หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง นิยาย บท 61

เมื่อถูซินเยว่กำลังสังเกตอีกฝ่ายอยู่นั้น อีกฝ่ายก็กำลังสังเกตถูซินเยว่อยู่เหมือนกัน

"นี่คือ..." หนิงอวี้ถามขึ้นอย่างประหลาดใจ หญิงสาวมีรูปร่างอ้วนกลมราวกับซาลาเปาตรงหน้านี้เขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน และดูเหมือนว่าจะไม่ได้มาซื้อภาพ หรือว่าจะเป็นเพื่อนของจื่อหัง?

นับตั้งแต่ที่ถูซินเยว่ได้ลดน้ำหนักอย่างจริงจังนั้น ดูเหมือนว่าเธอจะไม่อ้วนเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ถูซินเยว่ตอนนี้ดูดีขึ้นมาก

บางครั้ง คนอ้วนที่ดูสะอาดสะอ้านก็ดูดีไม่น้อย

หลังจากได้ยินคำถามของหนิงอวี้แล้ว ซูจื่อหังก็เหลือบมองไปยังถูซินเยว่ และกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่ไม่รู้ทำไมถูซินเยว่กลับพูดขึ้นมาทันทีว่า "ข้าเป็นน้องสาวของพี่ซู"

ซูจื่อหังกระดกมุมปาก

ใบหน้าของหนิงอวี้เต็มไปด้วยความสับสน และพูดว่า "แปลกจัง ทำไมข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจื่อหังมีน้องสาว"

เขาจำได้ว่าพ่อของซูจื่อหังเสียชีวิตไปนานแล้ว และแม่ของเขาเป็นหม้าย ทำไมอยู่ดี ๆ ก็มีน้องสาวตัวโตขนาดนี้มาปรากฎตัวขึ้น? นอกจากนี้ถูซินเยว่ และซูจื่อหังก็ดูไม่มีที่อะไรเหมือนกันแม้แต่น้อย

หนิงอวี้สีหน้าแสดงความสงสัย และถูซินเยว่ก็รีบพูดเสริมว่า "ข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่ซูน่ะ"

พูดจบ เธอก็เหลือบมองไปที่ซูจื่อหังโดยไม่รู้ตัว ดวงตามีความรู้สึกผิดเล็กน้อย

ถูซินเยว่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป เมื่อหนิงอวี้ถามขึ้นเมื่อครู่ก็พูดแบบนั้นออกไปโดยไม่รู้ตัว ซูจื่อหังหน้าตาหล่อเหลา แต่เธอกลับไม่น่าดูเลยสักนิด เขาแต่งงานกับเธอมันช่างดูเหมือนดอกฟ้ากับหมาวัดจริง ๆ

การมีภรรยาที่อ้วนแบบนี้ หากพูดกันในหมู่บ้านต้าเย่เธอก็ยังพอรับได้ แต่ถูซินเยว่หวังว่าซูจื่อหังจะไม่ต้องขายหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเขา

กระแอมไอขึ้นมาหนึ่งที ถูซินเยว่ก็พยักหน้าอย่างหนักแน่นและพูดว่า "ใช่ ข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่ซู"

หนิงอวี้เหลือบมองร่างอ้วน ๆ ตรงหน้าด้วยสีหน้าแปลก ๆ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่ยังไงเขากับซูจื่อหังก็เป็นแค่เพียงเพื่อนร่วมห้องกัน อีกฝ่ายจะมีหรือไม่มีลูกพี่ลูกน้อง เขาเองก็ไม่อาจรู้ได้

เมื่อนึกได้ถึงตรงนี้ หนิงอวี้จึงพูดขึ้นว่า "พอดีเลย ข้านำอาหารกลางวันมาให้จื่อหัง วันนี้ตอนเที่ยงข้าไปหยิบซาลาเปามาเพิ่มสองสามชิ้นด้วยล่ะ"

พูดจบ หนิงอวี้ก็เปิดฝากล่องอาหารออก และเผยให้เห็นผักที่อยู่ข้างใน

ในกล่องอาหารมีเพียงมีซาลาเปาสองลูกวางอยู่บนข้าวและมีผักกวางตุ้งจำนวนเล็กน้อยวางอยู่ข้าง ๆ ข้างบนผักกวางตุ้งมีหยดน้ำมันเคลือบอยู่เล็กน้อย ที่เหลือก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นแล้ว

