กู้ชูหน่วนสตรีอัปลักษณ์ บทที่ 905

sprite

ในโลกนี้นอกจากอาหน่วนแล้วไม่มีผู้ใดที่สามารถรักษาขาของเขาได้

“ข้าต้องเชื่อเจ้าด้วยเหตุอันใด?”

“เจ้าก็เชื่อได้เพียงข้าเท่านั้น ไม่ใช่หรือ?”

เยี่ยจิ่งหานหรี่ดวงตาคู่อันตรายของเขาพร้อมกับพิจารณาคำพูดของกู้ชูหน่วน

อาการบาดเจ็บของเขารสาหัสเกินไป อาศัยเพียงแค่การเคลื่อนกำลังนั้นไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของตนให้ฟื้นคืนมาได้ ยิ่งกว่านั้นจุดปราณในร่างกายของเขาได้ถูกผนึกเอาไว้จึงไม่สามารถใช้กำลังภายในใดๆได้เลยแม้แต่น้อย

ที่นี่คือวังหลวงของรัฐปิงซึ่งมีทหารยามคุ้มกันอย่างแน่นหนา

จักรพรรดินีแห่งรัฐปิงดูราวกับว่าวรยุทธ์ธรรมดาทั่วไป แต่รัศมีนั้นช่างน่าหวาดกลัวนิ่งนัก

พละกำลังเช่นนี้มิใช่เพียงเพราะว่านางเป็นจักรพรรดินีผู้สูงส่งเท่านั้น

เขาอยู่ในร่างกายของนางไม่ได้รู้สึกถึงความสูงศักดิ์

มีเพียงความโกรธและความโหดเหี้ยมที่แว๊บผ่านเป็นครั้งคราว

ถูกจับเข้าวังเป็นเวลาหลายวันเขากลับไม่สามารถตรวจสอบความแข็งแกร่งที่แท้จริงของจักรพรรดินีได้ ลูกน้องของเขาจนถึงตอนนี้ก็ยังตามมาไม่ได้ ดังเช่นนี้สามารถเห็นได้ว่าจักรพรรดินีช่างไม่ธรรมดาเลย

กุญแจโซ่ตรวนเหล็กพันปีอยู่ในพระหัตถ์ของจักรพรรดินี ต้องการได้กุญแจมาในตอนนี้ทำได้เพียงอาศัยมู่หน่วน

นางพอมีวิชาแพทย์อยู่บ้าง บางทีอาจจะสามารถรักษาอาการบาดเจ็บและขาได้จริงๆ

งดใช้งานมานานเกินไป

ความปรารถนาที่จะฟื้นฟูขาของเขาเช่นนั้น คาดหวังสุดเกินคำบรรยายใดๆมาเปรียบเทียบได้

เยี่ยจิ่งหานมองไปยังกู้ชูหน่วนจากนั้นก็ถามแต่ละคำแต่ละประโยคว่า "ระยะเวลานานเท่าใด?"

“รักษาอาการบาดเจ็บทั้งหมดของเจ้าจะต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนกว่าๆ หากว่าเจ้าฟื้นตัวได้ดีอาจจะหายได้ในเวลาครึ่งเดือนก็เป็นได้ สำหรับขา......อย่างน้อยก็จะต้องใช้เวลาสองเดือนขึ้นไป”

"นานเกินไป ลงลงอีกหน่อย"

“นี่เร็วที่สุดแล้ว อาการบาดเจ็บทั่วร่างของเจ้านี้สามารถรักษาให้หายภายในหนึ่งเดือนก็ไม่เลวแล้ว”

“เซี่ยวอวี่เซวียนได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้น เจ้าก็ไม่ใช่ว่าจะรักษาเขาให้หายภายในเวลาอันสั้นหรอกหรือ?”

“นั่นเป็นเพราะมีดอกบัวศักดิ์สิทธิ์หลากสีและดอกบัวศักดิ์สิทธิ์สามสีอยู่ ไม่เช่นนั้นเขาก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้”

“งั้นเจ้าก็ไปหาของล้ำค่าสิ”

"ได้สิ"

กู้ชูหน่วนรับปากด้วยอย่างตรงไปตรงมาสบายใจ ซึ่งกลับทำให้เยี่ยจิ่งหานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

