พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 212

ได้ยินคำพูดของนาง บนใบหน้าของอาไฉ่และอาหงมีรอยยิ้มดีใจทันที

อาไฉ่โบกมือร่ายรำ พูดอย่างมีความสุขว่า

“ข้ายังคิดว่าหวังเฟยจะฟังคำพูดของฝ่าบาทจริงๆ แยกกับท่านอ๋องนับจากนี้ อย่างนั้นมันช่างไม่ยุติธรรมกับท่านอ๋องจริงๆ”

อาหงก็พยักหน้าคล้อยตามว่า “คุณหนูไม่ทำให้พวกเราผิดหวังจริงๆ อาหงไม่ได้ติดตามผิดคน”

ได้ยินสาวใช้สองคนพูดชม ลั่วหลันก็ยักคิ้วหรี่ตาพูดอย่างได้ใจ

“ก่อนจะทำเรื่องนี้ ข้าได้คิดเรื่องที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว ข้าถึงขั้นรู้สึกว่าหากคืนความบริสุทธิ์ให้เหลิ่งอวี้ได้ แม้ว่าเอาชีวิตของข้าไปก็คุ้มค่า แต่ว่าตอนที่ถูกส่งออกจากเมืองหลวงจู่ๆ ข้าก็เข้าใจ ถ้าข้าหายไปเพราะเรื่องนี้จริงๆ เหลิ่งอวี้กลับมาถึงจะต้องตามหาข้าอย่างกับคนบ้า เขาจะโทษข้าที่ตัดสินใจเอง ทำไมไม่รอเขากลับมา ชีวิตเขาเพิ่งจะเห็นแสงสว่าง ข้าจะให้เขาก้าวสู่ความมืดอีกครั้งไม่ได้”

คำพูดที่นางพูด ก็เป็นสิ่งที่ในใจนางคิดอยู่

นางลั่วหลันจะไม่โง่ถึงยอมให้ฮ่องเต้ควบคุม ดังนั้นหลังจากออกจากเมืองหลวง นางเลือกที่จะมุ่งหน้าไปทางเหนือ มีเพียงเช่นนี้ถึงมีความเป็นไปได้ที่จะเจอกับเหลิ่งอวี้ ถึงแม้ว่าจะไม่เจอ นางก็จะหาเขาตลอดเส้นทาง

เมื่อครู่ที่นางถามความคิดเห็นของสาวใช้ทั้งสองคน เพราะอยากจะฟังความคิดพวกนางที่เป็นคนนอก ผลลัพธ์ไม่ทำให้นางผิดหวัง สาวใช้ทั้งสองคนเข้าใจนิสัยของนางอย่างดี ไม่เสียแรงที่ตัวเองไว้ใจพวกนางจริงๆ

นางหมุนตัวยกแขนพูดอย่างได้ใจว่า

“ไปกันเถอะ! เดินทางมุ่งเหนือ เดินไปพลาง รอเหลิ่งอวี้ไปพลาง ข้าเชื่อว่าวาสนาระหว่างข้ากับเขาไม่น้อย ต้องมีสักวันที่ข้าจะเจอเขา”

ตอนที่นางพูดคำนี้อยู่ก็เงยหน้ามองท้องฟ้า บนท้องฟ้าเพิ่งมีห่านตัวเดียวบินผ่านทำให้นางหัวใจหล่นวูบ ตามดูพึมพำเศร้าๆ ว่า

“หากไม่เจอกัน ไม่เพียงแค่เขาที่โดดเดี่ยว ข้าก็จะโดดเดี่ยวเช่นกัน”

นึกถึงคำกำชับก่อนเขาจะไป นึกถึงช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันของพวกเขา นางก็รู้สึกปวดใจนิดๆ

อาไฉ่กับอาหงยิ้มไปพลาง เดินตามนางไปพลาง

ถึงแม้ตอนนี้เข้าสู่หน้าหนาวแล้ว แต่ไม่ส่งผลกระทบถึงจิตใจของพวกนาง พวกนางไม่มีสัมภาระสักชิ้น มีแค่ตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงในถุง เดินไปถึงไหนก็นอนที่นั่น เดินไปถึงไหนก็กินที่นั่นจนกระทั่งเจอกับเหลิ่งอวี้

……

เมืองหลวง

คำพูดของอู๋ไต้ซือทำให้ฮ่องเต้ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าก็เริ่มโกรธขึ้น

ความหมายในคำพูดของเขาชัดเจนมาก เขาอยากจะบีบให้ฮ่องเต้ก่อนประกาศราชโองการ อ่านฎีกาของเขาก่อน ถ้าหากเดาไม่ผิด ฎีกาเล่มนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับรัชทายาทเหลิ่งอวิ่น

ดังนั้นทั้งๆ ที่รู้ สุดท้ายฝ่าบาทก็ตัดสินใจโบกมือพูดกับหลิวสี่ว่า

“อ่านประกาศราชโองการก่อน ทั้งหมดเอาไว้ค่อยคุยกันทีหลัง”

เขายังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ อู๋ไต้ซือก็ทำหน้าจริงจัง ตะโกนเสียงดังว่า

“ฝ่าบาท กระหม่อมเพิ่งได้รับจดหมายจากแม่ทัพใหญ่เสินอู่อู๋หง ทางชายแดนสงครามรุนแรง เขาให้กระหม่อมเตือนฝ่าบาท ในราชสำนักจะเคลื่อนไหวตอนนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะทำให้หัวใจทหารยุ่งเหยิง ให้เขาไม่มีใจทำศึก ฝ่าบาทโปรดไตร่ตรองด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เขาพูดจบ ท้องพระโรงเกิดความเงียบ ฮ่องเต้ขมวดคิ้วแน่น คำพูดนี้คนฉลาดฟังก็เข้าใจความหมาย อู๋หยวนจางใช้อำนาจในมือของอู๋หงมาข่มขู่ฮ่องเต้ และพูดอย่างชัดเจน ไม่มีการหลบเลี่ยง

แต่ประโยคนี้ทำให้ฮ่องเต้ไม่กล้ามองข้าม ให้ทุกคนในนี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทุกคนต่างรู้ว่า หลายปีมานี้อู๋หงเฝ้ารักษาการณ์อยู่ชายแทนมาตลอด มีความดีความชอบมากมาย นี่จึงทำให้กำลังทหารในมือของเขามากขึ้นเรื่อยๆ อำนาจในมือกับเยอะตามลำดับ ไม่อย่างนั้นอู๋หยวนจางจะกล้าใช้เขามาข่มขู่ฮ่องเต้อย่างเปิดเผยได้อย่างไร?