พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 161

คำพูดของทั้งสามคนนี้ประกอบกับการท่าทางและอารมณ์ของพวกเขาทำให้เสี่ยวเฟิงที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นเริ่มสั่นสะท้าน

ทันใดนั้นลั่วหลันก็รีบพูดว่า

“ข้าให้โอกาสเขาแล้ว แต่เขาปฏิเสธที่จะพูด เอาล่ะส่งตัวไปศาลาว่าการ”

หลังจากพูดอย่างนั้นจางหยวนก็กำลังจะไปดึงตัวเขา แต่ทันใดนั้นเขาก็ตะโกนเสียงดัง

“ข้ายอมบอกแล้ว บอกแล้ว เสี่ยวจู้จื่อจวนไท่จื่อให้ข้าทำ”

เขาพูดเช่นนี้ด้วยความสิ้นหวัง จางหยวนที่กำลังจะไปดึงตัวเขาก็หยุด หน้าลั่วหลันก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

นางไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือคนจวนไท่จื่อ

คนที่เหลิ่งอวิ่นต้องการจัดการคือเหลิ่งอวี้ ต้าจื่อไม่ใช่คนของจวนอวี้อ๋อง ทำไมถึงทำร้ายต้าจื่อ?

เรื่องนี้ทำให้ลั่วหลันโกรธมาก

เธอกัดปากด้วยความโกรธ มองเสี่ยวเฟิงและหรี่ตาถามว่า

“ใครให้เสี่ยวจู้จื่อทำเช่นนี้”

เสี่ยวเฟิงส่ายหัวด้วยความตื่นตระหนก "ข้าไม่รู้ เขาบอกว่าถ้าข้าทำสำเร็จจะให้เงินข้าหนึ่งร้อยตำลึง ด้วยความโลภข้าจึงตอบตกลง หวังเฟยโปรดยกโทษให้ข้าด้วย อย่าส่งข้าไปศาลาว่าการเลย ข้าผิดไปแล้ว หวังเฟยโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”

“ไว้ชีวิตเจ้าเหรอ?”

ทันใดนั้นลั่วหลันก็ตะคอกอย่างเย็นชา "เจ้าเกือบจะฆ่าต้าจื่อแล้ว แค่เจ้าขอให้ยกโทษก็ยกโทษงั้นเหรอ？"

เมื่อพูดอย่างนั้นนางก็หรี่ตาลง กัดฟันแล้วกระทืบเท้าสองที จากนั้นก็หยุดและพูดอย่างเย็นชาว่า

“ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆ แต่เจ้าสามารถชดเชยความผิดพลาดของเจ้าได้ เพียงแค่เจ้ายอมอย่างหนึ่งให้ข้า ข้าก็จะลดการโทษให้เจ้า”

เมื่อได้ยินเช่นนี้เสี่ยวเฟิงก็รีบพยักหน้า "หวังเฟยสั่งมาได้เลย อย่าว่าแต่เรื่องเดียวเลยสิบเรื่อง ร้อยเรื่องข้าก็ทำให้ได้ "

ลั่วหลันกระตุกปาก เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ยากหยั่งถึง

เหลิ่งอวิ่นเจ้ากล้าทำร้ายคนในจวนอวี้อ๋องของข้า ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าคนในจวนอวี้อ๋องของข้าใช่ว่าจะรังแกกันได้ง่ายๆ

ในเวลาพลบค่ำของวันนั้น เสี่ยวเฟิงนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมด้านนอกกำแพงหลังจวนอวี้อ๋องเหมือนเป็นขโมย หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงนกหวีดดังขึ้น เขาก็ยืนขึ้น เอามือเข้าไปในปากและผิวปากตอบรับ จากนั้นเงาดำก็ปรากฏต่อหน้าเขา

เสี่ยวเฟิงจื่อเดินเข้าไปทักทายอย่างเอาใจ

“พี่จู้ เจ้ามาแล้วข้ารอตั้งนาน”

เสี่ยวจู่จื่อหรี่ตามอง ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

“เจ้าเด็กน้อย สองสามวันนี้ไปไหนมา ทำไมไม่มีการเคลื่อนไหวเลย ข้าตามหาเจ้ามาสองวันแล้ว คิดว่าเจ้าขี้ขลาดและถูกจับ”

"จะเป็นไปได้อย่างไร?"

“พี่จู้ ไว้ชีวิตข้าเถิด สิบตำลึงก็พอ แต่ก่อนที่ข้าจะไป ท่านบอกข้าได้ไหมว่าอ๋องไท่จื่อมีความแค้นกับจวนอวี้อ๋องแล้วทำไมท่านถึงต้องการฆ่าต้าจื้อ”

ทันใดนั้นเสี่ยวจู้จื่อก็มองตาเขาและตอบทีละคำว่า

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนี้”

ทันทีที่เขาพูดอย่างนั้นเขาก็หยิบมีดออกมาแล้วพูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า

“เจ้าอยากรู้มากไป เก็บไว้ไม่ได้ อย่าหาว่าข้าใจร้ายเลย”

เมื่อเห็นมีส่องแสงเสี่ยวเฟิงก็มองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตระหนกและร้องขอชีวิต

“พี่จู้ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถิด ข้าได้ฆ่าไอ้เด็กต้าจื่อคนนั้นตามคำสั่งของท่านแล้ว ท่านอย่าฆ่าข้าเลย!”

เสี่ยวจู้จื่อยิ้มมุมปาก สีหน้าดุดันน้ำเสียงทุ้มเข้ม

“ฮึ่ม! ถ้าเจ้าตายก็จะไม่มีใครรู้ว่าข้าให้เจ้าฆ่าเด็กคนนั้น ไม่อย่างนั้นก็ยากจะรับประกันว่าเจ้าจะไม่ปากพล่อย เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปเหรอ”

ทันทีที่พูดจบ เขาก็ยกมีดในมือขึ้นแล้วพุ่งตรงไปหาเสี่ยวเฟิง

ขณะนั้นเองมีก้อนหินตกลงบนข้อมือของเขา ทำให้มีดหลุดออกจากมือ ขณะเดียวกันชายชุดดำสี่ห้าคนไม่รู้ว่าออกมาจากไหนล้อมพวกเขาทั้งสองไว้

ทันใดนั้นเสี่ยวจูก็ตระหนกและต้องการถอย แต่เขาก็พบว่าเขาถอยสุดกำแพงจนไม่มีทางถอยแล้ว