าพี่สะใภ้หยวนเป่าจะปฏิเสธ ถูซินเยว่จึงรีบร้อนหันหลังกลับ

เธอแค่อยากจะมอบกระต่ายตัวนี้ให้กับเฉินเสี่ยวหวินจริง ๆ แต่นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะคิดมากถึงเพียงนี้

หญิงสาวไม่ปล่อยให้พี่สะใภ้หยวนเป่าได้มีเวลาลังเล ก็นำกระต่ายตัวนั้นวางไว้บนโต๊ะ แล้วแบกตะกร้าขึ้นหลังเดินจากไป