แม้ว่าถูซินเยว่จะรู้มานานแล้วว่าอาหารในสำนักบัณฑิตไม่ดี แต่เมื่อเธอเห็นด้วยสายตาตัวเองแล้วนั้นก็รู้สึกขมขื่นอย่างมาก

หญิงสาวเม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไร เธอรู้ว่าซูจื่อหังต้องประหยัดเงินและกินอาหารที่แย่ที่สุดในโรงอาหาร เธอมองไปที่ซูจื่อหัง ถูซินเยว่อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "พี่ซู ต่อไปนี้เจ้าควรเพิ่มเนื้อสัตว์ลงไปด้วยนะ กินเช่นนี้มันไม่มีสารอาหารเลย"

เดิมทีถูซินเยว่ต้องการจะพูดเตือนเขา แต่คาดไม่ถึงว่าเมื่อซูจื่อหังได้ยินคำพูดของเธอแล้ว กลับไม่ถามหรือตอบอะไรไป เพียงแต่มองตรงไปที่หน้าของถูซินเยว่แล้วขมวดคิ้วแน่นถามว่า "เจ้าพูดโกหกทำไม?"

เขาไม่รู้ว่าทำไมเมื่อครู่ถูซินเยว่ถึงพูดโกหก แต่เพื่อปกป้องใบหน้าของถูซินเยว่ต่อหน้าคนอื่น เขาจึงไม่ได้พยายามจะซักไซ้ไล่เลียง ตอนนี้เมื่อหญิงสาวเดินจากไปแล้ว เขาเพียงต้องการทำให้ตัวตนของอีกฝ่ายชัดเจนก็เท่านั้นเอง

ในใจของเขานั้น แม้ว่าจะรู้สึกรังเกียจถูซินเยว่ในตอนแรก และไม่ได้เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นภรรยาของตน แต่ทว่าทั้งสองคนได้ผ่านอะไรมามากมาย แล้วเขาจะไม่ให้เกียรติอีกฝ่าย พูดออกไปให้ชัดเจนได้อย่างไรเล่า?

หนิงอวี้อ้าปากค้างไปชั่วขณะ หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็พูดอย่างงงงันว่า "ที่แท้ก็เป็นภรรยาของเจ้านั่นเอง แต่ภรรยาของเจ้าไม่เห็นเหมือนที่เขาล่ำลือกันเลยนี่นา"

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ถูซินเยว่ที่เขาเพิ่งเห็นนั้นค่อนข้างน่ารักและดูสะอาดสะอ้าน

น่ารักและสะอาดสะอ้าน หากผู้คนในหมู่บ้านต้าเย่รู้ว่าหนิงอวี้ประเมินถูซินเยว่แบบนี้แล้วล่ะก็ เดาได้เลยว่าผู้คนในนั้นต้องกระอักเลือดออกมาเป็นแน่

ตอนนี้ถูซินเยว่กำลังจะกลับไปที่หมู่บ้านต้าเย่แล้ว แม้ว่าเธอจะอยากรู้มากว่าซูจื่อหังให้อะไรกับตน แต่เธอก็เป็นเด็กดีที่เชื่อฟังมาโดยตลอด แม้ว่าในขณะนี้เธอจะอยากรู้มากขนาดไหน แต่เธอก็ต้องอดทนไว้ และตั้งใจรีบกลับไปเปิดดูที่บ้าน

วันนี้ได้เงินมาไม่น้อย หญิงสาวซ่อนถุงผ้าและเงินไว้ในอก และรีบเดินไปอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นก็มีเกี้ยวคันเล็กออกมาจากสำนักแพทย์ที่อยู่ด้านข้าง สายลมเย็นพัดผ่านทำให้ม่านที่อยู่บนเกี้ยวปลิวขึ้นเผยให้เห็นคนที่กำลังนอนอยู่ข้างในนั้น

บุคคลนี้คือหลางฮุยซึ่งถูกถูซินเยว่ทุบตีจนเกือบเสียชีวิตในวันนั้น

เขานอนอยู่บนเบาะนุ่ม ๆ แต่หลังจากเห็นถูซินเยว่ ม่านตาของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้นและพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา