หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง นิยาย บท 63

“เจ้าอย่าลืมนะว่าเป็นเจ้าเองที่กุลีกุจออยากจะแต่งเข้าบ้านตระกูลเหลียงเอง แล้วเจ้าก็อย่าลืมอีกด้วยว่าเจ้าและเหลียงปินสมคบคิดกัน เล่นตลกกับข้าและพี่ซู" ถูซินเยว่ขมวดคิ้วมองดูอีกฝ่าย จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ทำไม? ตอนนี้คิดว่าตัวเองเลือกแต่งงานกับคนผิด แล้วอยากจะมาหาเรื่องข้าอย่างนั้นรึ?"

ถูซินเยว่รู้สึกงุนงง ตระกูลเหลียงปฏิบัติต่อนางไม่ดี แล้วมันเกี่ยวอะไรกับตน? ถูหมิงซวนนี่ช่างแปลกคนจริง ๆ คิดจะโยนความผิดทุกอย่างมาให้กับตน ทำไมไม่ไตร่ตรองถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไปบ้าง

เมื่อเห็นถูหมิงซวนยังคงมองตนด้วยแววตาขุ่นเคือง ถูซินเยว่รู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นเกินจะเยียวยา เธอไม่อยากจะทนดูอีกฝ่ายอีกต่อไป จึงหันหลังเตรียมตัวจะออกเดินต่อ

ในเวลานี้ ถูหมิงซวนดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่าง จึงรีบเอื้อมมือไปคว้าถุงผ้าที่อยู่ใต้แขนเสื้อของถูซินเยว่ออกมา

“นี่คืออะไร?” ถูหมิงซวนยกถุงผ้าขึ้นมาแล้วถามถูซินเยว่อย่างสงสัย เมื่อครู่นางสังเกตเห็นแล้วว่าขณะที่ถูซินเยว่พูดคุยกับตนนั้นก็เอาแต่ก้มหน้าจ้องมองถุงผ้าในมือ

ถูซินเยว่ดูสนอกสนใจสิ่งนี้มาก ดังนั้นตนจึงต้องแย่งมันมาให้ได้

ถูหมิงซวนคิดในใจอย่างประสงค์ร้าย

หลังจากที่ถูซินเยว่เห็นการกระทำของอีกฝ่าย เธอก็ขมวดคิ้วที่แทบจะไม่สังเกตเห็น กัดฟันแล้วพูดว่า "เอาคืนมาให้ข้า!"

หากเป็นอย่างอื่นเธอก็คงไม่ใส่ใจ แต่นี่คือของที่พี่ซูมอบให้ เธอยังไม่ได้เปิดออกดูด้วยซ้ำ แต่กลับถูกถูหมิงซวนแย่งเอาไป

ถูหมิงซวนช่างเป็นคนที่เลวอย่างเพรียบพร้อมจริง ๆ กล้าฉกของของตนไปในขณะที่ตนไม่ได้ตั้งตัว

เมื่อเห็นถูหมิงซวนกำสิ่งนั้นไว้แน่น ถูซินเยว่ก็ย้ำอีกครั้ง ขมวดคิ้วขึ้นอย่างหมดความอดทน "เอาคืนมาให้ข้า!"

"ข้าไม่คืน!" ถูหมิงซวนหัวเราะเยาะ แล้วเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า "เก่งนักเจ้าก็มาเอาคืนเองซิ"

นับตั้งแต่ที่ถูซินเยว่หายจากอาการสติไม่ดี ถูหมิงซวนก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูจะสงบสติอารมณ์ได้ดีเป็นพิเศษ ไม่ว่าตนจะทำอะไร ก็ไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายเปลี่ยนสีหน้าได้ บางครั้งถูหมิงซวนก็เกลียดความสงบนิ่งที่เสแสร้งของถูซินเยว่เช่นนี้ นางเห็นแล้วก็รู้สึกไม่ชอบใจ

แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงสีหน้ากังวลเช่นนี้ ด้วยเหตุผลบางอย่างถูหมิงซวนรู้สึกได้ถึงชัยชนะของตน

ยิ่งถูซินเยว่โกรธมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

“ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย เอาคืนมา!”