กู้ชูหน่วนหัวเราะเยาะและกล่าวเสริมว่า "ของล้ำค่าสามารถพบเจอได้แต่ไม่สามารถเรียกร้องมาได้ ในบางครั้งอาจใช้เวลานับสิบปีหรือนับร้อยปีถึงจะปรากฎออกมาชนิดหนึ่ง หากว่าเจ้าสามารถรอไหวข้าก็ไม่มีข้อคิดเห็นใดๆ เช่นไรผู้ที่จักรพรรดินีถือว่าเป็นสัตว์เลี้ยงตัวโปรดคือท่านไม่ใช่ข้าสักหน่อย"

“น่าขัน ข้าเทพแห่งสงครามผ่าเผย แล้วจะเป็น......ได้อย่างไร”

เขาไม่สามารถกล่าวคำว่า "สัตว์เลี้ยง" สองคำออกมาได้ เพียงแต่ว่าในใจร้อนรุ่มซึ่งสามารถมองออกว่าจักรพรรดินีทำให้เขาหงุดหงิดจริงๆ

แม้ตะเป็นเทพแห่งสงคราม

นั่นก็เป็นคนเช่นกัน

คนนั้นมีช่วงเวลาที่ไร้ซึ่งกำลังด้วยกันทั้งสิ้น

เขาในเวลานี้ก็ไร้ซึ่งกำลังอย่างยิ่ง

“ได้ สองเดือนก็สองเดือน แต่ว่าข้านั้นก็มีเงื่อนไขอยู่”

“เงื่อนไขอะไร?”

“เจ้าพาข้าออกจากวังหลวงรัฐปิง หากว่าไม่สามารถออกจากวังหลวงรัฐปิงได้ข้าก็ไม่สามารถช่วยเจ้าจัดการกับอีกสามตระกูลใหญ่ได้”

กู้ชูหน่วนครุ่นคิดอยู่สักครู่แล้วพยักหน้าเห็นด้วย

"ได้ งั้นเรามาเริ่มกันเถอะ"

“เริ่มอะไร”

“ก็ต้องเริ่มช่วยให้ข้าเพิ่มพูนขึ้นถึระดับห้าได้”

"ทำไม่ได้"

“เยี่ยจิ่งหาน เจ้าล้อเล่นกับข้าหรือ?”

กู้ชูหน่วนโมโหขึ้นเล็กน้อย

นางไม่เพียงแต่ต้องการล้างแค้นให้ตระกูลมู่ทั้งตระกูลเท่านั้น แล้วยังต้องการตามหาเซี่ยวองี่เซวียนด้วย แล้วก็ยังต้องจัดการคลายกู่แทนฝูกวงด้วย จึงไม่มีเวลามากมายจะใช้เสียไปกับเขา

“ความเร่งรีบไม่สามารถยรรลุได้ ไม่ว่าวรยุทธ์ชนิดใดก็ไม่สามารถขึ้นจากขั้นพื้นฐานระดับสามขึ้นถึงระดับห้าได้ในระยะเวลาอันสั้นเช่นนั้น แม้ว่าจะมีมหาเวทย์ดูดพลังก็เป็นเรื่องยากนักที่จะทำได้ เว้นแต่ความแข็งแกร่งของในตัวเจ้าจะเกินระดับห้า เพียงแค่เนื่องด้วยเหตุผลอื่นใดได้ถูกลดระดับลงโดยไม่ได้ตั้งใจ”

“หากว่าฝืนบังคับท้ายที่สุดก็จะร่างระเบิดจนตาย อย่างมากข้าสามารถช่วยเจ้าได้เพียงเพิ่มพูนถึงขั้นสูงสุดระดับสามเท่านั้น”

กู้ชูหน่วนชักสีหน้าลง

“ขั้นสูงสุดระดับสามหรือ? เช่นนั้นแม้แต่ระดับที่หนึ่งข้าก็ยังไม่ได้ทลายเลยหรือ?”

“แม่สาว เจ้าต้องรู้ว่ามีคนตั้งเท่าไหร่เรียนรู้ฝึกฝนบำเพ็ญอย่างยากเย็นและทุ่มเวลาทั้งชีวิตก็ไม่สามารถเพิ่มพูนจากขั้นพื้นฐานระดับสามไปถึงขั้นกลางระดับสามได้ เจ้าสามารถขึ้นไปถึงขั้นสูงสุดระดับสามได้ในเวลาสั้นๆเพียงหนึ่งเดือนก็เป็นการฝืนมติสวรรค์แล้ว"

“กล่าวเช่นนี้ข้ายังจะต้องขอบคุณเจ้าด้วยสิ?”

"ไม่ต้องเกรงใจเช่นนั้น เช่นไรทุกคนก็มีความต้องการของตน"

กู้ชูหน่วนลุกขึ้นและเตรียมออกจากตำหนักบรรทม

เยี่ยจิ่งหานเรียกนางเอาไว้

"เจ้าจะไปที่ใด?"

