พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 211

การฆ่าคนสำหรับหลิวเวยมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เขาทำได้ไม่มีปัญหา

ดังนั้น เขาประสานมือตอบรับว่า

“ฝ่าบาทเชิญรับสั่งต้องการฆ่าใคร?”

ฮ่องเต้ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น สองมือไขว้หลังเดินไปกลับในห้องทรงพระอักษร จู่ๆ เขาก็หยุดเดินพูดเน้นทีละคำว่า

“คนที่ข้าต้องการให้เจ้าฆ่าก็คืออวี้หวังเฟยสุ่ยลั่วหลัน ถ้าข้าเดาไม่ผิด พวกนางสามคนจะต้องมุ่งหน้าไปทางเหนือแล้ว เจ้าตามหาตามทาง เมื่อเจอแล้ว......”

ฮ่องเต้พูดถึงตรงนี้ก็ใช้มือข้างหนึ่งทำสัญลักษณ์ฆ่าปาดคอ

หลิวเวยนิ่งไป เขาได้ยินเชื่ออวี้หวังเฟยคนนี้มานาน ได้ยินว่านางเพื่อปีนกิ่งสูง เพ้อฝันพยายามยั่วรัชทายาทไม่สำเร็จ แต่รู้เรื่องที่อวี้อ๋องถูกรัชทายาทใส่ร้ายโดยบังเอิญ

ผู้หญิงแบบนี้สมควรถูกฆ่าจริงๆ

เขานึกถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้วแน่น กัดฟันตอบว่า

“ฝ่าบาทวางพระทัย กระหม่อมจะต้องทำอย่างสุดความสามารถ ฆ่าผู้หญิงคนนี้ให้เร็วที่สุดแล้วกลับวังมารายงานพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้พยักหน้าเล็กน้อย หรี่ตาพูดว่า

“เรื่องนี้ห้ามให้คนอื่นรู้เด็ดขาด เจ้าไม่เคยเห็นใบหน้าของสุ่ยลั่วหลัน แต่นางมีเอกลักษณ์ที่ค่อนข้างชัดเจน เพราะข้างตัวจะมีสาวใช้ที่มีวรยุทธสองคนติดตาม หน้าตาสวย พูดจาไม่เร็วไม่ช้าแต่ละคำราวกับมุก...”

ฮ่องเต้นึกถึงสุ่ยลั่วหลัน สีหน้ามีความใจอ่อนหลายส่วน แต่เพื่ออวี้เอ๋อร์ และเพื่อแผ่นดินต้าหนิง เขาจำเป็นต้องทำแบบนี้

หลังจากออกจากเมืองหลวง สุ่ยลั่วหลันพาอาหงกับอาไฉ่เดินมุ่งไปทางเหนือ เดินอยู่บนถนนหลวง อาไฉ่พูดอย่างเสียงเศร้าเล็กน้อย

“หวังเฟย……”

“หยุด!”

ลั่วหลันได้ยินคำเรียกนี้ก็โบกมือ นางหยุดเดินปรือตาขึ้นมองอาไฉ่และอาหงพูดอย่างจริงจังว่า

“ต่อไปนี้ห้ามเรียกข้าว่าหวังเฟย ออกมาข้างนอก คนเยอะปากมาก เรียกข้าว่าคุณหนูจะเหมาะสมกว่า”

อาไฉ่รีบพึมพำพยักหน้าว่า “หวัง......คะ......คุณหนูพูดถูก ต่อไปก็เรียกว่าคุณหนู ว่าแต่คุณหนูพวกเราจะไปไหน?”

คำถามนี้ทำให้ลั่วหลันขมวดคิ้ว นางถอนหายใจมองถนนหลวงที่กว้างขวางไร้ผู้คน กระชับเสื้อพูดเสียงเบาว่า

“ข้าก็ไม่รู้ควรไปที่ไหน ตอนนี้ข้าให้ตัวเลือกหนึ่งกับพวกเจ้า พวกเจ้าจะติดตามข้าเดินทางไปทั่วหล้า ไม่ก็แยกย้ายกันไป หนึ่งร้อยตำลึงนี้ พวกเราแบ่งเป็นสามส่วน......”

“ข้าสาบานจะติดตามคุณหนูไปจนตาย”

สาวใช้ทั้งสองคนส่ายหน้าตอบพร้อมกัน อาไฉ่พูดอย่างโมโหโดยตรง

“คำพูดฝ่าบาทเหมือนผายลม หากเขาอยากทำเพื่ออวี้อ๋องจริงๆ ก็ควรให้คุณหนูท่านอยู่ด้วยกันกับท่านอ๋อง เขาไม่เข้าใจความรู้สึกของท่านกับท่านอ๋องเลย”

อาหงก็เม้มปาก ก้มหน้าพูดว่า

“เดิมทีฝ่าบาทก็ไร้ความรู้สึก วังหลังของเขาเต็มไปด้วยหญิงงาม จะเข้าใจความรักระหว่างชายหญิงได้อย่างไร เขาคิดว่าเขาทำเพื่ออวี้อ๋อง ความจริงแล้วเขาแค่เห็นแก่ตัว คิดแต่สิ่งที่เขาเรียกว่าหน้าตาของเชื้อพระวงศ์ไม่ถามสาเหตุให้กระจ่าง”

“ถูกต้อง เขาก็แค่เห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวสุดๆ”

“นับตั้งแต่โบราณฮ่องเต้มักจะเห็นแก่ตัว ขี้ระแวง ยังหลายใจ......”

ได้ยินสาวใช้สองคนพูดกับนาง ลั่วหลันแค่มองดูอย่างเงียบๆ

พักใหญ่ เห็นในที่สุดพวกนางก็หยุดพูดแล้ว ลั่วหลันถึงเท้าสะเอวข้างหนึ่ง หรี่ตามองพวกนาง กัดริมฝีปากพูดอย่างได้ใจว่า

“ข้าไม่ได้เลี้ยงพวกเจ้าสองคนมาเสียเปล่าแล้ว รู้ใจข้าจริงๆ”

นางพูดจบก็หมุนตัวอยู่กับที่หนึ่งรอบ จากนั้นเงยหน้ามองท้องฟ้าสีคราม พูดอย่างจริงจังว่า

“ความรักระหว่างข้ากับเหลิ่งอวี้ และรักกันอย่างลึกซึ้ง ไม่มีใครแยกพวกเราได้ แม้ว่าเขาจะเป็นฮ่องเต้ ข้าก็จะไม่โง่ถึงเชื่อทุกอย่าง เขาบอกให้ข้าออกห่างเหลิ่งอวี้เพื่อเหลิ่งอวี้ แต่ข้าไม่ฟัง ข้ากลับรู้สึกว่าความรู้สึกระหว่างข้ากับเหลิ่งอวี้ ไม่ใช่เขาพูดว่าตัดขาดก็ตัดขาดได้ อีกอย่างในจวนอวี้อ๋องยังมีต้าจื้อ เสี่ยวจื้อ หลิ่วเม่ย อากังและอาหลีรอพวกเราอยู่ พวกเราก็ไปแบบนี้ ในกลุ่มพวกเขาข้าปล่อยวางไม่ได้สักคน”