หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง นิยาย บท 62

ท่าทางของหลางฮุยนั้นลนลานเป็นอย่างมาก ราวกับเห็นศัตรูที่เคียดแค้นอย่างมาก ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

หากไม่ใช่ว่าถูกถูซินเยว่ทำร้่ายจนสาหัสและไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แบบนี้ เขาคงจะกระโดดลงจากรถม้าเข้ารัดคอของถูซินเยว่ไปแล้ว

เขาถูกตัดลิ้นออกไป หลางฮุยก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ และทำได้เพียงเฝ้าดูถูซินเยว่จนละสายตาไป

ใขขณะนั้นเองถูซินเยว่ที่กำลังเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน จู่ ๆ ก็ดูเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็หันกลับไปมองทางรถม้า

เมื่อทั้งสองสบตากัน ถูซินเยว่ก็ค่อย ๆ หรี่ตาลง จากนั้นก็หันหลังกลับและเดินจากไปโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ภายใต้การจ้องมองของหลางฮุย

เธอเคยได้ยินคนในหมู่บ้านพูดมาก่อนว่าหลางฮุยมีคนหนุนหลังอยู่ แต่เธอคาดไม่ถึงว่าหลางฮุยจะถึงกับมีเกี้ยวนั่ง สำหรับชาวบ้านที่ยากจน แค่ได้นั่งเกวียนวัวไปตลาดก็ถือว่าเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยแล้ว

อย่างเช่นถูซินเยว่ ทำได้เพียงเดินเท้าไปตลาดเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าตอนนี้เธอจะรู้ว่าฐานะของหลางฮุยสูงส่งเพียงใด แต่ถูซินเยว่ก็ไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อย ใครใช้ให้อีกฝ่ายกล้ามารังแกตนก่อน เธอถูซินเยว่ไม่เคยกลัวใคร ต่อให้เป็นอ๋องจากสวรรค์มายั่วโมโหเธอก็ต้องชดใช้

มุมปากของหญิงสาวเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างเย็นชา และเธอก็หายตัวไปในฝูงชนในพริบตา

หลางฮุยโกรธจนแทบจะคลั่ง เขาใช้มือทุบตีไปที่ภรรยาที่อยู่ข้าง ๆ อย่างแรง ราวกับคนเสียสติจนเถียนชุ่ยฮวาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นด้วยความเจ็บปวด และถามขึ้นอย่างไม่พอใจว่า "หลางฮุยเจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ มาตีข้าทำไม”

เดิมทีนางเป็นภรรยาของหลางฮุย แต่นับตั้งแต่พี่สาวของหลางฮุยแต่งงานกับพ่อบ้านของนายอำเภอ เขาก็เริ่มดูถูก และรังเกียจที่นางหน้าตาน่าเกลียด และไล่ให้นางกลับบ้านพ่อแม่ไป

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เถียนชุ่ยฮวายังรู้ด้วยว่าหลางฮุยทำสิ่งที่โหดเหี้ยมไร้ยางอาย ไม่รู้ว่าไปทำเลวระยำไว้ถึงขั้นไหน

แต่เดิมนางปฏิเสธที่จะขอดูแลหลางฮุย แต่นางคิดว่าหลางฮุยมีพี่สาวที่ร่ำรวย นางจึงตอบตกลง แต่คาดไม่ถึงว่าหลังจากกลับมาแล้วนางจึงเพิ่งพบว่าหลางฮุยไม่มีสิ่งที่บ่งบอกถึงความเป็นชายเหลืออยู่แล้ว

ผู้ชายที่ไม่มีสิ่งที่แสดงถึงความเป็นชายแล้วจะมีประโยชน์อะไร เถียนชุ่ยฮวาอยากจะสะบัดก้นแล้วเดินหนีไปทันที ตอนนี้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายได้แต่ชี้มือไปข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง นางเหลือบไปมองแต่ก็ไม่เห็นอะไร นางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและปิดม่านรถม้าลงแล้วพูดขึ้นว่า “ทำอะไรของเจ้า อาการบาดเจ็บเจ้ายังไม่หายดี เจ้ายังมีหน้าไปถูกใจเด็กสาวคนไหนอีกอย่างนั้นหรือ?

