พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 190

เหลิ่งอวิ่นเห็นแบบนี้ก็รีบยกมือขึ้นมาห้ามนางเอาไว้

“เจ้าใจเย็นๆ สิ! ข้าจะไปเอง! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้...”

เมื่อพูดจบแล้วเขาก็มองไปที่ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียง จากนั้นก็ใช้สายตาข่มขู่นาง และขมวดคิ้วแล้วหันหลังเดินออกไป

หลังจากที่เหลิ่งอวิ่นออกไป ลั่วหลันก็พูดกับผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงว่า

“ครรภ์ของเจ้าค่อนข้างที่จะคงที่นะ แต่อารมณ์ของเจ้าไม่คงที่ ทำให้กระทบกับครรภ์ของเจ้าบ้าง ดังนั้นเจ้าต้องปรับอารมณ์และทัศนคติหน่อย หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เกรงว่าทารกในครรภ์จะเป็นอันตราย”

เมื่อได้ยินแบบนี้ หญิงสาวก็ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กระตุกยิ้มแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า

“เด็กคนนี้มันเป็นบาปกรรมอยู่แล้ว เขาไม่ควรมา”

“การมาของทุกชีวิตล้วนมีความหมายในตัวเอง ในเมื่อเด็กคนนี้มาแล้ว เจ้าก็ไม่ควรจะคิดแบบนี้ เพราะยังไงนี่ก็เป็นลูกคนแรกของเจ้า เจ้าควรจะให้เขาเกิดมาอย่างดี”

“เหอะ!”

ผู้หญิงคนนี้ได้แต่ยิ้มเศร้า เศร้าอย่างมาก

ลั่วหลันไม่แน่ใจว่านางคือเสี่ยวอวี้ที่ต้าจื่อพูดถึงไหม ดังนั้นนางจึงอยากจะลองเชิง ดังนั้นนางจึงพูดเสียงเบาว่า

“เมื่อกี้ข้าได้ยินรัชทายาทเรียกเจ้าว่าเสี่ยวอวี้ อยู่ๆ ข้าก็นึกถึงพี่สาวของน้องชายข้า นางเองก็ชื่อเสี่ยวอวี้ เขาเรียกนางว่าพี่เสี่ยวอวี้ ที่บ้านนางยังมีน้องชายที่ชื่อเสี่ยวหมิง...”

อยู่ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็หันมามองลั่วหลัน นางค่อยๆ นั่งขึ้นมาและมองนางด้วยสายตาที่ตกตะลึงและประหลาดใจ

“เจ้ากำลังพูดถึงจางถงใช่ไหม เขาอยู่ที่ไหน เสี่ยวหมิงอยู่ที่ไหน”

ดูจากสีหน้าที่ตกใจของผู้หญิงแล้ว นางคงจะเป็นพี่เสี่ยวอวี้ที่ต้าจื่อพูดถึงไม่ผิดแน่นอน

ลั่วหลันหลี่ตามองนางและถามด้วยความสงสัยว่า

“เจ้า... รู้จักจางถงเหรอ”

ผู้หญิงคนนั้นกัดริมฝีปากและพยักหน้า อยู่ๆ นางก็ลุกขึ้นแล้วคุกเข่าอยู่บนเตียง นางมองลั่วหลันน้ำตาคลอเบ้า และขอร้องด้วยเสียงเศร้าว่า

“อวี้หวังเฟย ข้าได้ยินมาว่าท่านเองก็มาจากชนบทเหมือนกัน ท่านจะต้องเป็นคนใจดีมีเมตตา ข้าขอร้อง ท่านช่วยข้าเถอะนะ ข้าอยากจะรู้ว่าสามีและลูกข้าสบายดีไหม ท่านบอกข้าทีว่าจางถงอยู่ที่ไหน”

เมื่อเห็นท่าทางที่ร้อนรนของนางแล้ว ลั่วหลันก็ทำใจบอกความจริงนางไม่ได้ นางขมวดคิ้วและพูดอย่างช้าๆ ว่า

“จางถงอยู่ที่จวนอวี้อ๋องของข้า ส่วนสามีและลูกของเจ้าเขาไม่รู้ เขาได้รับบาดเจ็บเพราะเรื่องบางอย่าง และก็ความจำเสื่อม”

เมื่อได้ยินลั่วหลันพูดแบบนี้ เสี่ยวอวี้ก็ล้มลงบนเตียงอย่างหดหู่ใจ น้ำตาของนางไหลออกมา นางพูดพึมพำว่า

นางทำได้เพียงส่ายหัวและยิ้มอย่างเศร้าใจ

“มันยากที่จะบอกว่าจะรักษาได้ไหม เจ้าพักผ่อนให้ดี ไว้ข้าจะสั่งยาไว้ให้เจ้า กินยาตามใบสั่งยาก็พอ!”

จากนั้นนางก็เก็บกล่องยาของนาง เมื่อเห็นว่านางกำลังจะออกไป เสี่ยวอวี้ก็ลุกขึ้นอีกครั้งและจับมือของนางเอาไว้ นางอธิษฐานราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ว่า

“อวี้หวังเฟย ข้าไม่สามารถเจอใครได้นอกจากหญิงรับใช้ของจวนรัชทายาท ไม่มีใครที่จะช่วยข้า ได้โปรดช่วยข้าเถอะนะ ข้าคิดถึงลูกชายมากจริงๆ เขาเองก็คงจะคิดถึงข้ามากเหมือนกัน ไม่มีข้าอยู่ข้างๆ เขาจะนอนไม่หลับทุกคืน”

คำพูดของนางทำให้ลั่วหลันอยากร้องไห้ หากนางรู้ว่าเด็กที่นอนไม่หลับหากไม่มีนางนั้นได้หลับไปตลอดกาล แล้ว นางคงจะเสียใจมากอย่างแน่นอน!

นางทนไม่ได้ที่จะบอกข่าวอันโหดร้ายนี้กับนาง จึงได้แต่เม้มปากและพยักหน้าเบาๆ

“ได้ เจ้าดูแลตนเองให้ดีก่อน อีกสองสามวันข้าค่อยมาดูเจ้า”

เมื่อพูดจบ นางก็หลบสายตาของเสี่ยวอวี้ราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง จากนั้นก็หันหลังจากไปอย่างไม่ลังเล

นางไม่กล้าสบตานาง ในสายตาของนางมีความคาดหวังมากมาย นางไม่กล้าจินตนาการเลย หากสักวันนางรู้ว่าสิ่งที่นางคาดหวังนั้นกลายเป็นฟองสบู่ นางจะทำยังไงดีนะ

ลั่วหลันเดินออกจากห้องของเสี่ยวอวี้ เหลิ่งอวิ่นก็รีบเดินเข้ามาและถามอย่างร้อนใจ

“ลูกชายของข้าเป็นยังไงบ้าง รักษาไว้ได้ไหม”