พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 206

“เสด็จพ่อ กระหม่อมผิดไปแล้ว กระหม่อมแค่ปากพล่อย เสด็จพ่อไว้ชีวิตด้วย เสด็จพ่อได้โปรดเว้นโทษ”

ฮ่องเต้แทบจะระงับโทสะไม่ได้ มองเหลิ่งอวิ่นกัดฟันกระทบกัน เหมือนราชสีห์ที่บันดาลโทสะ

สีหน้าฉางกุ้ยเฟยเหลือเชื่อ เดิมทีนางต้องการให้ฮ่องเต้จับชู้รัก ฉวยโอกาสนี้ถอนรากถอนโคนพวกเขา แต่ทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนไป

สุ่ยลั่วหลันยืนด้านหลังรัชทายาท สีหน้าสงบเสงี่ยม ขอแค่ล้างมลทินให้กับเหลิ่งอวี้ได้ นางไม่สนใจว่าฮ่องเต้จะลงโทษนางอย่างไร

เวลาประหนึ่งหยุดนิ่ง บัดนี้ทุกคนยืนตะลึง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฮ่องเต้ก็สั่งคนที่อยู่ข้างหลังเสียงดัง

“จับรัชทายาทเหลิ่งอวิ่นส่งไปกรมอาญา ขังสุ่ยลั่วหลันรอฟังคำตัดสิน”

ฮ่องเต้ก็จ้องมองเหลิ่งอวิ่นกับสุ่ยลั่วหลันโมโห สะบัดแขนเสื้อโกรธขึ้งเดินออกไป เหลือเพียง เหลิ่งอวิ่นที่ตัวสั่นงันงก กับลั่วหลันที่สีหน้าผ่อนคลาย

ทุกอย่างจบลงแล้ว ฮ่องเต้ทราบทุกอย่าง ต่อให้พระองค์รู้ว่าเหลิ่งอวี้แอบออกไปช่วยคน ก็จะไม่กล่าวโทษเขา!

ตอนนี้เหลิ่งอวี้ปลอดภัยแล้ว นางก็รู้สึกโล่งใจ

หลังจากฮ่องเต้เสด็จไปแล้ว ก็มีคนเข้ามาพาตัวเหลิ่งอวิ่นกับลั่วหลันไป

ฮ่องเต้หงุดหงิดโมโหออกจากอุทยานชิงอวี้หยวน ระหว่างทางกลับไปพระที่นั่งหย่างซิน ฉางกุ้ยเฟยเดินตามหลังเกลี้ยกล่อมไม่หยุด

“ฝ่าบาท ท่านอย่ากริ้วเพคะ สืบสวนก่อนดีกว่า”

ฮ่องเต้ชะงัก มองนางโกรธเกรี้ยว ตรัสว่า

“เราทำผิดต่ออวี้เอ๋อร์มาสามปีแล้ว เจ้าไม่แปลกใจที่ได้ยินข่าวนี้หรือ ไม่คิดว่าเราเป็นเผด็จการหรือ ไม่คิดว่าเราเป็นพ่อที่โง่เขลาหรือ”

“ฝ่าบาท ใจเย็นก่อนเพคะ”

ฉางกุ้ยเฟยโค้งคำนับเล็กน้อย กัดริมฝีปากปลอบใจ

“ฝ่าบาท เรื่องนี้ยังต้องสืบสวนอย่างละเอียดก่อน”

“ยังจะสืบสวนอะไรอีก เรื่องชัดเจนเช่นนี้ยังจะสืบสวนอะไร”

ฮ่องเต้โบกมืออย่างกะทันหัน ท่าทางไม่รู้จะทำอย่างไรดี

“เราขังลูกชายสามปีโดยไม่แยกแยะถูกผิด ซ้ำเกือบฆ่าเขา เราเลอะเลือนมาก เลอะเลือนที่สุด!”

"ฝ่าบาท…"

เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้มีท่าทีกลัดกลุ้มใจ ฉางกุ้ยเฟยจึงอยากจะพูดโน้มน้าว แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มอย่างไร กริ่งเกรงว่าถ้าพูดมากเกินไปจะทำให้ฮ่องเต้บันดาลโทสะ

กระทั่งรุ่งสาง เขาค่อยเข้าใจเหตุผลหนึ่ง แม้ว่าเหตุการณ์นี้จะทำให้โลกรู้ว่าการตัดสินใจของเขาช่างโง่เขลาเพียงใด แต่เขาก็ยังต้องล้างมลทินให้กับชื่อเสียงของอวี้เอ๋อร์ ทำผิดต่ออวี้เอ๋อร์ไม่ได้อีก

เขาคิดแล้วก็หลับตาแน่น เรียกหลิวกงกงที่กำลังสัปหงกว่า

“หลิวสี่ ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน พาเราไปหานางหน่อย”

ฮ่องเต้ไม่ได้นอนทั้งคืน หลิวสี่ก็เช่นกัน แม้ว่าเขาจะเกลี้ยกล่อมให้พักสักหน่อย แต่ฮ่องเต้ก็ไม่ฟัง นั่งเงียบๆ ไม่พูดอะไรสักคำ

ฮ่องเต้จู่ๆ ก็พูดขึ้น หลิวสี่เช็ดน้ำลายที่มุมปาก วิ่งเหยาะไปหาเขา

"ฝ่าบาท สุ่ยลั่วหลันถูกขังที่สวนฉินเซียงพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ลุกขึ้นช้าๆ ขมวดคิ้ว พูดเสียงเฉียบขาดว่า

“ไปที่สวนชิ่นเซียง...”

เมื่อฮ่องเต้มาถึง ลั่วหลันกำลังนั่งเหม่อที่โต๊ะ เช้านี้ไม่มีใครนำอาหารหรือน้ำมาให้ นางนั่งอยู่ที่หลืบมุมที่ถูกลืม ยิ่งรู้สึกถูกลืมมากขึ้น

“ฮ่องเต้เสด็จ!”

เสียงแหบห้าวของหลิวกงกงประดุจฝูงนกตื่นตกใจ ทำลายความสงบในใจของลั่วหลัน เมื่อประตูเปิดออก นางลุกขึ้นคุกเข่าลงต่อหน้าฮ่องเต้ พูดแผ่วเบาว่า