พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 217

นึกถึงตรงนี้ นางหันไปมองทางประตูเมืองหนึ่งครั้ง ตรงนั้นนอกจากทหารเฝ้าประตูกำลังเดินไปมาก็ไม่มีคนอื่น คนที่เข้าออกเมืองก็ไม่มีแล้ว มองไปไกลๆ มีแต่ความว่างเปล่า

นางหมุนตัวพาอาไฉ่และอาหงเดินเข้าไปในเมือง

ในเวลานี้เอง ผู้ชายสวมชุดดำ สวมหมวกฟางยืนอยู่ช้างหน้าขวางทางเดินของพวกนางเอาไว้

มองผู้ชายถือกระบี่ยาว ปิดใบหน้าแต่รู้สึกถึงจิตสังหารตรงหน้า ลั่วหลันถามเสียงเย็นว่า

“เจ้าเป็นใคร?”

ชายหนุ่มไม่ได้เงยหน้า แต่ใช้น้ำเสียงทุ้มตอบเสียงดัง

“ข้า......เป็นคนที่มาฆ่าเจ้า”

“ฆ่าข้าหรือ?”

ลั่วหลันยิ้มเยาะ อาไฉ่และอาหงรีบยืนขวางอยู่ตรงหน้านางอย่างกังวล แต่ถูกนางปัดออก นางพูดเสียงเย็นกับชายชุดดำอีกครั้งว่า

“ในเมื่อเจ้ามาฆ่าข้า คงต้องมีเหตุผลกระมัง! ข้าต้องรู้ว่าใครอยากให้ข้าตาย”

เงียบไปพักหนึ่ง ชายหนุ่มใช้เสียงแหบแต่แฝงด้วยพลังตอบว่า

“เจ้าชื่อสุ่ยลั่วหลันใช่หรือไม่? เป็นอดีตอวี้หวังเฟย?”

“ใช่ ข้าเอง”

ลั่วหลันไม่อยากปกปิด นางรู้ตัวเองไม่เคยทำร้ายใคร เดินไม่เปลี่ยนชื่อ นั่งไม่เปลี่ยนแซ่

“อย่างนั้นก็ดี ข้าไม่ได้ฆ่าผิดคน”

พูดจบ หลิวเวยที่สวมชุดดำยกกระบี่ยาวในมือเล็งตรงไปที่ลั่วหลัน อาไฉ่และอาหงเห็นก็รีบขึ้นหน้าต่อสู้กับเขาด้วยมือเปล่า

แต่ถึงอย่างไรพวกนางอ่อนแอ ประกอบกับไม่มีอาวุธติดตัว เวลาไม่นานก็ถูกหลิวเวยตีพ่าย พวกนางยึดติดอย่างสุดใจ อาหงต้านไปพลาง พูดกับลั่วหลันไปพลาง

“คุณหนู รีบหนีไป”

ลั่วหลันรู้ดีว่าอาไฉ่กับอาหงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้ชายคนนี้ นางจะหนีไปได้อย่างไร?

นางกำหมัดแน่น ตะโกนว่า

“อาไฉ่ อาหงไม่ต้องต่อสู้แล้ว พวกนางถอยออกไป”

ในช่วงเวลาอันตราย พวกนางจะไม่ฟังคำพูดของนางเป็นธรรมดา ยังคงต่อสู้สุดกำลังกับฝ่ายตรงข้าม

ทันใดนั้น กระบี่ยาวของหลิวเวยกรีดแขนของอาหง และแทงที่หน้าอกของอาไฉ่ พวกนางสองคนล้มไปที่พื้น......

ลั่วหลันถูกเขาใช้มือข้างหนึ่งปกป้องเอาไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งรับมือกับคนชุดดำสี่ห้าคน

อาอวี่ อาโฮ่วและคนอื่นๆ ที่ต่อสู้อยู่กับหลิวเวยไม่ไกลเห็นทยอยพุ่งเข้าไป

หลิวเวยมองคนชุดดำหลายคน ขมวดคิ้วแน่น ฮ่องเต้ให้เขามาฆ่าสุ่ยลั่วหลันคนเดียวเท่านั้น ไม่ได้ให้เขาทำร้ายอวี้อ๋อง และเขาก็ทำร้ายอวี้อ๋องไม่ได้ อวี้อ๋องรู้จักเขา หากเขาถูกเปิดโปงฐานะในตอนนี้ ปล่อยให้อวี้อ๋องรู้ว่าฮ่องเต้ต้องการฆ่าสุ่ยลั่วหลัน อย่างนั้นเขาก็ไม่สะดวกรายงานกับฮ่องเต้แล้ว

เขาคิดถึงตรงนี้มองคนที่กำลังต่อสู้กันอยู่ รีบจากไปเงียบๆ

ครั้งนี้เหลิ่งอวี้พาจอมพลทั้งสี่ของเขากลับมาหมดแล้ว ประกอบกับอาอวี่และอาโฮ่วยังมีจางหยวน คนชุดดำสี่ห้าคนถูกจัดการอย่างรวดเร็ว

เห็นคนชุดดำที่ถูกจัดการ เหลิ่งอวี้มือไขว้หลังข้างหนึ่ง เดินไปตรงหน้าพวกเขาพูดเสียงเย็นว่า

“ปล่อยพวกเขาไป”

“ทำไม?”

จางหยวนมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “ท่านอ๋องนักฆ่าเดิมก็สมควรตาย ตอนนี้พวกเขายังคิดจะทำร้ายท่าน จะปล่อยไปไม่ได้”

เหลิ่งอวี้ยกมุมปากพูดเสียงเย็นอย่างไม่พอใจว่า

“พวกเขาก็แค่รับคำสั่งมาเท่านั้น ข้าเชื่อว่าพวกเขาฆ่าข้าไม่สำเร็จ กลับไปรายงานก็มีแต่ต้องตาย ให้พวกเขาตายในมือเจ้านายของตัวเอง จะได้ไม่ต้องเปื้อนมือของพวกเรา”