“จะไปที่ใดได้อีก แน่นอนว่าข้าจะไปกราบทูลจักรพรรดินีว่าอาการบาดเจ็บของเจ้าจะยังไม่ตายในตอนนี้ แม้ว่าวันนี้จะค่อยๆเล่นกับเจ้าเจ้าก็จะยังไม่ตาย”

กู้ชูหน่วนให้เน้นสามคำที่ว่า "ค่อยๆเล่น" ผู้ใดก็สามารถฟังความหมายของคำสามคำนั้นของนางออกได้

ยิ่งไปกว่านั้นหลักแหลมเสมือนเยี่ยจิ่งหาน

“มู่หน่วน เจ้าอย่าได้ทำเกินไปนะ”

“เป็นข้าที่ทำเกินไปหรือท่านที่เกินไปกัน? ในเมื่อเจรจาข้อตกลงไม่บรรลุข้าก็ต้องกราบทูลจักรพรรดินีตามความจริงก็เท่านั้น ไม่ได้ทำเรื่องใดที่ผิดต่อท่านกระมัง? เช่นไรข้าในตอนนี้ก็ได้รับเบี้ยจากราชสำนักด้วย”

"ระดับสี่ อย่างมากเพียงสามารถช่วยเจ้าเพิ่มพูนถึงระดับสี่ หากเจ้าฝืนดำเนินระดับห้าข้าก็สามารถช่วยเจ้าได้ แต่เจ้าจะอยู่รอดไม่เกินครึ่งชั่วยาม"

สำหรับระดับสี่กู้ชูหน่วนนั้นไม่พอใจ

แตระดับห้าอยู่ไกลเกินไปสำหรับนางจริงๆ

ท่าทีของเยี่ยจิ่งหานก็ไม่เหมือนว่ากำลังพูดเท็จ

มุมปากของกู้ชูหน่วนค่อยๆเปิดออก "ได้ งั้นก็ระดับสี่นะ ขั้นสูงสุดระดับสี่"

"ขั้นสูงสุดระดับสี่ เหตุใดเจ้าถึงไม่คว้าไว้หล่ะ? ขั้นสูงสุดระดับสี่และระดับห้าแตกต่างอันใดกัน?"

“ต่างสิ อันหนึ่งคือสี่อันหนึ่งคือห้า เหตุใดถึงไม่แตกต่างกัน? หากว่าไม่มีความแตกต่างกันหล่ะก็เจ้าก็ช่วยข้าเพิ่มพูนถึงระดับห้า”

“เจ้าหญิงคนนี้นี่ ต้องการบำเพ็ญเพียรไม่ต้องการชีวิตเสียแล้ว”

"หากว่าสามารถล้างแค้นให้ทั้งตระกูลมู่ได้ถึงแม้ว่าจะต้องเสียสละชีวิตของตนเองแล้วอย่างไร?"

เมื่อเอ่ยถึงตระกูลมู่ทั้งตระกูล เยี่ยจิ่งหานก็ไม่มีสิ่งใดจะกล่าว

เรื่องนี้เขารู้สึกเป็นหนี้อยู่บ้างไม่มากก็น้อย

หากว่าตอนนั้นเขาไม่ได้จงใจเปิดเผยข้อมูลให้กับตระกูลไป๋หลี่โดยบอกว่านางฆ่าไป๋หลี่เจิน ไป๋หลี่หมิง เหวินเส่าอี๋บางทีอาจไม่ได้สุมไฟเพิ่มขึ้น ได้เปิดเผยข้อมูลให้ดับตระกูลซั่งกวนและตระกูลไป๋หลี่มากขึ้น เป็นการแนะให้ทุกๆคนในการชุนุมมอบมรางวัลต่อสู้กับนางกันทั้งสิ้น

กู้ชูหน่วนสตรีอัปลักษณ์ บทที่ 905 โดย อี้หมิง

อ่าน บทที่ 905 ของนิยาย กู้ชูหน่วนสตรีอัปลักษณ์ ที่นี่ นวนิยายชุด กู้ชูหน่วนสตรีอัปลักษณ์ ประเภท: นวนิยายโรแมนติกของจีนอัปเดตเป็น บทที่ 905 อ่านนิยาย กู้ชูหน่วนสตรีอัปลักษณ์ ฉบับเต็มได้ที่ novelones.com

คำค้นหาที่เกี่ยวข้อง บทที่ 905:

กู้ชูหน่วนสตรีอัปลักษณ์ บทที่ 905

บทที่ 905