ถูซินเยว่ขมวดคิ้ว ใครก็ตามที่รู้จักเธอดีจะรู้ว่าหญิงสาวจวนจะหมดความอดทนอยู่รอมร่อ แต่น่าเสียดายที่ถูหมิงซวนไม่รู้จักถูซินเยว่เอาเสียเลย นางนึกว่าในที่สุดนางก็มีโอกาสได้แก้แค้นถูซินเยว่

ดังนั้นถูหมิงซวนจึงไม่เพียงแต่ไม่คืนถุงผ้าให้ถูซินเยว่เท่านั้น ทั้งยังเปิดถุงผ้าออกอีกด้วย

เดิมทีนางคิดว่าถุงผ้านั้นมีบางสิ่งลึกลับซ่อนอยู่ แต่เมื่อเห็นสิ่งนั้นนางก็ต้องตกตะลึง นี่มันปิ่นปักผมเงินที่ตนอยากได้ไม่ใช่หรือ?

ปิ่นปักผมชิ้นนี้ราคาสองร้อยอีแปะ ในตอนนั้นเหลียงปินรู้สึกว่ามันราคาแพงเกินไป ไม่ว่าตนจะออดอ้อนสักเพียงใด อีกฝ่ายก็ไม่ยอมซื้อให้

แต่ตระกูลซูยากจนขนาดนี้ ถูซินเยว่จะมีปัญญาซื้อปิ่นปักผมชิ้นนี้ได้อย่างไร?

ถูหมิงซวนถูกความเกลียดชังเข้าครอบงำ นางโยนปิ่นปักผมในมือไปยังเถียงนาที่อยู่ข้าง ๆ โดยไม่คิด เถียงนามีแต่ดินโคลน หากปิ่นปักผมตกลงไปก็คงสกปรกเลอะเทอะอย่างมาก

ถูซินเยว่ที่จ้องมองอีกฝ่ายมาโดยตลอด เมื่อเห็นนางทำสิ่งนี้ขึ้นมาก็รีบกระโจนเข้าใส่ แม้ว่าหญิงสาวจะมือไม้คล่องแคล่วสามารถรับปิ่นปักผมเอาไว้ได้ แต่ทั้งร่างกับล้มลงกระแทกพื้นจนเสื้อผ้าเปื้อนเลอะเทอะไปทั้งตัว

แต่ทว่าถูซินเยว่กลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย นี่คือของขวัญชิ้นแรกที่พี่ซูของเธอซื้อให้ เธอต้องดูแลมันอย่างดี

ถูซินเยว่หยิบปิ่นปักผมสีเงินขึ้นมาไว้ตรงหน้า เป่าเศษดินออกแล้วใช้แขนเสื้อเช็ด จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนอย่างวางใจ

ถูหมิงซวนมองดูท่าทางของอีกฝ่าย หลักการความถูกต้องถูกความริษยาเข้าครอบงำ จู่ ๆ นางกลับยิ้มเยาะขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและถากถาง พูดขึ้นว่า "ถูซินเยว่ เจ้าทำแบบนี้มันก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ ข้าจะบอกเจ้าให้ ปิ่นปักผมอันนี้มันช่างงดงาม ต่างกับเจ้าที่หน้าตาอัปลักษณ์ เจ้าไม่คู่ควรกับปิ่นปักผมอันนี้สักนิด เจ้ารู้หรือเปล่าว่าปิ่นปักผมอันนี้ปักอยู่บนหัวเจ้ามันเหมือนอะไร มันเหมือนดอกไม้ที่ปักอยู่บนกองขี้วัวอย่างไรล่ะ....ฮ่า ๆ ๆ ๆ "

พูดจบ ถูหมิงซวนก็ราวกลับว่าได้ปลดปล่อย ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

เมื่อมองดูท่าทางของอีกฝ่ายนั้น ถูซินเยว่ก็รู้สึกอนาถใจยิ่งนัก

เธอขมวดคิ้วเหลือบมองอีกฝ่ายแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า "แม้ว่าข้าจะหน้าตาน่าเกลียด แต่ข้าก็ไม่สน ขอแค่พี่ซูซื้อของขวัญให้ ข้าก็พอใจแล้ว ไม่เหมือนบางคน คิดว่าตัวเองหน้าตางดงามราวกับนางฟ้า แต่สามีกลับไม่ยอมซื้อของขวัญให้"

“เจ้า ถูซินเยว่ เจ้ามันคนต่ำช้า!” เมื่อถูกพูดแทงใจดำเช่นนี้ ถูหมิงซวนก็ถึงกับหน้าแดงเป็นปื้น อยากจะเข้าไปฆ่าถูซินเยว่ให้ตาย

ถูซินเยว่เลิกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ เดินเข้าไปหาถูหมิงซวนแล้วถามขึ้นอย่างเย็นชาว่า "คนต่ำช้าเจ้าด่าใครรึ?"