พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 194

เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางก็ถอนหายใจเบา ๆ วางถ้วยชาลง แล้วเอ่ยอย่างจนใจว่า

“ตอนนี้หม่อมฉันจะมีแก่ใจไปสนเรื่องอื่นได้อย่างไร? อีกเพียงสามวัน หม่อมฉันก็ต้องไปที่กรมราชทัณฑ์เพื่อรับการไต่สวนแล้ว เป็นหรือตายก็ยังมิอาจรู้ได้ ถึงตอนนั้น พวกท่านคนใดว่างก็แวะไปดูเหลิ่งอวี้ทีเถิด!”

ในขณะที่พูด นางก็ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาด้วยความโศกเศร้า สีหน้าเศร้าสร้อยของนางนั้นช่างน่าเวทนาเหลือเกิน

เหลิ่งซีรีบร้อนถามอย่างร้อนรนว่า

“เกิดอะไรขึ้น? ที่สะใภ้ท่านทำผิดอันใด ทำไมถึงต้องไปที่กรมราชทัณฑ์ด้วย?”

เหลิ่งอวิ่นก็ขมวดคิ้วเป็นปม และถามต่อว่า

“อวี้หวังเฟยเหตุใดจึงเอ่ยเช่นนี้?”

ลั่วหลันใช้ผ้าเช็ดหน้าซับที่หางตา ถอนหายใจ แล้วพูดอย่างเศร้าสร้อยว่า

“เฮ้อ! เมื่อครู่ฉางกุ้ยเฟยเสด็จมา บอกเรื่องนี้แก่ข้า นางบอกว่ามีคนไปทูลต่อฝ่าบาท กล่าวหาว่าข้าไม่ใช่สุ่ยลั่วหลันตัวจริง หากภายในสามวัน ข้าไม่ยอมรับสารภาพ ข้าจะต้องถูกส่งไปที่กรมราชทัณฑ์”

เอ่ยมาถึงตรงนี้ นางก็ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา ร่ำไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง…

เหลิ่งซีขมวดคิ้ว กำหมัดแน่นก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น

“นี่ใครกล้าไปยุยงเสด็จพ่อ? ข้าจะกลับวังไปเดี๋ยวนี้...”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืน แล้วพูดกับเหลิ่งอวิ่น

“พี่ใหญ่ ข้าขอตัวก่อน”

แม้ว่าเหลิ่งอวิ่นจะรู้สึกว่าเขามีท่าทีใจร้อนอยู่บ้าง แต่ก็ยังโบกมือให้เขาออกไป เพราะเขามีเรื่องที่อยากจะพูดกับลั่วหลันตามลำพังจริง ๆ

เมื่อเห็นเหลิ่งซีจากไป นัยน์ตาของเหลิ่งอวิ่นก็ดูแจ่มใสขึ้นมาทันที เขามองนางด้วยแววตาที่น่าสงสาร ขมวดคิ้วและกล่าวว่า

“เรื่องนี้ ข้าจะสืบหาความจริงและคืนความบริสุทธิ์ให้กับเจ้าเอง เจ้าอย่าได้กังวลใจไปเลย”

“จริงหรือ?”

น้ำเสียงของลั่วหลันเปลี่ยนไปจากเดิมที่เคยเข้มงวดกับเขา น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นอย่างมาก

“องค์รัชทายาทยอมช่วยหม่อมฉันจริง ๆ หรือเพคะ?”

เพียงได้ยินคำนี้ หัวใจของเหลิ่งอวิ่นแทบจะละลาย หญิงสาวตรงหน้า คือคนที่เขาใฝ่ฝันถึงแต่กลับไม่กล้าอาจเอื้อม บัดนี้ นางกลับแปรเปลี่ยนความเย็นชาที่มีต่อเขาไปเสียสิ้น ราวกับกลายเป็นกระต่ายน้อยแสนเชื่อง เขารู้สึกราวกับกำลังอยู่ในความฝัน

พูดถึงตรงนี้ นางขยิบตาให้เขาหนึ่งที แลบลิ้นออกมา พร้อมเลิกคิ้วขึ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“องค์รัชทายาทเข้าใจความหมายของหม่อมฉันหรือไม่เพคะ?”

เหลิ่งอวิ่นรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน หญิงสาวผู้หยิ่งทะนงมาตลอดกลับเป็นฝ่ายรุกเข้าหาก่อนอย่างนั้นหรือ?

เขาหยิกแก้มตัวเองอย่างแรง และเมื่อรู้สึกเจ็บจึงรีบพยักหน้าตอบอย่างลุกลี้ลุกลน

“นี่เจ้าพูดจริงหรือ?”

ลั่วหลันทำจมูกย่น พูดออดอ้อนว่า

“จริงอยู่แล้ว หม่อมฉันเองก็เป็นสตรี ทว่ากลับไม่เคยได้ลิ้มรสสัมผัสแห่งความเป็นสตรีเลย...”

“เช่นนั้นเจ้ามาที่จวนรัชทายาทดีหรือไม่?”

“ไม่ได้หรอก ฐานะของหม่อมฉันค้ำคออยู่ อีกอย่าง อู๋หลินหลินผู้นั้นก็เกลียดชังหม่อมฉัยิ่งนัก หากนางจับได้ มีหรือจะไม่นำความไปทูลฝ่าบาท เมื่อนั้นเราสองคงหนีโทษทัณฑ์ไม่พ้น ดังนั้น สถานที่ที่อันตรายที่สุด กลับเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ท่านว่าจริงหรือไม่?”

เหลิ่งอวิ่นพยักหน้าอย่างเข้าใจ “คำพูดของเจ้ามีเหตุผล วังหลวงนั้นมีห้องหับรกร้างมากมาย ผู้คนในวังต่างก็มีหน้าที่ของตน คงไม่มีผู้ใดล่วงรู้เป็นแน่”