พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 182

พูดถึงตรงนี้ นางก็ยกมือขึ้น หยิบถ้วยชาบนโต๊ะ ขณะที่ฝาถ้วยสัมผัสเบาๆกับถ้วย นางก็พูดอีกครั้งว่า

“ที่ข้าเรียกเจ้ามา เพราะรู้สึกมีวาสนากับเจ้า ดังนั้น จึงมีบางอย่างอยากจะพูดกับเจ้า”

จากคำพูดของนาง ลั่วหลันฟังออกว่าสิ่งที่นางจะพูดเกี่ยวข้องกับเหลิ่งอวี้อย่างเเน่นอน

ดังนั้น นางจึงปรับสีหน้าให้เป็นทางการ “เหนียงเหนียงมีอะไรก็พูดมาได้เลย ลั่วหลันจะตั้งใจฟัง”

ลี่เฟยวางถ้วยชาในมือลง หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดมุมปาก พูดเสียงเบาว่า

“ความจริง เหลิ่งอวี้เป็นเด็กดี เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับซีเอ๋อร์ เพียงเเต่น่าเสียดาย…เห้อ!”

พูดถึงตรงนี้ นางก็ถอนใจยาว เเล้วพูดต่อว่า

“ข้าไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไร เเต่สำหรับข้า ข้าสงสัยว่าเรื่องในอดีตอวี้เอ๋อร์ถูกคนใส่ร้าย”

คำพูดของนางทำให้ลั่วหลันตกใจ นางไม่คาดคิดว่าลี่เฟยจะพูดอะไรที่ค่อนข้างยุติธรรมกับเหลิ่งอวี้

อย่างไรก็ตาม ก่อนเข้าวังทุกครั้ง เหลิ่งอวี้จะเตือนนางให้ระวังทุกคนในวัง ดังนั้น นางจึงเดาได้ว่าที่ลี่เฟยพูดเช่นนี้ไม่ใช่การเตือนด้วยความหวังดี นางคงมีจุดประสงค์อื่น

ดังนั้น นางจึงส่ายหน้าและยิ้มอย่างขมขื่น “เรื่องในอดีตข้าไม่รู้ ท่านอ๋องก็ไม่ได้พูดกับข้า ดังนั้นข้าจึงไม่ขอวิจารณ์”

เมื่อเห็นนางพูดเช่นนี้ ลี่เฟยก็ยิ้มที่มุมปาก “เจ้าเเต่งเข้ามาในจวนอวี้อ๋องได้ไม่นาน เรื่องเหล่านี้ไม่เข้าใจก็เป็นเรื่องปกติ เเต่ในเมื่อเจ้าเเต่งงานกับอวี้เอ๋อร์เเล้ว ข้ากลับคิดว่าเป็นโชคดีของอวี้เอ๋อร์ บางทีเจ้าอาจจะช่วยเขาลบล้างความผิดในอดีตได้”

ขณะที่พูดเช่นนี้ ดวงตาของลี่เฟยจ้องมองนางราวกับเหยี่ยว ราวกับต้องการเห็นร่องรอยบางอย่างจากใบหน้าของนาง

ลั่วหลันเเสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ส่ายหน้าเเละถอนหายใจ

“ขอบพระทัยเหนียงเหนียงที่เตือน เเต่อวี้อ๋องไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับข้า และข้าก็ไม่รู้รายละเอียดใดๆเลย ดังนั้นจะมีความสามารถอะไรไปช่วยเขาลบล้างความผิดได้

สีหน้าของนางแสดงออกถึงความไม่รู้อะไรจริงๆ

ลี่เฟยยิ้มเล็กน้อย ยกถ้วยชาขึ้นจิบ

เป็นการพบกันครั้งเเรกกับพระชายาอวี้อ๋อง นางจึงไม่พูดอะไรมากนัก หลังจากนั้นจึงคุยเรื่องทั่วไปเกี่ยวกับการบำรุงผิวพรรณ

หลังจากที่อาหงสืบถามเรื่องเกี่ยวกับหลี่ว์มามาเสร็จ ก็กลับมาส่งสัญญาณให้นาง นางจึงขยับตัวและพูดอย่างเกรงใจเล็กน้อยว่า

“เหนียงเหนียง วันนี้ท่านก็เหนื่อยเเล้ว พักผ่อนก่อนเถิด ฟ้าจะมืดเเล้ว ข้าควรกลับแล้ว

“อย่ารีบร้อน…”

ลี่เฟยลุกขึ้น มองนางอย่างอาลัยอาวรณ์ เดินเข้าไปหานางสองสามก้าว จับมือนางเเละพูดอย่างสนิทสนมว่า

“หลี่ว์มามาอยู่ไหน”

“ได้ยินมาว่าอยู่ที่กรมซักล้าง ข้าอยากไปหา เเต่กลัวจะทำให้นางตกใจ ดังนั้นจึงมาหาพระชายาให้ไปดูด้วยกัน”

ดวงตาของลั่วหลันหรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้าพลางพูดว่า

“ดี ไปหาคนสืบหาเส้นทางไปกรมซักล้าง พวกเราไปดูกันถามให้ได้ความโดยเร็วเเล้วกลับกัน ข้าไม่อยากค้างคืนในวัง”

อาหงพูดอย่างภาคภูมิใจเล็กน้อยว่า

“บ่าวสืบถามมาเรียบร้อยแล้ว เดินตามข้ามาเพคะ”

ลั่วหลันขยิบตาให้นาง ชมนางอย่างขี้เล่น “อาหงทำงานไว้ใจได้จริงๆ เดี๋ยวจะให้รางวัล ไปเถอะ!”

พูดจบ คนทั้งสาม ก็มุ่งหน้าไปยังกรมซักล้าง

กรมซักล้างในวังหลวงเป็นที่ที่มีงานจิปาถะมากที่สุด นางกำนัลและมามาที่มาที่นี่ ส่วนใหญ่มักจะทำความผิดอะไรบางอย่าง จึงถูกเจ้านายของตนลงโทษส่งมาที่นี่

การจัดการของกรมซักล้างค่อนข้างหละหลวม หน้าประตูไม่มีทหารยาม เดินตามทางเดินยาวๆก็จะเห็นลานด้านหน้าไม่ไกลมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังทำงานของตนอยู่