พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 165

ลั่วหลันรังเกียจจนไม่อยากมองเขานานกว่านั้น หันหลังขึ้นรถม้า อาไฉ่ตามหลัง ส่วนอาโฮ่วก็กระโดดขึ้นรถม้าขับออกไป

...

ยามราตรี จวนอวี้อ๋องเงียบสงบเหมือนเช่นเคย

แต่เสียงร้องครวญครางของคนดังขึ้น เหลิ่งอวี้ที่กำลังนอนหลับก็ลุกขึ้นกะทันหัน ลั่วหลันก็ลุกขึ้นเช่นกัน

เหลิ่งอวี้จะลุกจากเตียงไปดู แต่ถูกลั่วหลันห้ามไว้

“ไม่ต้องเพคะ ปลาติดแหแล้ว”

เหลิ่งอวี้มองนางอย่างประหลาดใจ "หมายความว่าอย่างไร"

ลั่วหลันหรี่ตา ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พลางชูกำปั้นขึ้นอย่างสะใจ

"หม่อมฉันเคยบอกท่านแล้วว่าหม่อมฉันมาจากอีกโลกหนึ่ง มีวิธีมากมายที่จะจัดการกับเหล่าอันธพาล"

นางสวมรองเท้า หรี่ตาพูดกับเหลิ่งอวี้

“ไปกันเถอะ หม่อมฉันจะพาไปดูเรื่องสนุกๆ”

เหลิ่งอวี้แปลกใจว่านางทำอะไร พยักหน้าอย่างจริงจัง

"ต้องไปอยู่แล้ว"

เสียงดังเอะอะขึ้นในลานบ้าน ลั่วหลันกับเหลิ่งอวี้ผลักประตูออกไป บัดนี้ ชายชุดดำสองคนถูกมัดนอนบนพื้น อาอวี่กับเสี่ยวหลิงจื่อกำลังถือกระบี่จี้คนทั้งสอง

เมื่อเห็นลั่วหลันกับเหลิ่งอวี้ออกมา พวกเขาก็พูดอย่างภาคภูมิใจ

“หวังเฟยปรีชานัก ปลาสองตัวนี้ติดแหแล้ว”

มองดูสองคนที่นอนบนพื้น เหลิ่งอวี้ก็มองนางสายตางุนงง

“หลันเอ๋อร์ทำได้อย่างไร”

ลั่วหลันเม้มปาก เลิกคิ้วอย่างสะใจ

“ง่ายมากเพคะ วางกับดักทั้งภายในและภายนอกจวนอวี้อ๋อง ไม่ว่าเมื่อใด ขอแค่มีคนพยายามปีนข้ามกำแพงเข้ามา ก็จะกลายเป็นปลาในแหของหม่อมฉัน”

นสองคนที่นอนบนพื้นเงยหน้าขึ้นมองลั่วหลันกับเหลิ่งอวี้ คนหนึ่งขมวดคิ้วพูดว่า

“เหลิ่งอวี้ ท่านยืนได้จริงๆ”

เหลิ่งอวี้สังเกตคนทั้งสอง "พวกเจ้าเป็นใคร"

คนหนึ่งคำราม

“อวี้อ๋อง ช่างขี้ลืมเสียจริง เมื่อก่อนท่านเคยฆ่าฉินต้าหู่พี่ชายของข้ากับมือ เรื่องนี้ท่านคงไม่ลืมใช่ไหม”

“ทำไมท่านถึงปล่อยข้าไป”

เหลิ่งอวี้จ้องมองเขาอย่างเย็นชา พูดช้าชัดทีละคำ

“เพราะเจ้าเคยติดตามกองทัพของข้ากลับมาจากศึกสงคราม ไม่รู้ว่าฉินต้าหู่ทำอะไร ข้ายังเห็นเจ้าหวีผมให้แม่แก่เฒ่า คนกตัญญูไม่ใช่คนชั่วร้ายแน่นอน ข้าจึงไว้ชีวิตเจ้า แต่ไม่คาดคิดว่าเจ้าจะหลงผิด”

ฉินเอ้อหูกัดฟันและกำหมัดแน่นไม่ปริปาก ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็พูดอย่างคั่งแค้นว่า

“แม่ข้าตายแล้ว ข้าไม่มีอะไรต้องกังวลอีก ต่อให้ท่านปล่อยข้าไปวันนี้ ข้าก็ไม่ซาบซึ้งใจ ท่านฆ่าพี่ใหญ่ข้า ข้าต้องล้างแค้นสักวันหนึ่ง”

เหลิ่งอวี้ขมวดคิ้ว มองคนข้างเขาคำรามเบาๆ “คนนี้รู้ดีที่สุดว่าพี่ใหญ่เจ้าทำอะไร ถ้าคุไม่เชื่อ ก็ลองถามเขาดูสิ”

ฉินเอ้อหู่จึงหันไปมองคนข้างๆ คนคนนั้นก้มหน้าพึมพำ "พี่รอง ข้า... ข้าไม่รู้"

“เจ้าพูดอีกทีไม่รู้จริงหรือ”

ดวงตาของเหลิ่งอวี้พลันเคร่งขรึม เขาคำรามด้วยเสียงต่ำ

“สมัยนั้นพี่ชายเจ้าฉินต้าหู่ก่อกรรมทำเข็ญ สร้างความเดือดร้อนในหมู่บ้าน เสียเงินในบ่อน ก็ไปปล้นขโมย ซ้ำยังบังคับให้ผู้หญิงทำงานให้เขา หลอกผู้หญิงในหมู่บ้านไปขายให้หอคณิกา เพื่อสนองความโลภของเขา เรื่องพวกนี้เจ้ากล้าที่จะบอกว่าไม่รู้หรือ”

ฉินเสี่ยวหู่ได้ฟังเช่นนี้ก็ก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเขา