พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 192

เมื่อได้ยินแบบนี้ หลั่วหลันก็ถอนหายใจโล่ง ที่แท้ก็เพราะการกระทำของนางในงานเลี้ยงวันเกิดของพระสนมฉางกุ้ยเฟยทำให้นางเกิดความสงสัย ดูเหมือนว่าวันนี้นางจะต้องอธิบายอย่างจริงจังแล้ว แต่นางไม่ได้มาเพราะเหลิ่งอวี้ นางก็ค่อนข้างที่จะสบายใจ

ดังนั้นนางจึงยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ นางเอามือวางไว้ข้างหน้าแล้วตอบอย่างจริงจังว่า

“พระสนมฉางกุ้ยเฟยบอกว่าข้าไม่ใช่สุ่ยหลั่วหลัน แล้วข้าเป็นใครกัน แล้วทำไมข้าจัต้องปลอมตัวเป็นสุ่ยหลั่วหลันด้วย หรือที่ข้าปลอมตัวเป็นสุ่ยหลั่วหลันก็เพื่อที่จะแต่งเข้าจวนอวี้อ๋องแล้วมาดูแลอวี้อ๋องที่เป็นอัมพาตเหรอ”

สีหน้าของพระสนมฉางกุ้ยเฟยเย็นชาและมองไปที่สุ่ยหลั่วหลัน จากนั้นก็พูดอย่างโกรธเกลียดว่า

“จุดประสงค์ที่เข้ามาในจวนอวี้อ๋องมีเพียงเจ้าเท่านั้นที่รู้ดี นี่ก็เป็นสิ่งที่ข้าอยากรู้ ดังนั้นหากเจ้ายอมสารภาพตอนนี้ ข้าจะไปขอฮ่องเต้ให้โทษเบากับเจ้า ไม่เช่นนั้นจะเป็นการหลอกลวงฮ่องเต้ โทษนี้เจ้ารับไม่ไหวนะ”

เมื่อได้ยินแบบนี้ หลั่วหลันก็ตระหนักได้ว่าฮ่องเต้น่าจะรู้เรื่องนี้แล้ว พระสนมฉางกุ้ยเฟยอยากจะจัดการนางให้สิ้นทีเดียวสินะ

แต่ว่านางไม่กลัว นางคือสุ่ยหลั่วหลัน นางไม่ได้ปลอมตัวและก็ไม่ได้มาแทน เพียงแต่จิตวิญญาณของนางไม่ใช่สุ่ยหลั่วหลันคนเดิม ดังนั้นนางจึงไม่กลัว

เมื่อคิดแบบนี้แล้ว นางก็ส่ายหัวแล้วยิ้มอย่างช้าๆ จากนั้นก็พูดอย่างไม่สนใจนัก

“เหนียงเหนียงหมายความว่ายังไง ข้าจะบอกอีกครั้ง ข้าคือสุ่ยหลั่วหลัน หากท่านยืนยันว่าข้าไม่ใช่ตัวจริง โปรดแสดงหลักฐานด้วย”

ขณะนั้น หรูอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ นางก็เบะปากอย่างภาคภูมิใจและพูดอย่างเหยียดหยามว่า

“จะต้องมีหลักฐานอะไรอีก ตั้งแต่วันที่เจ้าเข้าจวน ข้าก็รู้สึกว่าเจ้าดูไม่เหมือนสาวบ้านนอก ไม่ว่าจะคำพูดหรือการกระทำ เจ้ายังจะหลอกเหนียงเหนียงอีก ช่างกล้าจริงๆ ดูเหมือนว่าข้อกล่าวหาที่เจ้าหลอกลวงฮ่องเต้จะเป็นจริงสินะ”

หรูอี้ช่างโง่จริงๆ หลั่วหลันมองดูนางแล้วอยู่ๆ ก็อยากจะหัวเราะ

ต่อให้นางจะเป็นสุ่ยหลั่วหลันตัวปลอม แต่ก็ไม่ใช่นางที่เป็นคนรับใช้จะพูดได้ นางอาศัยที่พระสนมฉางกุ้ยเฟยไว้หน้านาง จึงกล้าที่จะพูดเรื่องไร้สาระที่นี่ ช่างไม่รู้จักที่ตายจริงๆ

นางมองดูหรูอี้อย่างเย็นชาและถามทีละคำว่า

“เจ้าบอกว่าเจ้ารู้สึกว่าข้าไม่ใช่สุ่ยหลั่วหลันตั้งแต่ที่ข้าเข้ามาที่จวนอวี้อ๋องนี่ แสดงว่าเจ้ากำลังสงสัยเหนียงเหนียงว่าเป็นคนดูคนไม่ขาดเหรอ”

ทันทีที่หลั่วหลันพูดแบบนี้ หรูอี้ก็พูดไม่ออก พระสนมฉางกุ้ยเฟยถึงกับพูดกับนางเสียงเย็นชาว่า

“หุบปาก ไปยืนอยู่ข้างๆ ซะ”

หรูอี้รู้ว่าเมื่อกี้ตนพูดผิดเพราะอยากเสนอหน้า จึงได้แต่ก้มหน้าและยืนอยู่ข้างๆ

“ขอบคุณเหนียงเหนียงที่เข้าใจ”

พระสนมฉางกุ้ยเฟยเหลือบมองนางอย่างเย็นชา จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินจากไป เหล่าคนรับใช้ทั้งหมดก็เดินตามหลังไป

พระสนมฉางกุ้ยเฟยเพิ่งจากไป อาไฉ่อาหงและหลิ่วเม่ยก็ล้อมเข้ามาอย่างไม่เข้าใจ

“หวังเฟย เกิดอะไรขึ้น ทำไมนางถึงสงสัยในตัวตนของท่านกัน”

“นั่นสิ! นี่มันยังไงกันแน่ มันน่าแปลกจริงๆ ทุกคนรู้ว่าหวังเฟยมาจากชนบท แต่หวังเฟยทำได้ทุกอย่าง ก็อาจจะทำให้คนอื่นสงสัยได้”

“งั้นควรจะทำอย่างไรดี หวังเฟย ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร แต่ท่านซื่อสัตย์กับท่านอ๋อง แถมยังดูแลท่านอ๋องเป็นอย่างดี เพียงแค่เรื่องนี้ ต่อให้เรื่องมันไปถึงฮ่องเต้ ท่านก็จะไม่เป็นอะไรเพคะ”

เมื่อฟังคำพูดของผู้หญิงเหล่านี้แล้วหลั่วหลันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเศร้า นางเหม่อลอยและสักพัก จากนั้นก็พูดเสียงเย็นชาว่า

“ก็เพราะข้าดูแลท่านอ๋องดีมากเกินไป ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่มีใครสงสัยในตัวข้า แต่ว่าไม่เป็นไร ข้าไม่กลัว ข้าทำอะไรตรงไปตรงมาไม่กลัวอะไร ข้าก็คือสุ่ยหลั่วหลัน”