พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 215

ดังนั้น เขาขมวดคิ้วแน่นค่อยๆ ก้าวลงชั้นล่าง อยากจะหาเหตุผลหนึ่งคุยกับพวกนาง

ในเวลานี้เอง เสี่ยวเอ้อร์ยกโจ๊กสามถ้วยมาต่อหน้าของเขา จู่ๆ เขาก็เร่งฝีเท้าไม่ทันระวังชนตัวเสี่ยวเอ้อร์โดยตรง เสี่ยวเอ้อร์เสียหลักปล่อยโจ๊กสามถ้วยตกพื้น ลั่วหลันที่อยู่ไม่ไกลเห็นฉากนี้พอดี ขมวดคิ้วมองไปทางหลิวเวย ในเวลานี้หลิวเวยก็เงยหน้ามองนาง

เสี่ยวเอ้อร์พูดเสียงเย็นชาอย่างไม่พอใจ

“ทำไมลูกค้าถึงไม่มองทาง? โจ๊กนี่มันร้อน ลวกคนจะทำอย่างไร? อีกอย่างแม่นางสามท่านนั้นยังรอทานอยู่ด้วย”

เห็นเสี่ยวเอ้อร์กำลังตำหนิตัวเอง หลิวเวยก็ไม่โกรธแต่พูดกับเสี่ยวเอ้อร์ตรงไปตรงมาว่า

“ขอโทษ เป็นความผิดของข้าเอง รบกวนเสี่ยวเอ้อร์ยกมาอีกสามถ้วย......เอ่อไม่ใช่ เป็นโจ๊กสามถ้วยลงบัญชีของข้า”

เสี่ยวเอ้อร์ถอนหายใจอย่างจนใจ เก็บถ้วยที่ตกพื้นเสร็จก็ไปตักโจ๊กมาใหม่

ทางหลิวเวยเดินตรงไปหยุดตรงหน้าลั่วหลันกับอีกสองคนก้มตัวประสานมือว่า

“แม่นางทั้งสามต้องขออภัยจริงๆ เมื่อครู่ข้าไม่ทันระวังทำให้แม่นางทั้งสามท่านรอนานแล้ว ผู้แซ่หลิวละอายใจจริงๆ”

เห็นเขาพูดจาสุภาพแบบนี้ หน้าตาก็ไม่เหมือนคนชั่ว ลั่วหลันส่ายหน้าพูดว่า

“ไม่เป็นไร คุณชายหลิวไม่โดนลวกก็ดีแล้ว”

“แม่นางรู้ได้อย่างไรว่าข้าแซ่หลิว?”

หลิวเวยแสร้งตกใจมาก มองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ลั่วหลันเม้มริมฝีปากส่ายหน้ายิ้มบาง “คุณชายหลิวเพิ่งแทนตัวเองว่าผู้แซ่หลิว หากไม่แซ่หลิวยังจะแซ่อะไรได้?”

“แม่นางพูดได้ถูกต้อง เมื่อเจอก็คือวาสนา ไม่ทราบว่าแม่นางชื่อแซ่อะไร?”

ลั่วหลันขมวดคิ้วแน่นลำบากใจเล็กน้อย อาหงลุกขึ้นขวางหน้าเขามองเขาสีหน้าเย็นชา ตอบอย่างไม่พอใจว่า

“คุณหนูของพวกเราไม่สะดวกเปิดเผยชื่อ เชิญคุณชายหลิวตามสบาย”

แต่หลิวเวยไม่โกรธ เขารีบก้มตัวประสานมือพูดกับอาหง

“แม่นางท่านนี้โมโหแรงจริงๆ ยิ่งไม่ชอบยิ้ม สตรีไม่ชอบยิ่งจะแก่เร็ว”

อาหงถลึงตาใส่เขาอย่างไม่พอใจ “กะล่อน”

“เขาจะทำอะไรไม่เกี่ยวกับพวกเรา พวกเรายังมีงาน ไปกันเถอะ!”

นางพูดจบก็ลุกขึ้น อาไฉ่และอาหงก็ลุกขึ้นตาม หญิงสาวสามคนออกจากประตูโรงเตี๊ยมในชั่วพริบตา

หลิวเวยกะพริบตาเล็กน้อย ตอนที่พวกนางออกไปก็รีบลุกขึ้นดึงชายเสื้อเดินตามออกไปแล้ว

ลั่วหลันเดินมองซ้ายมองขวาอยู่บนถนนเมืองหนิงหลัว นางหวังจะพบเงาของเหลิ่งอวี้จากฝูงชนนี้

เดินและมองมาตลอดทาง ในที่สุดพวกนางก็มาถึงหน้าประตูทิศเหนือของเมืองหนิงหลัว คนเดินทางไปมาเยอะมาก พวกนางยืนอยู่ในประตู มองคนเดินผ่านไปมาเงียบๆ

ฉากนี้ถูกหลิวเวยที่ยืนอยู่ไม่ไกลเห็นชัดเจน เขาหรี่ตามองประเมินลั่วหลันเงียบๆ ยกมุมปากแววตามีความชั่วร้ายหนึ่ง

ผู้หญิงคนนี้คงจะเป็นสุ่ยลั่วหลัน ดูแล้วนางรออวี้อ๋องที่นี่ตามที่ฮ่องเต้คาดการณ์เอาไว้ แต่ตอนนี้เขายังลงมือไม่ได้ เขาแค่คาดเดาเท่านั้น เขาต้องแน่ใจว่าผู้หญิงคนนี้ก็คือสุ่ยลั่วหลันถึงลงมือได้ ฆ่าผู้บริสุทธิ์ไม่ใช่วิธีการทำงานของเขาหลิวเวย

ต่อเนื่องมาครึ่งเดือน ลั่วหลันจะพาอาหงและอาไฉ่มาถึงหน้าประตูเมืองทิศเหนือ มองผู้คนเดินไปมาเงียบๆ และนางคงคิดไม่ถึง ในตอนนี้มีสายตาหลายคู่จับจ้องนาง และหนึ่งในนั้นรวมถึงหลิวเวยที่ฮ่องเต้ส่งมา รวมถึงเหล่านักฆ่าที่อู๋ไต้ซือส่งมา

ในครึ่งเดือนนี้ หลิวเวยก็แน่ใจแล้วว่าผู้หญิงสามคนที่เขาจับตามองมาตลอดก็คือคนที่ฮ่องเต้ต้องการให้เขาฆ่า ออกวังมาหนึ่งเดือนกว่า เขาควรกลับไปรายงานได้แล้ว