พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 152

“ไม่สู้พวกเราช่วยเขาสักหน่อย...”

เสี่ยวจู้จื่อมองเขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ “ความหมายขององค์ชายคือ？”

เหลิ่งอวิ่นกระตุกยิ้ม เขาพูดอย่างเย็นชาว่า

“เจ้าสามารถซื้อคนในจวนอ๋องอวี้ให้ส่งข่าวให้กับเจ้าได้ ย่อมต้องสามารถใช้เงินให้เขาทำงานให้เจ้าได้เช่นกัน ยังต้องให้ข้าบอกว่าทำอย่างไรงั้นหรือ”

เสี่ยวจู้จื่อจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ “เสี่ยวจู้จื่อเข้าใจแล้ว พรุ่งนี้เสี่ยวจู้จื่อจะไปทำพ่ะย่ะค่ะ”

เหลิ่งอวิ่นนั่งอยู่ในโถงของจวนรัชทายาทด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

เรื่องนี้เขาเองก็เสียใจที่ตัวเองโง่เกินไป ทำไมเขาถึงได้ทำผิดที่ไม่ควรผิดเพื่อผู้หญิงเพียงคนหนึ่งกันนะ

แต่ตอนนี้มาเสียใจก็สายไปเสียแล้ว เรื่องนี้ผ่านไปแล้วทำได้แค่หาวิธีลดผลกระทบของเรื่องนี้ให้น้อยลง

คิดถึงตรงนี้ เขาก็หรี่ตาลงแล้วถอนหายใจ เมื่อนึกว่าพรุ่งนี้ตัวเองจะไปจวนอ๋องอวี้ จู่ๆ เขาก็นึกถึงลั่วหลาน ผู้หญิงคนนั้น

ตั้งแต่เล็กจนโต ของที่เหลิ่งอวิ่นอยากได้ไม่มีอะไรไม่เคยได้ นอกจากผู้หญิงคนนี้ที่ปล่อยให้เขาอยากได้แต่กลับไม่กล้าทำอะไร

“สุ่ยลั่วหลาน ข้าต้องการเจ้า ข้าไม่ได้ต้องการเพียงตัวเจ้า แต่ยิ่งต้องการหัวใจของเจ้า”

คิดถึงตรงนี้เขาก็ยกยิ้มขึ้น และยิ้มเย็นออกมาอย่างไม่ยี่หระ

เช้าตรู่วันต่อมา เหลิ่งอวิ่นให้เสี่ยวจู้จื่อพาเหล่าข้ารับใช้มายืนเข้าแถวหน้าจวนอ๋องอวี้แต่เช้าตรู่ เนื่องจากข้ารับใช้เหล่านี้ล้วนแปลกหน้า คนของจวนอ๋องอวี้จึงไม่รู้จัก ดังนั้นพวกเขาจึงได้คิวสิบคิวแรกในช่วงครึ่งวันเช้าของหอหุยชุน

เหล่าชาวบ้านที่มาสายทำได้แค่รับคิวช่วงบ่าย

รถม้าของเหลิ่งอวิ่นจอดลงตรงหน้าประตูจวนอ๋องอวี้ อาโฮ่วและจางหยวนมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ

จางหยวนพูดเสียงเบาว่า

“เขามาแล้ว ทำอย่างไรดี”

อาโฮ่วขมวดคิ้วแน่น และพูดกับจางหยวนเสียงเบาว่า

“อย่างไรเสียวันนี้ก็ไม่มีคิวแล้ว อย่างให้เขาเข้ามา”

เขาเพิ่งจะพูดจบ เหลิ่งอวิ่นก็มาอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

เขายังคงโบกพัดในมือ แต่ไม่ใช่เพื่อลมเย็น มันเป็นนิสัยของเขา หรือบางทีเพื่อแสดงออกถึงความเหนือกว่าของเขา เป็นเพราะว่าตอนนี้อากาศเย็นจนใส่เสื้อคลุมทับแล้ว ไหนเลยจะจำเป็นต้องใช้พัดวีกัน

อาโฮ่วและจางหยวนยังคงทำความเคารพเขาอย่างมีมารยาท “คารวะ องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”

เหลิ่งอวิ่นมองหน้าทั้งสองคนอย่างได้ใจ เขาไม่ค่อยรู้จักจางหยวน แต่อาโฮ่วนั้นเขาจำได้เป็นอย่างดี เขาเคยมาสองครั้ง อาโฮ่วไม่เห็นรัชทายาทอย่างเขาอยู่ในสายตาเลยสักนิด

ถ้าหากว่าเขาไม่ใช่คนของจวนอ๋องอวี้ ไม่เช่นนั้นเขาคงจัดการอาโฮ่วไปนานแล้ว

อาโฮ่วโกรธจนอ้าปากกว้าง เขาชี้ไปที่เหลิ่งอวิ่นและคิดที่จะด่าออกมา จางหยวนรั้งเขาเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาก่อเรื่อง จากนั้นจึงลากเขาให้เดินตามออกไป

ลั่วหลานที่กำลังนั่งอยู่ในโรงหมอยังไม่ทันได้รอผู้ป่วยคนแรกแต่เมื่อรอก็ได้พบกับคนที่นางเกลียดมากที่สุด

เมื่อเหลิ่งอวิ่นมาตรงหน้านางนั้น นางก็ขมวดคิ้วขึ้น และไม่อยากจะเงยหน้ามองเขา นางพูดอย่างเย็นชา

“องค์รัชทายาทป่วยอีกแล้วหรือเพคะ”

เหลิ่งอวิ่นเม้มปาก เขานั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้านาง เขาเท้าแขนและมองนางอย่างอ่อนโยน

“ท่านหมอสุ่ย ข้าป่วยแล้ว ป่วยมากด้วย เจ้าจะต้องตรวจให้ดี”

ลั่วหลานจัดของเสร็จแล้วจึงนั่งลง นางถลึงตาใส่เขาแล้วถามมเขากลับว่า

“ถ้าท่านป่วยแล้วก็ควรไปหาหมอหลวง ป้ายหอหุยชุนของพวกเราท่านเห็นหรือไม่เพคะ ข้าตรวจโรคให้แค่ชาวบ้านเท่านั้น ข้าไม่ตรวจโรคให้ขุนนางและราชวงศ์”

เหลิ่งอวิ่นก็ยังพยายามพูดต่อไป “ข้าไม่ได้ตาบอด แน่นอนว่าเห็นแล้ว วันนี้ที่ข้ามาเพื่อที่จะพาคนในจวนมาตรวจโรค เช่นนี้เจ้าคงไม่ปฏิเสธใช่หรือไม่”

ลั่วหลานขมวดคิ้ว และหันพูดกับเขาอย่างเย็นชา

“เช่นนั้นเชิญท่าไปยืนรอทางนั้น แล้วให้ผู้ป่วยนั่งลง”

ได้ยินนางพูดเช่นนี้ เหลิ่งอวิ่นรู้สึกอับอายจนหน้าแดง แต่เขายังคงลุกขึ้นยืน และพูดกับข้ารับใช้ที่อยู่ด้านหลัง