เถียนชุ่ยฮวาพูดขึ้นอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย นับตั้งแต่รู้ว่าหลางฮุยไม่มีความเป็นชายอีกต่อไป นางก็เอาแต่หาเรื่อง พูดแทงใจดำยั่วโมโหหลางฮุย

เถียนชุ่ยฮวาถูกขอให้มาปรนนิบัติรับใช้หลางฮุย แต่หลางฮุยกลับรู้สึกว่ากำลังจะถูกอีกฝ่ายยั่วโมโหจนตาย

เขาหายใจเข้าลึก ๆ ไม่อยากทะเลาะกับอีกฝ่าย และค่อย ๆ หลับตาลงวางแผนจะบอกพี่สาวหลังจากอาการบาดเจ็บของเขาดีขึ้น

ถูซินเยว่ทำร้ายเขาแบบนี้ เขาจะไม่มีวันปล่อยอีกฝ่ายไปอย่างเด็ดขาด และภรรยาที่อยู่ตรงหน้าเขานี่อีก....... หลางฮุยเพ่งมองไปที่อีกฝ่ายด้วยสายตาที่น่ากลัว

ในเมื่อเขากลายเป็นเช่นนี้แล้ว ภรรยาที่สมควรตายคนนี้จะต้องถูกทรมานทรกรรม และใช้เป็นเครื่องมือให้เขาระบายความโกรธไปชั่วชีวิต

หลางฮุยถอนหายใจ

ตอนนี้แม้ว่าถูซินเยว่จะไม่ใส่ใจหลางฮุย แต่เธอก็ไม่ใช่คนโง่เช่นกัน

ลูกชายพาภรรยากลับไปเยี่ยมบ้านอยู่ดี ๆ ตอนไปดูจะมีความสุข แต่ต้องนอนซมกลับมา หากเป็นใครก็คงยากที่จะรับได้

ถูหมิงซวนมีทุกข์แต่ก็พูดออกมาไม่ได้ จึงต้องออกมาพูดระบายกับถูชิวหลาน เดิมทีคิดว่าถูชิวหลานจะปลอบใจนางดี ๆ แต่คาดไม่ถึงว่าถูชิวหลานกลับไล่นางออกไป ดุด่านางว่าไม่รู้จักประสีประสา ให้นางรีบกลับไปบ้านตระกูลเหลียงโดยเร็ว

ถูหมิงซวนเสียใจอย่างมาก นางรู้สึกว่าทั้งหมดนี้เกิดจากถูซินเยว่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางเห็นถูซินเยว่ฮัมเพลง ทำท่ากระโดดโลดเต้นขณะเดิน นางก็ยิ่งโกรธขึ้นไปใหญ่ นางโกรธแค้นถูซินเยว่มากจนอยากจะฉีกเธอเออกเป็นชิ้น ๆ

แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองเเละเคียดแค้น ถูซินเยว่เลิกคิ้วและมองไปที่อีกฝ่ายแล้วถามเบา ๆ ว่า "เจ้าต้องการอะไร?"

น้ำเสียงนั้นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าถูหมิงซวนไม่อยู่ในสายตาเธอแม้แต่น้อย

ถูหมิงซวนกัดฟันกรอดพูดขึ้นว่า "ถูซินเยว่ เจ้าจะมากไปแล้วนะ!"

เมื่อมองดูใบหน้าที่บิดเบี้ยวของหญิงสาว ถูซินเยว่ก็สับสนเล็กน้อยและพูดขึ้นอย่างไร้อารมณ์ว่า "ทั้ง ๆ ที่เจ้าเป็นบ้าเดินเข้ามาหาข้าก่อน แต่มาบอกว่าข้ามากเกินไป รบกวนเจ้าบอกข้าก่อนเถอะว่าข้าทำอะไรตรงไหนที่มันมากไปหรือ?"

ถูซินเยว่ดูสับสนงุนงง ทำไมช่วงนี้เธอถึงเจอผู้หญิงบ้า ๆ บอ ๆ อยู่เรื่อย? เธออยากจะรีบกลับไปเพื่อดูว่าซูจื่อหังมอบอะไรให้เธอ ก็ไม่ได้งั้นหรือ?

“เจ้าไม่รู้หรือว่าเจ้าทำอะไรลงไป? เจ้าจงใจทำร้ายให้เหลียงปินกลายเป็นเช่นนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ตระกูลเหลียงคงไม่ทำกับข้าแบบนี้....."

“ถูหมิงซวน!” ถูซินเยว่ขมวดคิ้วขึ้นและเหลือบมองอีกฝ่าย