พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 177

อวี๋มามาพยายามข่มความอาย ใช้มือปิดใบหน้าของตัวเอง

ลั่วหลันเดินเข้าไปดึงมือของนางออก จากนั้นพูดเสียงเบาว่า

“มามาอายุมากแล้ว ผิวหน้าเป็นแบบนี้ได้ก็ถือว่าไม่ง่ายแล้ว ให้ทุกคนเห็นทำไมจะไม่ได้”

นางพูดจบรับขวดใสนั้นจากมือของอาหง จากนั้นหยิบน้ำมันปลาหนึ่งออกมาหนึ่งเม็ด เปิดช่องเล็กๆ หยดบนนิ้ว ทาบนใบหน้าซีกซ้ายของอวี๋มามาเบาๆ ค่อยๆ วนรอบใบหน้านาง จนกระทั่งน้ำมันปลาซึมลงไป

อวี๋มามามีความสงสัยรู้สึกเย็นสบายบนหน้า

ในตอนที่นางสงสัย ทุกคนในงานพบเรื่องน่าทึ่ง ใบหน้าครึ่งซีกที่แห้งเหี่ยวราวกับต้นไม้ตายดูเรียบเนียนมันวาวขึ้นในทันที

ลั่วหลันเงยหน้าพูดกับฮ่องเต้และพระสนมฉางกุ้ยเฟยเสียงเบาว่า

“ในน้ำมันปลาอุดมไปด้วยวิตามินเอและดี ช่วยในการทำให้ผิวพรรณชุ่มชื่น ยังเพิ่มความเด้งให้กับผิว ให้ผิวบนใบหน้าขาวผ่องและเนียนนุ่ม โดยเฉพาะทาก่อนนอน ตื่นมาตอนเช้าจะดูอ่อนเยาว์ลงมาก”

ได้ยินคำพูดประหลาดของนาง ประกอบกับเห็นการเปลี่ยนแปลงของผิวบริเวณใบหน้าของอวี๋มามา ผู้หญิงทุกคนที่นี่สนใจเม็ดยาเล็กนี้มาก

พระสนมฉางกุ้ยเฟยโบกมือขวาอย่างดีใจ “เร็ว เอาของมหัศจรรย์นั้นมาให้ข้าดูเร็ว”

ได้ยินคำนี้ ลั่วหลันนำน้ำมันปลาสองขวดพร้อมกับกล่องนั้นส่งไปกับอวี๋มามา อวี๋มามารีบเดินไปถึงตรงหน้าพระสนมฉางกุ้ยเฟย

“เชิญพระสนมฉางกุ้ยเฟยทอดพระเนตร”

นางเงยหน้ามองใบหน้าครึ่งซีกของอวี๋มามา ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงว่า

“รู้สึกเจ็บตรงไหนไหม?”

อวี๋มามาส่ายหน้า “ไม่เพคะ ในทางตรงกันข้ามรู้สึกใบหน้าไม่แห้ง มีความรู้สึกเปียกชุ่ม”

ได้ยินอวี๋มามาพูดแบบนี้ พระสนมฉางกุ้ยเฟยมองยาสองขวดนั้นเหมือนเห็นของล้ำค่า ดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้ เหมือนเห็นตัวเองจะดูอ่อนเยาว์และสวยขึ้นอย่างนั้น

นางเปลี่ยนใบหน้าที่เย็นชาของตัวเอง ยิ้มตาหยีพูดกับลั่วหลัน

“หลันเอ๋อร์มีใจแล้วจริงๆ ของหายากเช่นนี้ กลับไปข้าจะใช้อย่างเห็นคุณค่า”

ดูเอาเถอะ ให้ของที่นางชอบเปลี่ยนคำเรียกเป็นหลันเอ๋อร์แล้ว เมื่อก่อนเอาแต่เรียกนางว่าอวี้หวังเฟย จู่ๆ ได้ยินนางเปลี่ยนคำเรียก ลั่วหลันรู้สึกไม่คุ้นเคย

แต่นางยังยอบตัวลงยิ้มตอบว่า

เหลิ่งซีเห็นลั่วหลันนั่งเงียบๆ พูดกับอู๋หลินหลินใบหน้าหยอกล้อ

“พี่สะใภ้กำลังทำอะไร? วันนี้เป็นวันเกิดของเสด็จแม่ ไม่ใช่งานเลี้ยงแข่งขันการเต้น อีกอย่างไม่ใช่ว่าใครก็เหมือนพี่สะใภ้ มีคนสอนตั้งแต่เล็กร้องได้เต้นเป็น”

เขาพูดจบก็เรียกคนใช้ข้างนอกว่า “เอาของขวัญที่ข้าเตรียมให้เสร็จแม่ขึ้นมาเถอะ!”

“ไม่ได้”

ตอนที่เหลิ่งซีกำลังเตรียมตบมือให้คนใช้ส่งของขวัญที่ตัวเองเตรียมไว้มา อู๋หลินหลินรีบเอ่ยปากขัดจังหวะเขา

“น้องห้าพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกต้อง ตอนนี้ในเหล่าองค์ชาย มีแค่ข้ากับอวี้หวังเฟยเป็นชายาเอก วันนี้เป็นวันเกิดของเสด็จแม่ วันมงคลเช่นนี้ เป็นตัวแทนเชื้อพระวงศ์แสดงให้เหล่าแขกที่มาอวยพรก็สมควร”

นางพูดจบก็เลิกคิ้วมองลั่วหลันอย่างไม่พอใจ “หรืออวี้หวังเฟยไม่เป็น? ถึงแม้จะไม่เป็น บทเพลงที่ร้องตอนตัดหญ้าเลี้ยงหมูตอนเด็กร้องให้พวกเราทุกคนฟังสักท่อนก็ได้”

นางเพิ่งพูดถากถางจบ คนในงานก็หัวเราะขึ้น

ฮ่องเต้เห็นก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน