พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 208

หลิวสี่รีบพาพวกนางทั้งสามคนออกจากเมืองหลวง มอบเงินหนึ่งพันตำลึงให้กับนาง พูดกับน้ำเสียงแหบพร่า ทั้งขู่ทั้งปลอบนางว่า

“นับจากนี้ไป ท่านคือสุ่ยลั่วหลัน ไม่ใช่อวี้หวังเฟย ต้องดูแลตัวเองให้ดี ฮ่องเต้มีพระเมตตา ไม่ได้สืบชาติกำเนิดหรือจุดประสงค์ในการเข้าใกล้วังหลวง ท่านอย่าท้าทายความยิ่งใหญ่ของ ราชวงศ์ และอย่าท้าทายสิ่งที่ฮ่องเต้ตรัส หวังว่าท่านจะไม่ทำให้อวี้อ๋องเดือดร้อน หนทางยาวไกล หวังว่าท่านจะเดินทางปลอดภัย”

"ขอบใจกงกงที่เตือน"

ลั่วหลันโค้งคำนับ ทำท่าให้อาหงรับตั๋วเงิน ไม่รอช้าหันหลังจากไป

คำพูดของหลิวกงกงเป็นตัวแทนของฮ่องเต้ ดูท่าเขากลัวว่าตนจะกลับเมืองหลวงไปที่จวนอวี้อ๋อง

ลั่วหลันเงยหน้าขึ้นเผชิญลม ก้าวไปข้างหน้า

แม้นไม่รู้เส้นทางข้างหน้า แต่นางก็มีสมาธิ ไม่ว่าภายหน้านางกับเหลิ่งอวี้จะลงเอยอย่างไร ขอแค่เขาปลอดภัย นางก็สบายใจและไม่มีอะไรต้องกังวล

โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ ย่อมมีสักที่สำหรับนาง...

หลิวสี่หรี่ตามองตามหลังของนาง ถอนหายใจยาวพึมพำว่า

“ดูแลตัวเองด้วย การออกจากราชวงศ์อาจเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับท่าน”

เขาพูดแล้วก็พานางกำนับกลับเข้าประตูเมือง

ห้องทรงพระอักษร

ฉางกุ้ยเฟยมองฮ่องเต้อย่างไม่เข้าใจ กระซิบถามว่า

“ทำไมท่านถึงปล่อยนางไปเพคะ”

ฮ่องเต้มองม้วนหนังสือในมือไม่รีบร้อน ตอบอย่างแผ่วเบาว่า

“ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ”

“สถานะของนางปลอม เดิมทีวันนี้อาสะใภ้จะมาชี้ตัวนาง ทำไมฝ่าบาทถึงจู่ๆ ปล่อยนางไปเพคะ หรือว่าฮ่องเต้ไม่สงสัยจุดประสงค์ของนางที่เข้าใกล้อวี้เอ๋อร์”

เดิมทีฉางกุ้ยเฟยกำลังรอให้ฮ่องเต้สอบสวนนางเรื่องตัวตนปลอมวันนี้ แต่กลับเพิ่งทราบว่านางออกจากเมืองหลวงไปแล้ว นางจะยอมรับผลเช่นนี้ได้อย่างไร

"ไม่มีอะไรต้องสงสัย"

ฮ่องเต้สีหน้าคร่งขรึม ขมวดคิ้วเอ่ยว่า

ฮ่องเต้สีหน้าน่าเกรงขาม เดินออกจากห้องทรงพระอักษรช้าๆ หลิวสี่ถือพระราชโองการอย่างนอบน้อม พากลุ่มคนติดตามไป

ฮ่องเต้นำคณะขุนนางไปจวนอวี้อ๋อง นับเป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต้เสด็จมาที่จวนอวี้อ๋องในรอบสามปี อีกทั้งกระบวนก็ยิ่งใหญ่จนชาวบ้านตกตะลึง ตั้งแต่ออกจากวังหลวง ชาวบ้านก็มามุงดู ทุกคนตามขบวนรถม้าฮ่องเต้ไป ทุกคนต่างอยากไปร่วมสนุก

รถม้าฮ่องเต้หยุดที่หน้าประตูจวนอวี้อ๋อง คนรับใช้ทั้งสองที่เฝ้าประตูตกตะลึง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่าทำไมฮ่องเต้ถึงมาอย่างกะทันหัน

อากังได้ยินข่าวก็รู้สึกวิตกกังวล ฮ่องเต้เสด็จมาเอง ต้องขอพบอวี้อ๋องแน่นอน หากหวังเฟยอยู่ ยังต้านทานไว้ได้ แต่หวังเฟยยังไม่กลับมา แต่ฮ่องเต้มาแล้ว ทำอย่างไรดี

เขากังวลมากจนเดินเป็นหนูติดจั่นในเรือน หลิ่วเม่ยเดินเข้ามาดึงเขา “รีบไปต้อนรับฮ่องเต้เร็วเข้า อย่าเสียมารยาท”

“แต่...แต่อวี้อ๋องไม่อยู่ที่นี่ หวังเฟยก็ยังไม่กลับมา เราควรทำอย่างไรดี เราควรทำอย่างไรดี หากฮ่องเต้ทราบว่าท่านอ๋องแอบหนีไป จะลงโทษเขาหรือไม่ ตำหนิที่หวังเฟยไม่รายงานเรื่องนี้หรือไม่ เราควรทำอย่างไรดี เราจะถูกลงโทษหรือเปล่า”

หลิ่วเม่ยดึงแขนเสื้ออย่างหงุดหงิด “อย่าเพิ่งมัวแต่คิด ตอนนี้พูดอะไรก็สายเกินไปแล้ว ฮ่องเต้เสด็จมาแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็ต้องเผชิญหน้า”

นางเร่งฝีเท้าไปเรือนใหญ่ อากังไม่กล้าที่จะรอช้า รีบตามนางไป

ฮ่องเต้เสด็จ ทุกคนในจวนอวี้อ๋องก็ออกมาต้อนรับ รวมถึงต้าจื้อกับเสี่ยวจื้อด้วย ฮ่องเต้สีหน้าน่าเกรงขามองทุกคน เอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า